Sekrecje i niedyskrety

Zimno.pl

2012-01-30T22:47:00.000+01:00

Zimno! Nie lubię takiego mrozu bijącego w twarz lodowatym wiatrem.

Zakutana po oczy przemykam szybko do auta, włączam ogrzewanie i podgrzewam siedzenie, wysiadam z tyłkiem gorącym, ale szybko stygnie, oj szybko.

Zimno! A żyć przecież trzeba.

Jutro 72-gie urodziny mojego Taty, nie ma go od kwietnia, ale ma urodziny, przecież śmierć nie przekreśla urodzin, dodaje tylko kolejną datę do celebracji i ponurą okazję do przyniesienia kwiatów.

A tu zimno!
Przyniosę choinę z czerwonymi, sztucznymi różami i niech mi Dżordż tę sztuczność wybaczy, z wiosną przyjdzie kwiatowa rehabilitacja. Ogrzeję zniczami zimną płytę, może poczuje moje ciepłe myśli, bo na co dzień o Nim nie myślę, a wydawało się, że z Jego odejściem zawalił się świat.

Zimno, zimno mi.

Li.

O słońcu, o kurzu, a może o życiu?

2012-01-30T13:36:00.000+01:00

Zaświeciło słońce i forsując brudne okna zalewa dom ciepłym światłem.

Kurz wiruje w powietrzu, ewidentnie kpiąc sobie z moich odkurzaczowych wysiłków.

Jest mi ciepło i przytulnie, na stole paruje kubek z kolejną kawą,
a koty pozwijane w kłębki śpią w zasięgu wzroku.
Milczę, nie zawsze muszę mieć coś do powiedzenia, są dni, gdy słowa nic nie znaczą.
Li.

Bez tytułu, mogę sobie na to pozwolić, prawda?

2012-01-29T14:28:00.002+01:00

Do mojej Młodszej na weekend przyleciała córka D.-Zosia.
D. wysyłając Zośkę samolotem z Warszawy, chciała uniknąć niebezpieczeństw czyhających na nią w pociągu, nie ma to jak zwyrodniała wyobraźnia matki.

Zośka niebezpieczeństw uniknęła, ale ja niestety nie- na lotnisku w piątek zobaczyłam Nemo, leciał z Zosią tym samym samolotem, po czterech latach niewidzenia było to trudne przeżycie, tym bardziej że wygląda źle, bardzo, bardzo źle. Ech losie! Mogłeś sobie darować...

Weekend podporządkowałam dzieciom i w sumie dzięki nim chciało mi się ruszyć z domu i pojechać na baseny termalne do Bukowiny. Warto było wlec się dwie godziny "zakopianką"!

Wyobraźcie sobie podświetloną na turkusowo ciepłą wodę, unoszącą się parę zacierającą kontury, magiczne, przyćmione światło lamp... Tego trzeba mi było na skołataną smutkami duszę.

Leżałam na wodzie pod gołym niebem, patrzyłam na księżyc i gwiazdy, czułam się taka lekka i szczęśliwa, spokojna i wolna od niszczących mnie codziennych, zimnych myśli.

Zostałyśmy do zamknięcia basenów, wieczorem prawie nie ma ludzi i dzięki temu naprawdę można się zrelaksować, bez dzikich wrzasków i kolejek do masaży, mieć dla siebie kilka ciepłych godzin.
Wracałam do Krakowa przed północą pustą już drogą, dzieci padły i spały, cicha muzyka, spokój i sms od Chustki-: "Zobacz u mnie na komentarze".
Dojechałam, zobaczyłam, przeczytałam.

I cały mój relaks trafił szlag.
Nie jestem w stanie pojąć ogromu ludzkiej podłości, małości, świństw i ohydy i choć mam z tym do czynienia na co dzień, to jednak jakoś łatwiej mi zrozumieć motywy działania pospolitego przestępcy niż blogowej hołoty.

Nie jestem też w stanie zmilczeć i siedzieć cicho.

Współczuję Joannie, bardzo współczuję.

Li.

Google wchłania i oddaje.

2012-01-26T21:48:00.002+01:00

Zaglądam czasem w bebechy bloga i czytam hasła po wpisaniu których ludzie trafiają na "Niedyskrety".
Nie do wiary jakimi pokrętnymi ścieżkami prowadzą do mnie drogi wyszukiwarek.

Czy wiecie, że jak wrzucicie w Google grafikę hasło "lampy łazienkowe nad lustrem", albo "półki z regipsów" to pojawiają się zdjęcia m.in. mojego mieszkania?

Tak pewnie trafił pewien biedaczyna- szukał instrukcji jak zrobić półkę, a znalazł moje wynu-li-rzenia.
Wielka musiała być jego frustracja, skoro zostawił komentarz:

Macie pojebane rodziny, same jesteście pojebane, płodzicie i wychowujecie pojebane dzieci, wybierając na ojców swojego potomstwa pojebanych samców. Ja to rozumiem, ale dlaczego narażacie normalnych ludzi, żeby przypadkiem czytali o tym pojebaństwie? Ile wy kurwa macie lat? Wieczne jedenastolatki emocjonalne. Powinno się was sterylizować, żeby geny pojebaństwa nie były przekazywane w przyszłość. – dotyczy posta: Leniwy wtorek to mniejszy potworek.

Jest mi go naprawdę żal, spory kawałek bloga musiał przeczytać, zanim pękł.
Z drugiej strony istnieje możliwość, że to on wrzucił w wyszukiwarkę inne, intrygujące (?) hasło: "wypięte pupcie" i wyszło mu TO. Tym bardziej można zrozumieć jego rozczarowanie, ostatecznie wypięte pupcie pomidorków rzadko budzą chuć i pożądanie, ale brak tych poszukiwanych pupci właściwych może wywołać atak rozczarowanej furii....:D

Pożałujecie?

Pożałujemy!

Li.

Kanapowe szczęście.

2012-01-25T22:04:00.000+01:00

Jakbym nie patrzyła za okno, to ciemność widzę, ciemność.
Dzienna ciemność przygnębia, odstraszają ją tylko wszystkie zapalone lampy w moim salonie i kilka doniczek z hiacyntami na parapecie.

Chce mi się być w domu jak najwięcej.

Od pewnego czasu więcej koncepcyjnie pracuję tutaj, ostatecznie pisać pozwy i pisma mogę nawet w pociągu, gotuję obiady, sprzątam, głaszczę zwierzaki, odbieram telefony, wpadają znajomi na południowe kawy, wiadomo, że wychodzę w sprawach koniecznych, albo dla przyjemności,
ale tylko wtedy gdy ta przyjemność zdecydowanie przewyższa domową przyjemność wylegiwania się na własnej kanapie i picia kawy z kubka z anielskim skrzydłem (prezent gwiazdkowy od Karoliny, śliczny prawda?).

Widocznie nadeszła era domatorstwa, po latach tułaczki mam swoje miejsce na ziemi, które ubóstwiam
i chcę w nim żyć.
I nareszcie mogę się nacieszyć tym, że w sypialni powiesiłam zasłony!

Ech, a jak przyjdzie wiosna, to posadzę na tarasie nowe kwiaty, kupię sobie stół i wtedy to już naprawdę nie wiem, jaka siła mnie stąd ruszy...

Póki co ruszają mnie ferie i konieczność wyjazdu z Krakowa, córki mi tego nie podarują.
Plany mam zuchwałe, acz do końca nie sprecyzowane, może kilka dni w Pradze, a stamtąd wypad na dzień do Czeskiego Krumlova. Chciałabym pokazać dzieciom to niezwykle urokliwe miasteczko, gdzie czas stanął w miejscu, a romantyczność bije z każdego zaułka.
I koniecznie chcemy pojechać choć na dwa dni na narty, chyba znowu zapomniałam jak się jeździ! Niekończąca się to historia, co nowy sezon konieczny mi instruktor, pług, wywrotka, strach, a potem...fiuuuu i wiatr we włosach na niebieskiej trasie, cha cha...:)
No cóż, pewnych rzeczy nie przeskoczę, nie ma co nawet próbować, ale za to moje dziewczyny talent do nart mają po tatusiu. I dzięki mu za to!
Li.

Zawsze może być gorzej!

2012-01-25T13:01:00.003+01:00

Kilka dni temu wracam wieczorem do domu, a tam głucho wszędzie, ciemno wszędzie... nie świecą się wszystkie generujące wysokie rachunki lampy, nie gra muzyka z trzech źródeł, nie szumią cicho trzy laptopy...

I pies jakiś skulony na kanapie i koty nieswoje.

Na moim łóżku leży pod pledem nieruchomy kształt, z ulgą stwierdzam, że to tylko moja młodsza córka- ciepła i różowa, znaczy się- żyje. Pytam o Karolcię, dziecko mówię, że jej nie ma, ale zostawiła mi wiadomość na monitorze...

Czytam:

Kochana Mamo!

Gdy będziesz czytać te słowa, to ja będę już daleko.

Ostatnio zdarzyły się w moim życiu rzeczy, o których Ci nie powiedziałam. Pamiętasz, że trochę przytyłam i ciągle jadłam kiszone ogórki? (pamiętam do diaska, kupowałam je workami!). To dlatego, że jestem w ciąży. Ja i mój arabski chłopak Mohamed (nie bój się, on jest inny niż inni Arabowie, pomagał nam szukać w Tunezji iPhona) jedziemy do Albanii, by tam zrobić aborcję, zadzwonię do Ciebie jak już będzie po, o ile będę mieć zasięg, bo to podobno jakaś mała wioska w górach, gdzie trudno trafić i trzeba iść na nogach kilka kilometrów. Będziemy po drodze palić duże ilości marihuany, żeby utrzymać się przy życiu.

Postaram się szybko wrócić, nie martw się. Mohamed ma pomysł wyjazdu do Tunezji, żeby poznać jego rodziców. Może spróbujemy się tam dostać z Albanii przez Włochy. Łodzią, albo kajakiem.

Nic się nie martw, kocham Cię

Twoja córka Karolina!

PS. Sama widzisz co mogłoby się dziać!

A tak, to mam tylko jedynkę z chemii, pamiętaj, że to nic nie znaczy, poprawię się w drugim semestrze.

Niestety, zaczęłam śmiać się już po drugim zdaniu, ale to prawda- zawsze mogło być gorzej, więc nie mam wyjścia- muszę cieszyć się z faktu, że moja inteligentna, zdolna i leniwa córka ma jedynkę z chemii, a nie walczy z falami Morza Śródziemnego w drodze do Tunezji.

Po długiej rozmowie z panem od religii postanowiłam nie wypisywać młodszej z nauki religii. Katecheta ma zmienić do Guśki stosunek, chyba zrozumiał swój błąd, a ja nie chcę, by za łatwo przychodziła jej rezygnacja z rzeczy, których nie lubi.

Pomęczy się do czerwca, niech ma czyściec za życia.

Wróciłam i już nie będę odchodzić.
Choć oczywiście miodem na moje poranione serce były Wasze komentarze i maile, och!
Komentarze pozostaną moderowane, co ciekawe- odkąd napisałam, że zamykam bloga nie dostałam ani jednego niemiłego komentarza, cud- prawdziwy cud!

Miłego dla Was!

Li.

Dzień dobry!

2012-01-23T10:20:00.002+01:00

Jestem zwyczajnie wzruszona mailami i komentarzami.

Niektóre maile były tak intymne i porywające, że aż dławi mnie w gardle.

Nie przypuszczałam... nie przypuszczałam!

Przemyślę więc sprawę mojego dalszego pisania, ostatecznie horoskop dla Skorpiona zakazał podejmowania mi decyzji pod wpływem nieokiełznanych impulsów. A gwiazd trzeba słuuuuchać...:)

Miłego dla Was!

Li.
PS. Postaram się odpisać przynajmniej na większość maili, bagatela-ponad siedemdziesiąt! Szok:)

Obwieszczenie parafialne.

2012-01-20T08:49:00.003+01:00

Zamykam bloga. Przynajmniej na razie.

Od dłuższego już czasu nie mam światu nic ciekawego do powiedzenia, a czytanie wstrętnych komentarzy nie jest moim hobby.

Coś co miało być radością i jednocześnie sposobem na smutki, nagle stało się źródłem przykrości, wkurwiania się i marnowania czasu.

Chamstwa i prostactwa organicznie nie znoszę. Trudno mi też położyć na szali wszystkie przyjazne mi dusze z tymi nieprzyjaznymi, niby dobro zawsze zwycięża zło, ale mnie nie chce się już dłużej walczyć.

Do miłego!

Li.

Rozważania okołoblogowe.

2012-01-18T12:37:00.003+01:00

Jak bociany na wiosnę ciągle wraca do mnie to samo pytanie: po co mi ten blog?

Bo przecież nie po to, by czytające mnie koleżanki mojej Mamy (tja...) dzwoniły do Niej z troską o mnie i moje dzieci- a bo napisałam o imprezie Karolci i o rzyganiu (nawiasem mówiąc, nie pisałam nic o rzyganiu, a jedynie przytoczyłam fragment napisanego szminką na lustrze regulaminu porządkowego imprezy: "rzygać do sedesu, a nie do umywalki". Bardziej mnie wkurzyła ta szminka na stuletnim lustrze.), a może tam są narkotyki, a może to, a może sio.

(Dziwnie jest być traktowaną ciągle jak mała dziewczynka, którą można pouczać i strofować).

Problem polega na tym, że w dzisiejszych czasach nie sprawdzają się forsowane w czasach naszych Rodziców modele macierzyństwa, zwłaszcza system nakazów i zakazów- inna sprawa, że nie sprawdzał się on też i w tamtych czasach, przynajmniej na mnie, do dziś czuję się jego ofiarą, wracającą z imprezy sylwestrowej o dziewiątej wieczorem, przed dwunastą w nocy rzecz jasna. Bo tak i nie było odwołania.

Idiotyczne i bezpodstawne zakazy prowadzą do kłamstwa i kombinatorstwa- och, każde wakacje spędzałam na "obozie harcerskim", będącym naprawdę swobodną włóczęgą z kolegami po Bieszczadach. Wyjeżdżałam na "rajdy" w góry, spędzane cudownie na nizinach, wychodziłam do koleżanki na "wspólną naukę" i randkowałam zawzięcie w ciemnych miejscach paczkowskich Plant. Ależ to były czasy...

Byłam wiecznie kontrolowana, a i tak udawało mi się wyrwać na wolność.

I co? Żyję, w ciążę w wieku 16 lat nie zaszłam, jestem za to samodzielna i zdolna do działania w ekstremalnych warunkach, prawie jak MacGywer.

Musiałam wypracować sobie nowy model rodzicielstwa, mocno osadzony na zaufaniu, rozmowach i wierze, że nauka nie idzie w las, oraz na obserwacjach i poznaniu kręgów znajomych córek, a to są naprawdę fajne dzieciaki.

Mam zaufanie do swojej starszej córki, to rozsądna, bardzo inteligentna istota. Wiadomo, że ciągle jest jeszcze gapą (wieczne zapominanie kluczy, ech...), w sprawach domowych leniem do kwadratu, ale wiadomo też, że nie zginie jak ciotka w Czechach, bo myśli, rozważa różne możliwości i wie, że o każdej sprawie może mi powiedzieć.

O tym, że parę razy z ciekawości paliła skręta- też.

Ale nauka i przykład matki jednak nie idzie w las, większość jej koleżanek przepala urodę i szare komórki, ona nie pali i nie znosi papierosów.

Nie upija się, nie kłamie, nie znika z domu w niewiadomym kierunku i zawsze stara się odebrać ode mnie telefon.

A ponieważ sama doskonale pamiętam czasy swojej burzliwej młodości, to moja tolerancja dla jej poczynań jest ogromna i dopóki nic nie obudzi mojego niepokoju, pozwalam jej na szaleństwa młodości, bo i tak są one zaledwie ułamkiem tego co wyprawiałam ja.

I dlatego, dlatego bardzo proszę- nie denerwujcie mojej Mamy dyskusjami na mój temat i temat moich dzieci. Ja z moich córek jestem bardzo dumna, bardzo je kocham i nie mam zamiaru być dla nich matką nadzorcą. A że Karolcia przyniosła na semestr jedynkę z chemii?
Też miałam.
I też w drugiej klasie liceum.

Genów nie oszukasz.

Li.

Niespodzianka z fast foodem w tle.

2012-01-16T21:56:00.000+01:00

Czasem mam chwilowe przebłyski geniuszu, dzięki którym poprawiam swój marny los.

Błysnęło mi dziś rano i przed wyjazdem do Sądu do Opola postanowiłam tam zadzwonić z niewinnym pytaniem, czy wyznaczona kilka tygodni temu na dzień dzisiejszy rozprawa odbędzie się planowo- moje długoletnie doświadczenie nauczyło mnie jednego - im dalej od Krakowa, im bardziej męcząca podróż, tym większe prawdopodobieństwo, że Sąd spotka plaga szerszeni, sędzia nagle zachoruje, ktoś zadzwoni z informacją o bombie, albo po prostu ot, tak.

Ale rześki głos pani sekretarki nie widział przeciwwskazań do mojego przyjazdu, ruszyłam więc z pieśnią Stinga na ustach CD i nadzieją na sukces.

Rozprawa nie odbyła się z powodów od Sądu niezależnych, a będących wyłącznie nędzną sprawką mojego przeciwnika procesowego, usiłującego tym nikczemnym sposobem odroczyć nieuchronną dla niego klęskę.

Nie zdziwiłam się więc specjalnie, wiadomo że w życiu mam pecha.

Ale byłam zła, oj zła. Bardzo, bardzo zła.

Tak zła, że jeszcze dłuuuugo za Opolem nadawałam koleżance vulgaris_aurorze do telefonu o moim nieszczęściu, bo jazda po autostradzie w padającym śniegu szczęściem wszak nie jest.

W pewnym momencie zamajaczył mi za brudną szybą auta, długo już pozbawioną przyjemności pieszczoty płynem do spryskiwacza- szyld KFC.
Zapragnęłam ukojenia w postaci kawy i ciągle gadając zaparkowałam, kątem oka rejestrując parkującego obok Lexusa, a tylko dlatego, że zwrócił moją uwagę nadmiernie ekspresyjny facet w środku- uśmiechał się, puszczał oko, machał, robił wokół siebie dużo ruchu skierowanego w moim kierunku.
Zdążyłam aurorze przekazać, że atakuje mnie jakiś maniak, że jestem na parkingu pod KFC między Opolem a Gliwicami, jakby co ma wezwać Policję (a facet już pukał w okienko), gdy... z bliska wydał mi się podejrzanie i trochę jakby znajomy, wysiadłam i ... zanim zaczęłam krzyczeć i kopać go w miejsca wrażliwe, wpadłam mu w ramiona.

Jaką frajdą jest spotkanie nie widzianego trzynaście lat dawnego kolegi z LO.
Zmienił się, ale to nieistotne- istotniejsze wszak jest to, że według niego nie zmieniłam się ja, co oczywiście niezwykle pogłaskało moją próżność, wypychając moje zmarszczki do góry i jakoś w zapomnienie spychając żałosny pierwotny sądowy powód mojej wizyty w KFC.

Spędziliśmy na kawie i gliniastej bule z grilowanym kurczakiem przemiłą godzinę.

Gadka-szmatka, mnóstwo tematów, wymiana telefonów, umówienie się na wieczór w Krakowie, celem obejrzenia tego co udało mi się zrobić z zapyziałego strychu, wieczorne obejrzenie, ach, ach, och, och, pękałam z dumy, niech pierwszy rzuci cegłą z zaprawą ten, kto nie lubi być chwalony, spieprzony dzień zakończył się słodko i...

... i czy nie są to igraszki losu?

Mieszkamy 300 km od siebie, nie widzieliśmy się 13-cie lat, żadne z nas nie lubi KFC, każdego tknął impuls, by właśnie tam zjechać z autostrady, zaparkowaliśmy auta obok siebie w tym samym momencie, on myślał o kupnie strychu w Krakowie, ale nie miał pojęcia jak się do tego zabrać, spotkał mnie, pogadaliśmy i teraz już wie!
A byliśmy tylko pionkami w grze szczegółowo zaplanowanej przez los.

Li.

Pochwała lenistwa, czyli samo-usprawiedliwienie.

2012-01-14T13:50:00.000+01:00

Mijają moje noce i dni, kolejna sobota, ale nie będę liczyć która to sobota życia za mną, wolę liczyć na to, że jeszcze wiele sobót przede mną.

Trudno jednak intensywnie przeżywać każdą godzinę tak, jakby miała być godziną ostatnią.

Marnotrawienie czasu na działanie nic-nie-robieniem jest spędzaniem czasu przyjemnie i leniwie.

Tak jak teraz, gdy siedzę na dole sama z kubkiem gęstej od ingrediencji herbaty, dzieci na górze ciągle śpią, bo w soboty mogą spać ile im się tylko podoba, odkurzacz też jeszcze śpi, bo nie będę przecież buczeć im pod drzwiami, w związku z czym koty z moich kotów też śpią, śnieg pada w sposób absolutnie zachwycający, muszę jakoś odziać się i wyskoczyć na Kleparz po zakupy, ale tak bardzo mi się nie chce... Świadomość, że nie muszę się zmuszać jest jednak cudowna.

Wczoraj rodzinnie poszłyśmy do kina na Sherlocka, klasyka gatunku, jak ktoś lubi, to niech idzie. Ja lubię.

A jak do tego ogląda się błysk w oku Roberta, to mhmmm... mniam, mniam.

Za dwadzieścia druga, czas zacząć dzień powstaniem z kanapy.

Po pierwsze kawa, po drugie spokojne jej wypicie, po trzecie zastanowienie się na kolejnymi czynnościami, czyli w tym celu znowu muszę usiąść na kanapie...

Uwielbiam wolne soboty!

Li.
PS. Na poprawę humoru:

Obwieszczenie wojenne.

2012-01-14T11:42:00.000+01:00

Z maili wyłania się przerażająca prawda- niektórzy z Was nie mogą wejść na bloga, nie mówiąc o czytaniu czy pisaniu komentarzy.

Z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć wstrząsającą prawdę- na mojego niewinnego bloga przeprowadzono zamach! Wrogie mi środowiska nareszcie triumfują! Wojna?

Ależ MY jesteśmy nie do pobicia, instalujcie Google Chrome i będzie dobrze. Czyli git!

Li.

Zabiłam świąteczną atmosferę.

2012-01-13T16:00:00.002+01:00

Nareszcie rozebrałam uschniętą choinkę, a szczęśliwe koty rozwłóczyły po domu resztki anielskich włosów, zwanych w mniej cywilizowanych rejonach kraju lametą.

Tym samym symbol świątecznej atmosfery wylądował na śmietniku, następnym symbolem będą żółte kurczaczki.

Zastanawiam się co zrobić z wyjątkowo paskudnym choinkowym stojakiem.

Historia jego nabycia była konsekwencją kupowania drzewka wieczorem na Kleparzu, w ciemnościach, ale przecież pomimo nich dokładnie widziałam, że choinka jest prosta jak kij od miotły. Nie wiem jakich to socjotechnik użyli na mnie dwaj sprzedawcy- w każdym razie w domu okazało się, że choina pień ma wygięty w pytajnik i nie może złapać równowagi. Próba nabijania jej na stojak poprzez walenie w podłogę powiodła się tylko częściowo- na stojak nabiła się nawet bez specjalnego protestu, ale od stojaka odpadła jedna drewniana noga. Z trzech.

Na dwóch drań stać nie chciał.

O wpół do dziesiątej wieczorem w przedwigilijną noc pojechałam z Karolcią na poszukiwanie stojaka, znalazłyśmy ostatnią sztukę w Realu, paskudztwo wyjątkowe, plastikowy, zielony statek kosmiczny na sześciu nogach z dziurą na pień i trzema wielkimi śrubami do jego przykręcenia.

Ohyda! Ale wyjścia nie było.

Nabyłam go więc z największym obrzydzeniem, nasadziłam choinkę, przykręciłam śrubami, stała krzywa jak nie przymierzając Torre Pendente, Bobcio przekonany, że to zabawka specjalnie dla niego, przewrócił ją w pierwszą noc, resztę swojego życia spędziła uwiązana na złotym łańcuchu do wspornika półki.

A dziś kończy swój żywot, rozebrana i wysuszona wygląda żałośnie, resztki anielskich włosów podkreślają jej nie-urodę, wciągnęłam ją po schodach na taras, a potem pofrunęła na ziemię, kto w ten sposób zabija choinkę podlega karze posiadania rozsypanych igieł, a worki do odkurzacza skończyły się właśnie dziś.

Zostawić awaryjnie stojak, czy nie zostawić, oto jest pytanie?

Takie oto zastępcze problemy targają mną w to piątkowe popołudnie.

Warto czasem zająć się błahą sprawą stojaka, nadać jej ważność, puścić przodem w kolejce myśli i historii do rozwiązania.

A o wielkich problemach mojego świata pomyślę jutro. Albo pojutrze.

Li.

Po północy w Krakowie.

2012-01-13T03:29:00.002+01:00

Po bezskutecznym maltretowaniu łóżka przewracaniem się z boku na bok, po dręczeniu kołdry naciąganiem na wszystkie strony, po znęcaniu się nad poduszką, wstałam, wzięłam prysznic i oto mam przed sobą kilka godzin do zagospodarowania, przy czym akurat chęć wykonywania leżących odłogiem czynności domowych jest głęboko uśpiona. Włączyłam sobie płytę z Evą Cassidy, cisza w domu łagodnie niesie muzykę prosto we mnie, półleżę na kanapie i gdyby nie konieczność porannej pracy, byłabym spokojna i szczęśliwa.

W pakiecie z bezsenną nocą przychodzi jednak brak koncentracji i podkrążone oczy, odporne na korektor i krem, ale pomyślę o tym rano.

Wiejący mocno wiatr wali w okna deszczem ze śniegiem, budzi tym czujność psa, koty pozostają obojętne. Czajnik szumi zapowiedzią herbaty porzeczkowej z kardamonem, będzie gęsta od miodu, cytryny i imbiru, zestaw godny przerazić każdego wytrawnego smakosza herbaty, a dla mnie najlepszy na zimną zaokiennie noc.

Nocowanie-harcowanie czas zacząć, nałożę sobie na twarz zieloną maseczkę, lubię zrobić z siebie upiora, bo efekt jest tego wart.

Ech, jak to uwielbiam-gruby szlafrok, zieloną maseczkę, skarpetki na nogach, muzykę, pled, książkę i ciepłe światło lampy, w sumie wychodzi najprzytulniejszy zestaw na taką noc.
Z braku laku, oczywiście.
Ale z drugiej strony lak wykluczałby takie noce i otwarte paradowanie w ulubionej maseczce..., bo jeżeli chodzi o maseczki, zwłaszcza zielone, to lepiej zejść do podziemia.

Li.

Wirus?

2012-01-12T22:02:00.004+01:00

Czy macie problemy z wejściem do komentarzy na blogu, nie mówiąc o napisaniu komentarza?
I czy da się odczytać komentarze pod poprzednimi notkami?

Dajcie mi znać uprzejmie donosząc:)

Dzięki!

Li.

Nie wiadomo skąd, przybłąkał się- nieproszony...

2012-01-11T14:04:00.009+01:00

Nie mam dziś ochoty na pisanie.

Pracuję, stos na biurku znowu płonie z pilności-do-załatwienia.

Dzień trochę melancholijny, szary i jakiś taki mało życzliwy.
Trzeba dać mu odpór, koncentruję więc siły, przetasowuję oddziały, wydaję rozkaz przetrwania, wzmacniam nadwątlone morale kawą z mlekiem, czasem wszystkiego jest dużo za dużo, czasem niczego nie ma, jestem widocznie skazana na chroniczny brak równowagi, to moja choroba przewlekła bez możliwości refundacji kosztów jej leczenia.

A co na to Lec?
Najstraszniejszym jest, kiedy jest się samotnym we własnym wnętrzu.

Jestem smutna bez specjalnego uzasadnienia,
smutkiem najgorszym, przybłędą smutkowym,
co to wchodzi bez pukania i zabiera energię,
jestem też trochę bledsza,
trochę bardziej milcząca,
(ale na obiad dla dzieci zrobiłam lazanię ze szpinakiem, a na wieczorną kolację z echoes nałożę złoty puder),
jeszcze tak nie było, żeby nie było,
wszystko mija, nawet najdłuższa żmija,
ej- wszystkie mantry moje, przywołuję was do porządku!
Pomamrotać mi tu do ucha!
I od środka do serca.
Li.

Notka z artykułami mieszanymi.

2012-01-10T23:02:00.006+01:00

Dziś zrobiłam to, co powinnam zrobić już dawno.

USG w ... no właśnie w ... tam, zimne, brrr! Drugie USG wyżej też, na szczęście cieplejsze, mammografię, badania- jakie to wiadomo- spłynęło we mnie poczucie ulgi i noszę je w sobie do teraz z wielką przyjemnością.

Uff... no bo dlaczego nie ja? Poczucie ulgi kosztowało 450 złotych, ale było to najlepiej wydane 450 złotych w ostatnim czasie. Mogę więc spokojnie planować przyszłość i właśnie kupuję osiem biletów na koncert Coldplay we wrześniu w Warszawie. Moje córki z pewnością oddalą się ode mnie na bezpieczną odległość, żeby nikt nas ze sobą nie powiązał, a ja z D. sobie poszaleję, a co! Za osiem miesięcy.

W związku z powyższym mam do Ciebie pytanie: kiedy ostatnio robiłaś sobie dokładne badania, USG, mammografię, cytologię, no kiedy? Tak, Ciebie pytam, Ciebie! Ciebie, którą czasem bez powodu coś boli.
Nie chowaj się za monitorem, tylko jutro marsz do rejestracji!

...

A dziś dostałam maila, który był dla mnie przemiłą niespodzianką.

Na pewno mało kto z Was pamięta ten dzień.

Potem był raport filmowy.

Potem parę słit foci.

A potem tylko wiadomość, że koty zamieszkały w domu z ogrodem, u ludzi prześwietlonych przez D. do piątego pokolenia wstecz, aż dziwne, że nie zatrudnia w tym celu wywiadu gospodarczo-obyczajowego.

Minęło ponad półtora roku i dziś dostałam maila:

Witam, Pozwoliłam sobie do Pani napisać po tym, jak od Pani Dagmary otrzymałam namiary na Pani bloga. Jesteśmy z mężem szczęśliwymi posiadaczami dwóch kotów powodzian. Mają się świetnie. Są zdrowymi i silnymi kotami. Są moim oczkiem w głowie, rozpieszczane do granic możliwości :) Czytając wpis z 19 maja 2010 bardzo się wzruszyłam i nie mogłam do Pani nie napisać. Poza tą historią pozwoliłam sobie poczytać inne wpisy. Pisane wyśmienicie! Chce się czytać bez końca! Jednym tchem! Bardzo dziękuję za uratowanie tych dwóch kruszyn. Ma Pani wielkie serce! Życzę Pani wszystkiego najlepszego, Pozdrawiam Beata

Kilka ostatnich zdań z tego maila jest grubą, acz miłą przesadą, ale co najważniejsze, dostałam to:

Poczułam się jak matka, której dzieci po długiej podróży wróciły szczęśliwie do domu.

Moje maleństwa! Jak wyrosły! I jakie mają inteligentne mordki! I jakie oczy!
I jakie podobne do tatusia!

A ogonki to zupełnie po mamusi.

Li.

Przyjemność jest priorytetem.

2012-01-10T08:40:00.005+01:00

Byłam wczoraj na świetnym koncercie, w Auditorium Maximum UJ, Koncert Noworoczny Aptekarzy, prowadzony przez Bogusława Kaczyńskiego. Anegdotki i zajmujące opowieści prowadzącego wydłużyły koncert do czterech i pół godzin, ale była to czysta przyjemność z dreszczami wzruszenia, bo muzyka i arie operowe były piękne. Zaproszenie dostałam jak to zwykle przez przypadek i z czystej życzliwości dla mnie pewnego zaproszonego ważnego gościa, który iść nie mógł, ale za to miał podwójne miejsce w drugim rzędzie na samym środku, nigdy jeszcze na takim koncercie nie siedziałam tak blisko, mogłam oglądać swobodnie plomby pewnego tenora.

Po sobotnim teatrze czuję się nasycona wysoką kulturą jak gąbka wodą, jutro dla równowagi idę na Sherlocka Holmes'a.

Dostarczanie sobie przyjemności i przyjemnych wzruszeń jest warunkiem zachowania względnej równowagi w tym nieprzyjemnym życiu. Są jednak momenty, gdy pozytywne naładowanie nie wystarczy, bo ilość nieprzyjemności na tyle niebezpiecznie podnosi poziom życiowego wkurzenia, że nie pozostaje nic innego, jak iść w drugą stronę, odstąpić, nie reagować, zająć się czymś innym, mieć to w nosie, a przy okazji dziwić się, że komuś się chce wchodzić do mnie i próbować zatruwać mi życie.

O tym, że polski internet to szambo wie cały świat.

Na moim blogu szambiarze zaczynają czuć się zbyt swobodnie, widocznie za mało zdecydowanie dusiłam zarazę w zarodku.

W związku z tym ogłaszam, zmianę polityki komentarzowej. Do tej pory, poza skierowanymi w moim kierunku wulgarnymi wyzwiskami przepuszczałam wszystkie komentarze, bo sama organicznie nie znoszę cenzury.

Pozwalacie sobie jednak na zbyt wiele.

Chamstwa, wścibstwa, pouczań przez nieznajomych, ocen na podstawie tak minimalnych wycinków rzeczywistości jakim są wpisy na blogu, obrażania moich czytelników, nietolerancji, polskiego kołtuństwa, moherowych beretów, zaściankowości, dulszczyzny i innych odmian polskiego przeciętnego użytkownika internetu nie będę tolerować.

Wynocha stąd (wersja wytworna: uprzejmie proszę o opuszczenie tego miejsca), czytanie mnie nie jest obowiązkowe, tu obowiązuje lekkość formy i przyjemność ze wzajemnego kontaktu.

Z Państwem opisanym powyżej przyjemności brak.
Będę kasować, będę kasować, lalalala... Przez szacunek dla siebie i dla moich prawdziwych czytelników, tych którzy patrzą w tym samym kierunku i chcą miło pogadać, czy pospierać się w poszanowaniu racji innych.

Li.

Wojna religijna.

2012-01-09T10:37:00.001+01:00

Moje młodsze dziecko żąda wypisania z lekcji religii.
Pan od religii jest wyjątkowo niemiły, zadaje bardzo dużo modlitw do nauczenia się na pamięć, a odkąd weszłam z nim w malutki konflikt, tępi Guśkę skutecznie.

Na semestr postawił jej tróję, to jedyna trója w całej klasie, nie mówiąc o tym, że jedyna trója u mojego dziecka! I tak oto mamy do czynienia z cudem nagłego zgłupienia, bo do feralnego momentu mojego spotkania się z nim dziecko miało piątkę.

Konflikt miał podłoże wcale nie religijne, żadne cuius regio, eius religio, poszło o mojego psa.
Choć wszystkie stworzenia boskie zasługują na szacunek, a pogląd ten prezentował już Święty Franciszek, mój pies-mały, pogodny i na smyczy, zmuszony przeze mnie do spaceru do szkoły przez zapominalstwo Młodszej (mama błagam Cię przynieś mi zeszyt od religii, bo dostanę jedynkę!) został potraktowany jak siła nieczysta, niemalże siarką i wodą święconą.
Pan od religii na jego widok, a może i mój, dostał szału wcale nie religijnego, a ja potraktowałam go jak natrętnego woźnego, bo skąd mogłam wiedzieć, że ten plujący i miotający się w obecności mojego psa człowieczek, w wiszących dramatycznie na tyłku spodniach, wyraźnie niezrównoważony, histerycznie krzyczący, że "mam natychmiast opuścić z tym zwierzęciem budynek szkoły" jest panem od religii, amen.
Na plus można mu policzyć, że lojalnie uprzedził Gusię, iż będzie cierpieć za matkę.
Jej własny, prywatny krzyż.

Nie ma to jak skutecznie zniechęcać dzieci do religii w tym katolickim kraju.

Bo przecież u nas, w Polsze same dobre ludzie.

Religijne, sunące do kościoła przewietrzyć futra i niedzielne palta, pełne miłości do świata ludzi i zwierząt, empatyczne i nakierowane na pomoc drugiemu człowiekowi.
Istny raj na ziemi.

I dlatego zupełnie poważnie rozważam prośbę dziecka, bo hipokryzja jest mi daleka, do kościoła nie chodzę, nie ma mnie w spisie parafialnych owieczek pod nowym adresem, Starsza już przetarła w tej materii szlaki i czy nie lubiana przez dzieci religia w szkole spowoduje, że moja córka będzie lepszym człowiekiem?

Nie sądzę.

Li.

K...r...a.

2012-01-08T19:34:00.002+01:00

Gdybym miała opisać targające mną uczucia po otwarciu drzwi do domu, to napisałabym moją najkrótszą do tej pory notkę: kurwa.

Kurwa, kurwa, kurwa.

Nic bardziej adekwatnego nie ciśnie mi się na me wszak nie wulgarne usta.

Poimprezowy bajzel ledwo tknięty mopem, w mojej wypieszczonej łazience pety w umywalce, zużyte ulubione perfumy, rozlany jakiś alkohol i ogólny obraz nędzy i rozpaczy.

Starsza najwidoczniej straciła kontrolę nad sytuacją, choć jakieś przejawy wprowadzenia porządku i regulaminu imprezy można zauważyć- na secesyjnym lustrze pozostał napisany rozmazaną szminką nakaz rzygania do sedesu, a nie do umywalki.

Oj, policzę się z towarzystwem jak tylko mi wpadną w ręce, choć doświadczenie w tej materii podpowiada mi, że przez najbliższe tygodnie będą omijać nasz dom szerokim łukiem.

Ukochana córka ma szczęście, że nie ma jej w domu, dziś jest pierwszy dzień w swojej nowej weekendowej pracy, dostała ode mnie tylko kipiącego złością sms-a.
Uch!!! Ale jestem zła!

(Z drugiej strony zyskałam pretekst do zakazu imprez do końca roku).

Piję zieloną herbatę dla spokojności i staram się nie rozglądać.

Tylko ja i ekran monitora.

Dobrze, że miałam taki udany weekend, jakoś zamortyzował obecny szok.

(Teraz mówię sobie soczyście, to co mam ochotę napisać, ale czytają mnie różni tacy wrażliwi... poprzestanę na mamrotaniu pod nosem...)

Li.

Notka sprawozdawcza.

2012-01-08T00:53:00.000+01:00

Postanowiłyśmy z D. jak najczęściej powtarzać takie weekendy jak ten.

Raz w Konstancinie, raz w Krakowie. Wszystko jest na tak: żadnego spinania się, obopólna pochwała sobotniego lenistwa, każdy robi to na co ma ochotę, a gdy robimy coś razem, to nam wychodzi.
Nasze córki przykleiły się do siebie już parę miesięcy temu i klej między nimi trzyma coraz mocniej, co nas cieszy.

Spędziłyśmy razem z dziećmi świetny wieczór, najpierw w Teatrze Komedia na sztuce "Nikt nie jest doskonały", pośmiałyśmy się z oczywistości, ale fajnych, potem poszłyśmy na kolację do "El Popo", umówiłam się tam z Kaśką-aurorą i jej znajomymi, też przyjechała na weekend do Warszawy.
A teraz siedzimy już w domu nad zieloną herbatą, rozmawiamy leniwie każda znad swojego laptopa, w tle piosenki Grechuty, obok mruczące koty, jestem zwyczajnie szczęśliwa, zrelaksowana i zachwycona.
Można przypadkiem na swojej drodze spotkać człowieka, z którym nagle pasujesz jak puzzel, bez bagażu wspólnych znajomych, bez towarzyskiej przeszłości, ale za to z ogromną chęcią budowania przyjacielskiej przyszłości i tkania planów spotkań. I ten ktoś, z kim tak dobrze się milczy i tak dobrze się gada, ma dom,
w którym czujesz się jak u siebie, pełen obrazów, książek i figurek kotów.
To ktoś, kto też mówi, że noc jest najpiękniejszą porą dnia, lubi granice światła stojącej lampy i rubinowe iskry w lampce wina.
I do tego ten ktoś potrafi realizować swoje marzenia, ma w związku z tym własny, oliwny gaj w Toskanii, niczego się nie boi, myśli pozytywnie i zawsze z wersją optymistyczną, świetnie gotuje i jeździ jak rajdowiec
Kocham takie kobiety, kocham!
Li.

Pozdrowienia z Konstancina.

2012-01-07T12:06:00.001+01:00

I nawet w weekend można być na wakacjach!
Za oknem stoją konstancińskie, majestatyczne stare sosny, a wśród nich wcale nie majestatycznie śmigają wiewiórki.

W tym domu nikt wcześnie nie wstaje, a kawa najlepiej pachnie w samo południe.

Leniwie jest i cudownie jest, może dlatego z zupełnie nie matczyną obojętnością przyjęłam od Starszej wiadomość, że w naszym domu o drugiej w nocy była Policja, a mandat za zakłócanie ciszy nocnej zbyt głośną muzyką wyniósł 500 złotych. Gorące prośby i stosowanie rozmaitych sposobów na zmiękczenie policjantów zmniejszyły mandacik do 200 złotych, nieletni się zrzucili, a ja mogę mieć tylko nadzieję, że dalszych konsekwencji nie będzie.
(Nawiasem mówiąc-ciekawe, kto wezwał Policję? Nie sądzę, by ktoś z kamienicy, chyba że przekroczona została granica sąsiedzkiej wytrzymałości!)

Ale tym samym osiemnaste urodziny kolegi Karolci organizowane w naszym domu zyskały godną osiemnastki historię.

Mnie tam jednak nie ma i nie mam zamiaru przejmować się historiami krakowskimi, gdy jestem pod innym niebem, wieczorem idziemy do Teatru Komedia, wino jest doskonałe i wszystko inne też, nie mówiąc o czterech fantastycznych kotach i mopsie.

Teraz siedząc w przytulnej kuchni, patrzę jak D. przygotowuje zupę-krem z cukinii, nasze córki zajmują się sobą, koty snują się między nogami, przed nami jeszcze dwadzieścia wspólnych godzin.

I tym mam zamiar cieszyć się beztrosko, bez żadnych głębszych myśli.

Miłego!

Li.

Koniec afery, zaczyna się weekend.

2012-01-06T09:29:00.000+01:00

Chustka usunęła stronę z nazwiskami darczyńców, widocznie zrobił się wokół niej niepotrzebny szum.

Czasem jednak jeden kamień uruchamia lawinę, trzepot skrzydeł motyla gigantyczne fale, a cel uświęca środki. Mam wielką nadzieję, że moja wczorajsza "awanturująca się" notka pozostawi po sobie konkretny, materialny wymiar. Pamiętajcie więc, że warto pomagać, a ja pomiędzy jednym łykiem porannej kawy, a drugim zabieram się do sprzątania, za trzy godziny mam pociąg, nie chce mi się jechać jak jasny gwint, co tylko jest dowodem na to, że będzie świetnie.

Bądźcie niegrzeczni jak tylko się da!

Li.

Może się zabawimy?

2012-01-06T00:15:00.003+01:00

Zróbmy coś z tym wieczorem, znowu nie zasnę przez pseudoefedrynę, nastawiłam pranie, zmywarkę, leniwie pakuję walizkę, daję Starszej milion instrukcji co do jutrzejszej imprezy, z których ona sobie nic nie robi, może porozmawiamy o głupotach, bo te poważne tematy wpadają razem z nami w różne doły i depresje, a tu przecież przed nami znowu wolne od pracy dni!

Przynajmniej trzeba spróbować odnaleźć w tym trochę radości!

Może popiszemy jakieś śmieszne kawały, albo porozmawiamy o swoich najbardziej nieudanych randkach, albo... piszcie, piszcie cokolwiek, pod najbardziej zwariowanymi nickami!

Li.

Do moich Czytelników!

2012-01-05T12:01:00.000+01:00

Być może powinnam tę notkę napisać bardziej delikatnie, albo w ogóle nic nie pisać.

Siedzieć cicho i przeżuwać w samotności potężne, gigantyczne rozczarowanie.

Tja... może powinnam się zamknąć i udawać, że nie ma problemu...

Gryzie mnie to jednak i boli, boli, cholernie boli!

Chustka opublikowała otrzymaną z Fundacji listę z nazwiskami osób, które wsparły jej leczenie, z danymi na dzień 22 grudnia 2011 roku.

Pomijając moją radość na widok nazwisk Uli, Elżbiety, Kaśki, Ady, Joli- moich koleżanek (i kuzynki, droga kuzynko) z reala, kilku nazwisk moich Czytelników, które znam, to ogarnął mnie smutek z powodu braków, potężnych braków.

Ok, nie chcecie wpłacać, to nie wpłacajcie. Ale nie piszcie, że wpłaciliście/ wpłacicie/ będziecie wpłacać.

Chustkę czyta regularnie kilka tysięcy osób, mnie codziennie w porywach do 1800, dlaczego tak trudno jest Wam pomóc małą wpłatą, gdzie suma tych małych wpłat da ogromną kwotę? Nie stać Was na 5 złotych?

A ja zobaczyłam nazwisko mojej Czytelniczki Kaśki, samotnej matki dwójki dzieci, która codziennie walczy o przetrwanie. Potrafiła podzielić się nawet tym, czego jej tak na co dzień brakuje. Kinga i Jadwiga- dwie emerytki też.

Czytacie mnie, bo lubicie/nie lubicie, staram się pisać dla Was, nawet jak mi się cholernie nie chce, ten blog jest częścią mojego życia i paradoksalnie Waszego też, ludzie!

Czego Wy nie robicie! Wiecie czego? Nie używacie wyobraźni i nie potraficie postawić na miejscu Joanny.

Rak nie wybiera, ene-due-rike-fake- na kogo wypadnie na tego bęc, dziś Ona, jutro Ty.
I może JUTRO to dla Ciebie, znając realia polskiej ochrony zdrowia będziemy zbierać drobne kwoty, które pomogą ratować Twoje życie?

WCZORAJ była Ilonka. Przez pamięć dla Niej, moją tęsknotę, ciągle niezagojone rany żalu, dramat mojego brata i Jej Rodziców piszę do Was te słowa, nawet jakby niektórzy z Was mieli się poczuć się dotknięci. I się obrazić.

Nie zależy mi na tym, by czytali mnie ludzie niewrażliwi na cudze nieszczęście.

Nie zależy mi na pustej popularności.

Jest mi zwyczajnie smutno, jestem rozczarowana, a moje zaufanie do ludzi znowu gra mi na nosie- ech Ty głupia, naiwna Moniu, zawsze dajesz się zrobić w konia.

(Od razu uprzedzając ewentualny zarzut, że nie ma tam mojego nazwiska- kilka dni temu po raz pierwszy wpłaciłam na konto fundacji, wcześniej Chustka dostała ode mnie pieniądze bezpośrednio do rąk własnych (i od Basi z LA, przesłane na mojego Pay-pala, też:)

Reasumując- cholera jasna psiakrew, wpłacajcie po 5 złotych, ale wpłacajcie!

Bo dłużej tego nie zniese!

Li.

Smęcę, ergo sum.

2012-01-04T19:31:00.000+01:00

Dziś chodziłam tak nabuzowana, że w mojej obecności spaliły się cztery żarówki.
Ma się tę moc!

Nabuzowanie sztucznie napędzane pseudoefedryną z syropów przeciwkaszlowych powoduje nocną bezsenność i ogólne wkurzenie na świat.

Lepiej mnie nie tykać, bo wybucham jak tani szampan w sylwestrową noc.

Ale są i jasne punkty w najbliższej przyszłości, kupiłam już bilety na pociąg do Warszawy, będę mieć z Gusią cudowny weekend, nie może być inaczej.
Starsza w czasie mojej nieobecności organizuje imprezę, na razie wypieram z siebie tę myśl.

Czas jest beznadziejny z lejącym deszczem i plusową temperaturą, trzeba trochę pokreować rzeczywistość, by nie wpaść w szarości marazmu i zniechęcające smuty.
Podkręcam więc głośno muzykę, robię sałatkę z dużą ilością avocado i rukoli, wlewam w siebie litry herbaty z imbirem i zaprawdę powiadam Wam: cholernie trudno mieć dobry nastrój, gdy wszystko temu przeczy, ale jak sama siebie nie przekonam, że jestem w dobrym humorze, to kto mi pomoże?
Ogół wokół mnie kwęka i stęka, narzekanie stało się obowiązkowe jak oddychanie, nastąpił nagły wysyp pesymistów, a optymiści zeszli do podziemia.
Jutro idę do fryzjera, a wieczorem do ulubionej Magdy kosmetyczki, moje brwi zamiast jaskółczych skrzydeł przypominają smętne skrzydła zabiedzonej wrony, czas nadać im blasku godnego wizyty w stolicy.
A co na to Lec?
Rzeczywistość można zmienić, fikcję trzeba na nowo wymyślać.
Li.

Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.

2012-01-03T21:15:00.002+01:00

Po ostatnich szarościach, dziś nareszcie zobaczyłam błękitne niebo.

Wiało, powietrze było morowe, kaszel znowu powrócił w pełnej gamie odrażających dźwięków, gardło na nowo podrapało się od środka, a jednak poczułam się lepiej.

Są takie dni, gdy oprócz błękitnego nieba, nic mi więcej nie potrzeba. Dostrzegam wtedy swoje szczęście wolności od poważnej choroby. Niby mam swojego prywatnego Obcego, co to atakuje mnie co jakiś czas ciśnieniem 200/150, ale wynika on li i jedynie z mojej niesystematyczności w braniu leków. Ciągle o nich zapominam, od razu dodam, że o lekach na poprawienie pamięci też nie pamiętam.

I tak sobie myślę, że powtarzając do znudzenia moim córkom, iż najważniejsze jest wykształcenie, nie mam racji. Najważniejsze jest zdrowie.

Pamiętajcie o Joannie, bardzo, bardzo Was proszę. Choroba nowotworowa jest jak ustrój komunistyczny-każdemu po równo. Nie masz żadnej gwarancji, że nie trafi na Ciebie. Patrzę na moje rodzinne historie choroby w ciągu ostatnich kilku lat i widzę, że tata miał raka płuc, siostra taty miała raka płuc, brat mamy miał raka płuc. Wszyscy zmarli na raka płuc i wszyscy kiedyś palili.

Ja papierosów serdecznie nie znoszę, ale czy geny to obchodzi?

Li.

Jest taka sprawa.

2012-01-02T20:13:00.000+01:00

Po przeczytaniu wpisu Joanny wszelkie głupoty grzęzną mi pod palcami.

Mam poczucie, że mogę być następna.

Dziś napiszę więc tylko moją kolejną, ogromną prośbę: wpłacajcie pieniądze!

Liczy się dosłownie każda wpłata, to nie są zmarnowane pieniądze, Joanna walczy w sposób zawstydzający moje marudzenie nad bolącym gardłem.

Proszę Was, wpłacajcie choć po 10 złotych. Ja dziś na konto fundacji wpłaciłam 200 złotych, głęboko wierzę w sens tej wpłaty, to nie będą stracone pieniądze.

Bardzo, bardzo proszę. Wojowniczkę mamy najlepszą, trzeba Ją tylko odziać w zbroję i wyposażyć w oręż.

Liczę na Was, nigdy mnie nie zawodzicie!

Li/Monika

Fundacja Rak'n'Roll. Wygraj życie!

ul.Chełmska 19/21, 00-724 Warszawa

Multibank nr rachunku: 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042

nr IBAN: PL 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042

nr BIC: BREXPLPWMUL

tytuł wpłaty: Joanna Sałyga

Zmęczona, chora, ale w gruncie rzeczy zadowolona z życia.

2012-01-01T22:31:00.000+01:00

Pośmiałam się czytając Dom w Toskanii. Anita walczyła z kominem, a ja też miałam swoją własną osobistą wojnę, jeszcze nie zakończoną.

Z nieznanych mi do teraz powodów postanowiłam sobotnie przedsylwestrowe popołudnie spędzić na zrobieniu porządków z pufami moich córek. Pufy są wyjątkowym paskudztwem, ale dzieci lubią te bezkształtne wory dopasowujące się do kształtu ciała siedzącego.
Wypełnione mikroskopijnymi styropianowymi kuleczkami, z czasem więdną, tracą na jędrności i leżą na podłodze jak sterane życiem ciało pijaczka w przydrożnym rowie. Kulki oczywiście można dokupić, kurier przychodzi wtedy z ogromną, acz lekką paczką, ale wcześniej trzeba podjąć trud ich zamówienia.
Mnie zrobienie jednej pufy z dwóch wydało się łatwiejsze. Otworzyłam im brzuchy, zanurzyłam ręce, nabrałam powietrza i...
... po chwili przesypywania styropianowych kuleczek w całym domu zaczął padać śnieg, a koty ogarnęło szaleństwo, taka gratka nie zdarza im się codziennie. Styropian był wszędzie- w wysprzątanym na sylwestrową okoliczność salonie, w mojej łazience, na schodach, w sierści zwierząt i moich włosach.

Sprzątałam trzy godziny, wyłaził z kątów na nowo, klonował się, złośliwie czepiał się ozdób na choince, wzbudził uzasadnione niebezpieczeństwo spotkania się z sylwestrowymi gośćmi, wciągany jedną stroną odkurzacza, wesoło wirował w powietrzu wyrzucanym z drugiej strony. Poniosłam w walce z nim porażkę, zapaliłam świece, półmrok pochował go po kątach, ale dziś znowu wypełzł na powierzchnię. Nie mam siły, dam mu pożyć przez tę jedną noc, jutro rano dojdzie do ostatecznej rozprawy, sięgnę po środki ostateczne!

Choroba odpuściła mi gorączkę, ale nic więcej. Dalej kaszlę jak potępieniec, syropy na kaszel powodują moją nocną bezsenność, śpię więc w dzień, przeraża mnie przyszły tydzień, poszatkowany w kalendarzu pilnymi sprawami.

Ale od czego noworoczny zapał?

Li.

Życzenia muszą być!

2012-01-01T05:23:00.000+01:00

O piątej rano załadowałam zmywarkę i zgasiłam ostatnie świece.

Sylwester był uroczy, ale dobrze że sobie poszedł, mam zamiar spać do południa i jak sądzę-cały dom razem ze mną.

Mamy pierwszy dzień stycznia 2012-go roku , no i co z tego?

Ponieważ jednak nie należy tracić okazji do złożenia życzeń, to napiszę Wam tak:

czasem słońce, czasem deszcz, ostatni rok był wyjątkowo mokry, życzę więc Wam więcej słońca.

Życzę Wam zdrowia, życzę Wam śmiechu, życzę Wam nagłych, acz przyjemnych szaleństw, życzę Wam zakochania się mocnego w samym sobie, życzę Wam szczęścia dzielenia się tą miłością do siebie z innym człowiekiem, życzę Wam dobrych rodzin i mocnych więzi, życzę Wam mądrych kotów i wiernych psów, to podobno ma być trudny rok, ale kto by tam wierzył politykom?

Ja wierzę swoim przeczuciom, a one mi śpiewają: będzie dobrze, będzie dobrze, lalalalala, będzie dobrze, szalalala, będzie dobrze, uuuuuuuuuu będzie dobrze!

Idę spać! Łóżko mam już wygrzane, te zwierzaki to wiedzą gdzie jest najwygodniej...

Miłego!

Li.

Idzie wiosna, czuję to wyraźnie. Jeszcze tylko zima i już!

2011-12-30T12:58:00.000+01:00

O tym, że jestem NAPRAWDĘ chora świadczy moja niechęć do kawy, którą na co dzień mam zawsze pod ręką.

Nie jestem w stanie nawet pomyśleć o jej wypiciu! Tylko herbata, miód, imbir i cytryna.

Czuję się beznadziejnie, ale dla stosu garów, kotów z kurzu po kątach i niekończącej się sterty prania to nie ma najmniejszego znaczenia. Połknęłam więc co miałam połknąć, leki zaraz zaczną działać, a ja -prawdziwa, użalająca się nad sobą domowa heroina staję do boju. Moim córkom, głównym przyczynom istniejącego stanu rzeczy, bałagan nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie. Koty są z nimi w zmowie, Bobcio znowu przez noc rozebrał pół choinki, jego konsekwencja i pomysłowość w tym zakresie jest imponująca.

To jest doprawdy niemożliwe, jaki ten porządek potrafi być nieporządny.

Cieszę się, że to już ostatni tegoroczny weekend. Poleżę, posybaryczę, odchoruję do końca, a od poniedziałku zabieram się znowu do roboty.

Początek roku ma jednak jakieś zalety- cudowny spokój, lekkie zwolnienie, brak tłumów w sklepach... no i zupełnie mimochodem, a może wdrukowaną genetycznie nadzieję na jakąś zmianę, absolutnie poza racjonalnym myśleniem, prognozami ekspertów, krachem gospodarczym i kursami na giełdzie.

I właśnie tak mimochodem, zupełnie od niechcenia, a może pod wpływem dużych dawek witaminy C, czuję jak nieśmiało zaczyna pulsować we mnie w rytmie samby myśl:

Myśl pozytywnie, kobieto, myśl pozytywnie. Myśl pozytywnie, kobieto, myśl pozytywnie.

No to zaczynam tak myśleć! Choć nie będę odmawiać sobie prawa do chwilowego jęczenia, od tego mam przecież bloga, czyż nie tak? Przecież nie będę jęczeć w realu!
:)

Li.

Czwartek-nic-nie-wartek.

2011-12-29T23:50:00.000+01:00

Czwartek-nic-nie-wartek stracony był w łóżku, bez przyjemności.

Kaszel rozrywał mnie na pół, gardło nie dawało o sobie zapomnieć, a nos podwoił swą objętość, co uczyniło go dorodnym kalafiorem o pięknym czerwonym odcieniu.

Ale teraz poczułam się lepiej, widocznie zdobycze polskiej myśli aptecznej nareszcie działają, bo ja nie wierzę w nic innego jak w Polopirynę S i poczciwą witaminę C.

Poleczę się do końca tygodnia, i jakie mam cudowne usprawiedliwienie, by nie wychodzić z domu na Sylwestra. Jestem chora, zarażam i takie tam zniechęcające inne, cieszę się natomiast, że goście przyjdą do mnie. Zrobię dobrą kolację, wino, obowiązkowe będzie rozwalenie się na mojej wielkiej sofie i skoro wszystko mija, nawet najdłuższa żmija, to minie i ten sylwestrowy wieczór.

Nigdy nie rozumiałam nadawania temu dniu specjalnego znaczenia, bo przecież może i zaczyna się nowy rok, ale kończy się stary, najbardziej jaskrawy to obraz przemijania czasu, konsekwentnie idącego miarowym krokiem, tik-tak, tik-tak, nie oszukają go najwymyślniejsze fajerwerki.

Pragnę tylko, by ten nowy rok nie był gorszy od starego. Stary był beznadziejny, ale już oswoiłam tę beznadzieję, dałam jej radę, niech więc -jak musi-trwa na tym samym poziomie.

Gdyby okazało się, że nowy rok będzie lepszy, to będzie wielkie szczęście.

A kiedyś to szczęście musi do mnie przyjść, tak wynika z praw statystyki.

Reasumując: nie wiadomo, co za rogiem, ale potrzebuję zdrowia, by mieć siły za niego zaglądać.

Wracam pod kołdrę, obecnie to najbliższa mi rzecz. Ostatecznie zna każdy zakamarek mojego ciała.

Li.

Druga notka w tym samym dniu niczego nie dowodzi.

2011-12-27T17:23:00.002+01:00

Jak zamykam się w domu, to świat poza nim niewiele mnie dotyka.

Mój dom moją twierdzą, tu jestem u siebie i mogę robić co mi się podoba.

A podobało mi się dziś robić nic, nie ściągać szlafroka, włosy mieć ściągnięte opaską, cudownie mija mi dzień, na kolejnych kawach, herbatach, czytaniu, od czasu do czasu leniwym machnięciu odkurzaczową rurą.

Stos prasowania zmienił swoją wysokość in plus, bo dołożyłam nowe pranie, pies nie wykąpany, ale przez to szczęśliwszy, huśtawka emocjonalna poszła się bujać i chwilowo zapewnia mi stabilność i trwanie w dobrym nastroju.

Że powiadomił sms-em? No trudno. Jego życie, jego narzeczona, jego decyzja.

Rzeczy i sprawy rzadko są takie jakie nam pasują w życiowej układance, nie pozostaje nic innego jak mniej lub bardziej milcząca akceptacja takiego stanu rzeczy i zajęcie się własnymi sprawami.

I jak będę mieć coś ważnego do powiedzenia, to na pewno nie wyślę sms-a.

Bo ja to ja.

Li.

Leniwy wtorek to mniejszy potworek.

2011-12-27T10:14:00.005+01:00

Dziś jestem hojna, daję sobie wolny dzień, z wyłączonym telefonem i brakiem pośpiechu.

Podaruję samej sobie przyjemności- posprzątam, poprasuję i wykąpię psa.
Bo jak nie ja mi, to kto?

Może nawet posunę się do zrobienia porządków w szafie?
To byłoby już prawdziwe szaleństwo!

Święta miały wartość posybaryczenia z córkami w domu, miłych sercu gości, wczorajszego kucharskiego debiutu Starszej w pieczeniu ciasteczek, wyszły jak kamienie, ale niech pierwszy rzuci ciasteczkowym kamieniem, kto nie doznał nigdy kulinarnej porażki. Za to są ładne!

Inne aspekty Świąt niech już będą przeszłością, od oglądania się do tyłu boli mnie głowa.

Jutro muszę być w pracy, ale dziś będę cieszyć się myślą, że nic nie muszę.

Zapraszam na kawę!

Będą do niej nawet ciasteczka, po kilku minutach moczenia w kawie trochę miękną.

Mój ukochany brat zaręczył się. Poinformował mnie o tym wczoraj, kilka dni po fakcie sms-em.

Co za wygodna forma komunikacji!
Zawsze w telefonie zostanie ślad, że wiadomość była wysłana.

Zrobiło mi się bardzo przykro, ale ja to taka czasem nienowoczesna jestem.

Li.

Są i miękkie miejsca pod pancerzykiem skorpiona.

2011-12-26T12:39:00.001+01:00

Kiedyś, jeszcze niedawno, ale w tych czasach, których dziś już nie chcę pamiętać, tworzyłam sobie katalog rytuałów, których celebra dawała mi iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa, przy czym ulegałam tej iluzji tylko ja. I tak rytualnie dzieliłam sobie wieczór na kolejne ziołowe herbaty w ulubionym kubku, stawiałam po prawej ręce kieliszek z dobrym winem, tak ładnie komponujący się z laptopem, zapalałam świece, słuchałam muzyki, cieszyłam się swoją wolnością i spokojem.
Teraz moim rytuałem jest walka ze stresem i demonami.

Boję się coraz bardziej, ogarnia mnie lęk o przyszłość, takie wstrętne, paskudnie oblepiające mnie swoimi mackami stworzenie, kpiące ze mnie, chichoczące za plecami, z satysfakcją dokładające mi kolejnych ciężkich myśli, z którymi nie mam już siły ciągle walczyć i czasem im się poddaję.
Nie czuję wsparcia dla mnie u nikogo, a najbardziej mnie zawodzi moja najbliższa rodzina. Wiem, że chce dobrze, ale nie są potrzebne raniące mnie słowa, że sobie nie poradzę, że mam sprzedać dom, spłacić kredyt, żyć spokojnie, że mam dzieci, że gdy stres mnie wykończy, to nie będzie miał ich kto wychować, że jestem za słaba, że nie wiem co mnie czeka, że to..., że owo.., że to też... i tego też mi nie oszczędzi...
A ja przecież nic wielkiego nie chcę.

Pragnę tylko, by ktoś położył się obok mnie na moim obłoku, pobujał się razem ze mną i powiedział, że moje marzenia są tak piękne, że nie mogę z nich rezygnować.
Ja tylko pragnę rodzinnego ciepła nasyconego wsparciem i otuchą.
Dla mnie słowa mają wielką moc, gdy słyszę, że jestem piękna, to pięknieję jeszcze bardziej, gdy słyszę, że jestem dobra, to chcę być jeszcze lepsza, gdy słyszę, że jestem gruba to nagle tyję, gdy słyszę, że sobie nie dam rady, to nie daję. Bo mam w sobie genetyczną, a może nabytą kiedyś tam w zamierzchłej przeszłości skazę, że do niczego się nie nadaję.

Tak długo pracowałam nad swoim poczuciem wartości, a wystarczy jedno spotkanie, by rozsypało się ono bezładnie jak cukier-puder na świątecznym makowcu.

I znowu muszę zaczynać kolejną budowę, cegła po cegle odbudowywać wiarę w siebie.
Tylko-do jasnej cholery- co zrobić, by przestać ciągle budować swoją własną, prywatną wiecznie nieskończoną Sagrada Familia? Jestem tym zmęczona, bardzo zmęczona.

Nikt tak nie potrafi podciąć skrzydeł jak bliska osoba, ona dokładnie wie w którym miejscu przyłożyć ostrze.
A w ogóle to złożyłam sobie i dzieciom uroczystą przysięgę, że na przyszłą Wigilię i Święta wyjeżdżamy.

Li.

Notka mało świąteczna.

2011-12-25T23:58:00.000+01:00

Wczorajsza notka wywołała nieoczekiwaną dla mnie reakcję ze strony mojego "starego" czytelnika.

Przysłał mi sms-a, że przeraziło go to co napisałam, bo mój blog ma dawac otuchę (czy to mój obowiązek?), a moja notka to masakra, że znając mój zawód jest dla mnie reklamą(?), że on chce tylko bronic słabszych, których skrzywdzi ta notka(?) i nie ma znaczenia, że jest prawdziwa, bo Święta to mało stosowny czas na takie wynurzenia, że muszę myślec o maluczkich, bo jestem na firmamencie (?).

Wściekłam się na niego, bo postąpił dokładnie jak pisałam- dla niego pozory też są najważniejsze.

A grudzień to podobno miesiąc samobójców.

Wcale mnie to nie dziwi- nakręcanie komercji przez idealizowanie i przesładzanie do granic możliwości trawiennych odbioru przeciętnego człowieka mitu rodziny i rodzinnych świąt, piękności idealnie foremnej choinki z ozdobami błyszczącymi i symetrycznie rozwieszonymi, urody i zawartości cudnego prezentu, dla słabszych i samotnych ludzi może być nie do zniesienia, obniżać ich samoocenę tak bardzo, że aż sami chcą się sprzątnąć, żeby sobą nie zaśmiecać tego idealnego świata.

...

Muszę uporać się ze swoim kompleksem obojętności wobec świątecznego szaleństwa- lubię światełka na drzewach, lubię stoiska z ozdobami, lubię zapachy świateczne, uwielbiam choinkę, ale nie jestem w stanie wykrzesać z siebie tej bezwarunkowej radości o jakiej czytam wszem i wobec- w wywiadach, na blogach, w książkach.

Czy jestem jakaś ułomna? Wszak emocje to mój chleb powszedni, nigdy nie byłam emocjonalnie obojętna, ale nie czuję w sobie "magii Świąt"- ani radości, ani tego szczęścia, co to ma mnie ogarnąć niezmiernie...

Czuję tylko przedświąteczny świąteczny pośpiech na plecach, pisaną długą listę spraw i rzeczy niezbędnych do kupienia, irytację w korkach i tłumach w sklepach... i liczenie, że magia może przyjdzie wraz z dzieleniem się opłatkiem.

Nie przychodzi, ale za to przychodzi świąteczna niedziela, po Wigilii zawsze są dwa dni Świąt, pewność tej kolejności nie podlegającej żadnym wpływom, koteriom i dziejowym zawieruchom daje nieśmiałą nadzieję, że usankcjonowane ustawowo wolnością od pracy dni zachowają się przyzwoicie i dadzą trochę oddechu i ulubionego dolce far niente....

Nie zawiodły i dają, siedzę sobie teraz nasycona lenistwem, piję ulubione czerwone wytrawne wino odganiając koty zafascynowane igrającą w kieliszku rubinową iskierką.

Mogę słuchać, czytać, oglądać, myśleć, pisać, gadać przez telefon, robic nic

i wszystko co mi się podoba i to sama!

Moje dzienne życie pełne ludzi ma swoje nocne tajemnice.

Miałam miłych gości, w przerwach między-pomiędzy posnułyśmy się z dziewczynami leniwie po domu, jutro też mam gości, lodówka powoli się odchudza, jeszcze tylko pozostanie przeżyc Sylwestra i zapanuje umiłowany spokój.

Dajecie radę?
:)

Li.

... i tylko słychać huk pękających pozorów.

2011-12-24T09:42:00.001+01:00

Te właśnie Święta są najczulszym barometrem rodzinnych relacji i siły związków.
Przy zapalonych choinkowych lampkach wyłażą na wierzch skrzętnie ukrywane emocje i oczekiwania.
Przy stole zasiadają ludzie, którzy nagle nie mają sobie nic do powiedzenia, nic poza zwyczajowym "wszystkiego najlepszego" przy łamaniu się opłatkiem, czy "podaj mi pierogi".
Nagle konieczność spędzenia za sobą kilku dni, bez porannej ucieczki do pracy budzi lęk i panikę.
O czym ze sobą rozmawiać?
O czym rozmawiać, gdy nie trzeba w pośpiechu wymieniać codziennych informacji, gdy nie trzeba robić zakupów, odbierać dzieci ze szkoły, ustalać tych zwyczajnych spraw, dających pozory bezpieczeństwa i świetnie funkcjonującej rodziny.
Pozory zawsze pękają ostatnie, nawet gdy otaczają już tylko pustkę.
W wielu domach w te właśnie Święta słychać huk pękających pozorów.

I nic dalej się nie zmieni? Będziecie tak trwać ze sobą, ze strachu przed zmianą, z lęku przed czymś nowym, lepsze oswojone nieszczęście, niż nieznana obietnica szczęścia, lepsze bezsenne noce z brakiem dotyku i miłości, z drugim ciałem leżącym obok, obcym i niedotykalnym, ale z pozorami, że na wyciągnięcie ręki..., czy naprawdę lepsze to, niż łóżko tylko dla siebie?

Strach przed samotnością dławi Wam głos w gardle, głos, który na Waszych strunach głosowych mógłby nareszcie powiedzieć Wasze pragnienia, Wasze marzenia i oczekiwania.
Głos, którym można by wykrzyczeć swoją drogę do miłości, do wolności, do szczęścia. Głos, który tak pragnie się uwolnić i zawisnąć w powietrzu, a potem trafić do właściwych uszu i duszy.
Pozwólcie mu wyjść z Was, pozwólcie mu mówić, wielka jest siła słowa, niech przez Wasz głos wyjdą z Was Wasze tęsknoty-pieprzoty, Wasze marzenia, Wasze oczekiwania.
Niech wyjdą, bo może ktoś na nie czeka?
Może komuś trzeba powiedzieć coś głośno, może Wasze znaczące gesty mają dla niego inne znaczenie? Moze ten ktoś boi się tak jak Wy?
Może boi się powiedzieć pierwszy, może też go to wszystko uwiera?
Może pragnie tego samego co Wy, ale się boi śmieszności, obnażenia, niezrozumienia?
Czy nie warto przekonać się, czy ktoś będzie chciał Was słuchać?
Bo przecież jeżeli nie będzie chciał słuchać, to warto poszukać innych uszu, innej duszy, innego ciała obok, naprawdę warto, bo życie jest takie jedno.

Dopiero w małżeństwie boleśnie można odczuć znaczenie pojęcia "samotności w związku", takiego paradoksu, bo przecież związek powinien wykluczać samotność.
A jednak ta samotność kąsa najbardziej, zadaje rany długo się jątrzące, codziennie po kawałku zabiera poczucie własnej wartości, depcze po godności i pewnego dnia zostawia Cię takiego nic-nie-rozumiejącego.
Posłuchaj mnie, proszę Cię, posłuchaj mnie i powiedz głośno czego pragniesz i jak chcesz być kochany.
Posłuchaj mnie, proszę Cię, posłuchaj mnie i powiedz głośno, czego Ci brakuje i jak chcesz być dotykany.

Posłuchaj mnie, bo ja stąd słyszę huk pękających pozorów Twojego małżeństwa.

Zaraz naprzeciwko siebie zobaczysz obcego człowieka.
Odtąd żona i mąż to będą dla Ciebie puste pojęcia.
Przygarbisz się pod brzemieniem odkrytej przed sobą tajemnicy niekochania i tkwienia w pustym związku.
Nawet nie wiesz, jakie to ciężkie brzemię. Jak trudno się uśmiechać. Jak trudno udawać pożądanie.
Jak trudno zdobyć się na ciepły gest.

...

Życzę Wam spokojnych Świąt.

Li.

Koniec weekendu i świętego spokoju.

2011-12-18T23:50:00.000+01:00

Nie umiem opisać wrażeń po koncercie Leszka Możdżera.

Miałam zamknięte oczy i wydawało mi się, że śnię muzykę. A może naprawdę śniłam?

Wyszłam z Filharmonii w dziwnym stanie- pobudzona, ale trochę senna, pełna wszystkiego, ale milcząca.

Nic nie było oczywiste, Możdżer potrafi zmienić z koncertu na koncert aranżację utworu w zależności od tego jaki przedmiot położy na strunach fortepianu. Kto by pomyślał, że ręcznik, notes czy szklanka może wywołać tak fascynujące brzmienie? Znałam już ten efekt z jego wcześniejszych koncertów, a jednak przez moment szukałam wzrokiem perkusji!

Gdy zagrał Komedę, to miałam łzy na końcach rzęs, a może tylko śniłam, że płaczę, ale u Komedy jest tyle smutności i rozpaczy szarpiących duszę, że nie da się inaczej.

Ech... dobrze, że potem była "Biała Róża" i dobre wino.

Rozwiązało język, dało ujście emocjom i pozwoliło na wyrównanie poziomu realizmu do liryzmu.

Bo rzeczywistość skrzeczy realnie, jutro czeka mnie podróż do Świebodzina, przez sobotnie bóle głowy rozkładające mnie w łóżku bez możliwości działania, nie zmieniłam opon na zimowe, muszę więc zrobić to jutro rano. Muszę również zrobić i to i to, i jeszcze to, nie zapominając o tym, na pewno też to, to, to i to.

Czeka mnie beznadziejny poniedziałek, który w dodatku nie skończy się w moim łóżku, a łóżko zawsze przynosiło mi ukojenie. Że marudzę? A kto by nie marudził?

Ale koncert był naprawdę piękny!

Tym samym wyrównując poziom marudzenia do liryzmu, idę do wanny pełnej pachnącej piany, zapaliłam już świece, zanurzę się w ciepłej wodzie po czubek nosa, poczuję się bezpiecznie, przez chwilę będzie mi dobrze.

Chwilo trwaj!
Dobrze, że wychodzę z domu. Życie biegnące na ciężkim odcinku pomiędzy domem, a pracą bez dostarczania sobie przyjemności w sumie zbędnych do tegoż życia grozi skanapowieniem albo sfoteleniem.
Dobrze, że jeszcze mi się chce.

Li.

Igraszki pamięci.

2011-12-16T22:38:00.004+01:00

Ilość wypływających na wierzch dnia z dna zapomnienia sprawek i spraw do wykonania, przyprawia mnie o globus i chęć natychmiastowej ucieczki, najlepiej do łóżka.

Zapomniałam, że po roku muszę zrobić gwarancyjny przegląd auta, rok oczywiście już minął.

Zapomniałam, że jeżdżę na letnich oponach, jakoś tak stępił mi pamięć brak zamieci i lodu, ale przecież wiadomo- jak pojadę do Świebodzina na letnich, to padnie od razu rekord opadów śniegu w Lubuskiem.

Mam nieważny dowód osobisty, przemeldowałam się kilka miesięcy temu, ale zapomniałam, że trzeba go wymienić. O wstydzie! Unieważniono go z urzędu.

Skończyła mi się ważność paszportu, a ja tu jakieś plany wyjazdowe... ech!

I tylko agenci ubezpieczeniowi dzwonią przed terminem z przypomnieniem, aż jestem im za to wdzięczna, może przynajmniej terminowo ubezpieczę dom.

Pamięć ciągle sobie ze mnie kpi zapominaniem!

Zaczęłam pisać w kalendarzu czynności do wykonania, pod tytułem "konieczne, mniej konieczne, na później", ale co z tego jak coraz częściej zapominam kalendarza?

Szczytem wszystkiego jest poszukiwanie auta, ciągle zapominam gdzie je zaparkowałam.

Podjeżdżam, szukam wolnego miejsca, parkuję, wysiadam, klikam w alarm, idę, z reguły się spiesząc.
A potem, zwłaszcza rano- snuję się po okolicznych uliczkach nawet i dwadzieścia minut i próbuję odtworzyć poprzedni dzień, ale tak często przyjeżdżam i odjeżdżam, że nie mogę sobie przypomnieć!

Jestem zdruzgotana swoją (nie)pamięcią, kupiłam całą baterię specyfików ją wspomagających, ale co z tego jak nie pamiętam, by je brać?

Pamięć jest niewdzięczna, utrudnia mi życie codzienne swoim brakiem i ciągle rozdrapuje zabliźniające się rany w sercu swoim nadmiarem.

Bo skoro tak bardzo zapominam, to dlaczego tak ciągle pamiętam?

Chciałabym zapomnieć o pewnych sprawach i ludziach z przeszłości, ale nie potrafię.

Pamięć zapuściła nimi we mnie korzenie, nie umiem ich wyrwać bez wyrwania sobie serca.

Ot, taka ze mnie przyrodnicza ciekawostka- zapominalska kobieta ze świetną pamięcią.
A co na to Lec?
Jak ćwiczyć pamięć, by umieć zapomnieć?

Li.

Kiedyś jednak założę nogę za głowę.

2011-12-15T23:24:00.001+01:00

Najpierw mało nie umarłam od z trudem powstrzymywanego śmiechu, a potem poddałam się wibracji mantry i...ommmmm i... bardzo, bardzo! Będę chodzić na jogę raz w tygodniu, jestem oczarowana, zrelaksowana, rozciągnięta i jakoś tak bliżej nirwany!

Podoba mi się otoczka- półmrok, pachnąca świeca, kocyki, niski głos prowadzącej instruktorki, dwie godziny oddychania, rozciągania, asan. Nie dostąpiłam co prawda łaski nagłego oświecenia, nie mam gibkości jogina, niektóre nawet najprostsze asany są dla mnie jeszcze niedostępne, nie udało mi się duchowo przenieść do Indii, ale fantastycznie się zrelaksowałam! Na końcu, w ciągu obowiązkowych trzech minut bez ruchu (pozycja trupa) nawet na moment zasnęłam, zdecydowanie jest to moja ulubiona asana.

Joga będzie świetnym uzupełnieniem siłowni!

Mojej Starszej też się podobało, ustaliłyśmy, że na razie chodzimy raz w tygodniu, co by nie stracić zapału, a potem się zobaczy.

Jedna rzecz jest pewna- w tym tygodniu byłam dwa razy na siłowni, raz na jodze i już widzę zmianę- nie, nie ubyło mi w talii, ale mam świetny humor, mnóstwo energii, bolą mnie mięśnie w sposób, który uwielbiam, bo jest znakiem robienia czegoś tylko dla siebie.

Wczoraj podjęłam decyzję, że jednak nie jadę do Warszawy, umówiłam się z D. na długi weekend styczniowy, Święto Trzech Króli szczęśliwie wypada w piątek, będziemy mieć więcej spokojnego czasu na gadanie. Świebodzin niestety zorganizował mi tydzień, zabierając dwa dni, a przecież już niedługo Święta. W tym roku rodzinna Wigilia będzie u mnie, ten weekend jest mi potrzebny do przygotowań, a już co najmniej do planowania. W związku z powyższym idę na przedświąteczną imprezę do echoes, kupię choinkę, zamówię uszka i pierogi i będę myśleć i myśleć, co by tu jeszcze przygotować.

Piątek czas zacząć, wypiłam kawę, zabieram się do pracy, dzielę się z Wami nadwyżką przepełniającej mnie dobrej energii!

Li.

Nastał ICH czas.

2011-12-15T00:48:00.002+01:00

Z drżeniem serca otwieram swoją skrzynkę mailową- będą czy nie będą?

ONE, ten fantastyczny dowód na to, jak dobrze życzą mi moi przyjaciele, bliżsi i dalsi znajomi, a nawet własny, znany mi od urodzenia brat. W okresie przedświątecznym ONE niestety zawsze są, ukryte pod płaszczykiem słodkich życzeń, obrazkiem pięknego aniołka, poczciwego Mikołaja czy też innego za serce chwytającego symbolu Świąt- ech, są zawsze, otwieram, bo i nadawca znany i tytuł taki śliczny, a ja przecież ufna i nie podejrzewająca niczego... otwieram i trafia mnie przedświąteczny szlag i mam zepsuty humor i czarne myśli i już wiem, że znowu przez własną ciekawość nie będę mieć szczęścia przez najbliższy rok!

ONE, tak znienawidzone przeze mnie świąteczne życzeniowe "łańcuszki"- niby takie to beztroskie- "prześlij dalej 15 osobom w ciągu najbliższych 15 sekund, bo jak tego nie zrobisz, to nie będziesz mieć ni szczęścia, ni pieniędzy, ni miłości...". Ramona G. przesłała tego maila do swoich znajomych, a na drugi dzień w windzie spotkała swoją największą miłość, którą okazał się bogaty syn właściciela sieci przenośnych toalet, a jak wiadomo pecunia non olet. Adam S. nie przesłał tych życzeń nikomu i jeszcze tego samego dnia odeszła od niego żona, spłonął mu dom, wraz z sejfem, w którym miał wszystkie oszczędności, a on sam uległ ciężkiemu wypadkowi...

Zagrożenia są straszliwe. A ja i tak ich dalej nie posyłam.

Narażam się na nieszczęście, po to by chronić swoich znajomych.

Przecież taka właśnie szlachetność powinna być szczególnie nagradzana przez los!

Biorę więc wszystko na swoje wcale nie takie silne barki, bo analizując zagrożenia stwierdzam, że w moim przypadku wszystkie już i tak u mnie są i mają się dobrze. Rzekłabym nawet- są zadomowione!

Wszak:

Szczęścia nie mam, choć nie jestem nieszczęśliwa, u mnie akurat brak szczęścia nie oznacza nieszczęścia, a tylko brak szczęścia.

Pieniędzy też w sumie nie ostatnio mam, bo te okresy, kiedy je mam, są tak rzadkie, że mieszczą się w granicy błędu statystycznego.

Miłości też nie mam, ale ponieważ nie wierzę w jej istnienie, to ten punkt lekceważę, mogę jej nie mieć, to jak nie mieć kosmity na własny użytek.

W sumie więc poświęcam się bez szczególnego trudu.

A za kilka dni rozpocznie się świąteczne szaleństwo sms-owe, znowu tradycyjnie je zlekceważę, nie będę rozsyłać żadnych wierszyków, ani szablonowych życzeń. Choć przy okazji ciekawa jest obserwacja u jakich duchów z przeszłości żyję sobie w spisie telefonów, ten świąteczny sms wysyłany według rozdzielnika jest jedynym sygnałem od kogoś przez cały rok!

Na dwa dni przed Wigilią siegnę po telefon i do wszystkich tych, na których mi zależy zadzwonię, by pożyczyć "Szczęśliwych Świąt", usłyszeć ich głos, nacieszyć się ich radością, że o nich pamiętam, umówić na spotkanie, nawet gdyby miało to być standardowe "musimy się spotkać", rozgrzać telefon ciepłymi emocjami, bo póki żyję nie pozwolę, by życzenia za mnie składało coś tak bezpłciowego jak sms.

W tym coraz bardziej odhumanizowanym świecie poza efektem cieplarnianym trzeba walczyć z efektem oziębienia stosunków międzyludzkich.

Liczy się każdy ciepły gest, a Święta są najłatwiejszym pretekstem do produkcji ciepła by hand-made, obowiązkowo trzeba się wzruszać i już.

Ale nie wystarczy usiąść przy choince i ta mityczna świąteczna atmosfera przyjdzie sama. Przyjdzie tylko figa ze świątecznie polukrowanym makiem!
Na świateczną atmosferę trzeba sobie zasłużyć myślą, mową uczynkiem i zadbaniem o drugiego człowieka.
Inaczej to tylko gra pozorów, z plastikiem na choince i sms-ami w tle.

Podobno Święta nie będą białe. Szkoda, bo urokowi zaśnieżonego Rynku w Krakowie, światełek na drzewach, choinki pod Ratuszem i dekoracji na witrynach nie można się nie poddać. Świąteczne ozdoby wiszące w tym szarym powietrzu i moknące w deszczu nie działają na wyobraźnię, nie skrzą się, nie odbijają w śniegu.

Niniejszym składam reklamację do samego nieba- Święta bez śniegu są niekompletne i takie jakieś... smutno-jesienne.

Potrzeba pilnie śniegu skrzypiącego pod nogami, wirującego płatkami, nasycenia czerwoności, złocistości, zieloności, blasków i matów, białego śniegu, jeszcze pięknie nieskalanego szarością.

Bo na razie- dzień jak co dzień.

Ale kto wie, co za rogiem....?

Li.

Jutro środa co urody doda.

2011-12-13T23:10:00.002+01:00

Poniedziałek sponiewierał mnie sprawami, wtorek-potworek dobił, ale po kąpieli zmartwychwstałam i już cieszę się na jutrzejszy wolny dzień. Wiadomo-środa urody doda.
Nie mam rozpraw, ni spotkań, rano umówiłam się z A. na siłownię, potem odgruzuję sobie dom, ugotuję dzieciom dobry obiad (dziś były pierogi z baru, macierzyńska porażka), a w czwartek wieczorem pierwszy raz w życiu idę na jogę. Za parę miesięcy założę sobie nogę za głowę.

Prosta prawda skrystalizowana na bazie wieloletnich zrywów i szybko płonących zapałów mówi mi jedno- jak się ruszam, to jestem szczęśliwa.

Potrzebuję teraz szczęścia na gwałt, więc zaczynam ćwiczyć, pragnę poczuć ten cudowny ból mięśni, o ile jeszcze mam jakieś mięśnie, ta miękkość pod palcami jest doprawdy kompromitująca.

Czekam na weekend w Warszawie, w poniedziałek z kolei jadę do Świebodzina, we wtorek rano muszę tam być w sądzie, czeka mnie nocleg w hotelu, może znajdę taki z widokiem.

Podobno Świebodzin dzięki tej figurze zmienił nazwę i teraz to Świebodzineiro.

Piję herbatę, jest mi jakoś tak dobrze, że nawet nie przejmę się tym, że napisałam notkę o niczym.

Dobrej nocy!

Li.

Notka ewidentnie plotkarska.

2011-12-12T00:11:00.000+01:00

Wiem, że niektórzy z Was są ciekawi, jak toczą się dalsze losy Sylwii.

Od dziś jestem matką chrzestną jej córeczki, siłą rzeczy nasze losy nierozerwalnie się splotły- urodziny, komunia, bierzmowanie, ślub- czy tylko mnie ten obowiązek kojarzy się głównie z prezentami?

(Ależ oczywiście, że nie narzekam, choć innych obowiązków jakoś nie jestem w stanie sobie wyobrazić).

A u Sylwii jest ciężko, ale dobrze.

Wiem, że jej regularnie pomagacie, to jest wspaniałe! I te paczki z Lego dla dzieci...!

Pewna kochana kobieta regularnie co miesiąc przesyła jej 100 złotych, jakie jest ważne to 100 złotych!

Sylwia się nie poddaje, dzieci są bardzo zadbane i wyglądają na szczęśliwe.

Problem jest jedynie z 16-miesięcznym Sebastianem- z powodu kaprysów genetycznych urodził się z sześcioma palcami u obu rąk i obu nóg. Za miesiąc przejdzie pierwszą operację, a lekarze jeszcze nie zdecydowali czy będą operować tylko jedną dłoń, czy dwie.

Wszystkie palce są sprawne i bardzo zwinne. (A gdyby tak je zostawić, może zostałby pianistą? Jakie miałby wtedy możliwości! A może skrzypkiem? Do dziś chodzą plotki, że Paganini miał sześć palców...)

Jej partner pracuje, ale kiepsko zarabia. Na szczęście są alimenty z Funduszu Alimentacyjnego, opieka społeczna wzięła tę rodzinę pod swoje skrzydła, finansuje dzieciom obiady w szkole, jakoś idą do przodu.

Pisałam kiedyś, w jaką rozpacz wpadła Sylwia, gdy skradziono jej wózek z blokowej klatki.

Dziś usłyszałam dalszy ciąg tej historii:

wózek został skradziony przed południem. Sylwia kompletnie się załamała, była w zaawansowanej ciąży z Martą, a to był wózek Sebastiana. Po kilku godzinach od kradzieży coś ją tknęło i zaczęła szukać na Gumtree ofert sprzedaży wózków. Oczywiście, że znalazła swój, miał charakterystyczne cechy- choćby szelki przepięte z innego wózka. Poszła z tym na Policję, w porozumieniu z Policją zadzwoniła do sprzedającej, umówiła się na oglądanie, Policjant udawał jej męża, a drugi kolegę, który niby przyszedł dla towarzystwa. Sprzedająca mieszkała na osiedlu obok. Na miejscu Sylwia zapytała o pokrowiec, młoda (złodziejki były dwie, 18 i 20-letnie) dziewczyna powiedziała, że ten model nie ma pokrowca, Sylwia wyciągnęła pokrowiec ze swojej torby, oczywiście pasował, Policja zrobiła przeszukanie, znaleźli kilka telefonów, aparatów fotograficznych, dwa wózki, w tym jeden wózek sąsiadki Sylwii z klatki, który zginął w tym samym dniu.

Panienki kradły i zrobiły sobie z tego sposób na życie. Są już po wyroku.

I to jest prawdziwa sprawiedliwość.

Święcie wierzę w sprawiedliwość losu.

Czasem wypycha ją niesprawiedliwość, trudno nam się z nią pogodzić, ale prędzej czy później sprawiedliwość wygrywa.

Li.

A po nocy przychodzi dzień.

2011-12-11T12:31:00.007+01:00

Dzięki Ci Panie Boże za wolne niedziele i dzięki ustawodawco za wolne soboty.

Dzięki też Wam moje ukochane córki za możliwość spania do południa, co za ulga że nie wstajecie przede mną i nie macie postawy roszczeniowej, typu: a śniadanie?

(Inna sprawa, że taką postawę macie jak wstaniecie, haha)

Dzięki moja droga suko Karo, że nauczyłaś się po latach, że gdy Pani śpi, to pies też śpi.

Dzięki Wam moje kochane kociska, że nawet jak przychodzicie codziennie rano z porannym mruczeniem, to w weekendy mruczycie jakoś ciszej.

Byłam wczoraj na imprezie, wracałam po pierwszej w nocy na nogach z Kazimierza na wysokich obcasach, masakra. Czuję to do teraz, to był półgodzinny spacer jak po rozżarzonych węglach.

Myślę, że wysokie obcasy to pomysł szatana. Albo kara boska za próżność wydłużania sobie nóg.

Nie jestem w stanie zrozumieć tego fenomenu- uwielbiam wysokie obcasy, jednocześnie ich nienawidząc, bo dobrze wiem, jak będę potem cierpieć, zwłaszcza gdy spędzę w nich bez przerwy kilka godzin, tańcząc, stojąc, ech...

Ale i tak kupuję następne, zamiast wygodnych mokasynów.

I tyle profanum, teraz będzie wyłącznie sacrum, za godzinę zbieram się do kościoła, idę na chrzest córeczki Sylwii, bo matką chrzestną pierwszy raz w życiu przyszło mi zostać.

Trochę jestem tym przejęta.

I oczywiście zakładam buty na obcasach, li i jedynie.
Na razie szczęśliwie jeszcze jestem w domu, w ulubionych japonkach, piję kawę i życzę Wam miłej niedzieli.

Li.

Piątkowy wieczór to mój ulubiony wieczór tygodnia.

2011-12-10T00:45:00.004+01:00

Półleżę w łóżku, lampa wyznacza granice półcienia, odprężona myślę o niczym, nie ma to jak wtedy zabrać się za pisanie bloga- błyskotliwe i lekkie teksty gwarantowane.

Ciężki tydzień zastygł już w przeszłości. Jest nie do ruszenia, sprawy nie zmienią toku, słowa nie powrócą do ust, niewykorzystane życiowe okazje znikną w niespełnieniu, "nic dwa razy się nie i nie zdarzy. Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny".

Nowy tydzień to czas na nowe błędy, ale na szczęście moje łóżko to teren bezbłędny, neutralny, wolny od stresów, wojen i awantur, tylko czysta przyjemność, czysta pościel i święty spokój.

Czytam książkę Danuty Wałęsowej.

Jest jak opowieść sąsiadki, życiowa i prosta.

Czyta się ją świetnie, choć niesie za sobą smutny obraz kobiety bardzo obciążonej obowiązkami, pracowitej, samodzielnej, ale i pełnej wewnętrzej samotności, buntu i żalu.

Ostatecznie pogodzona i pełna zrezygnowanej akceptacji dla takiego życia, bardzo zmęczona, mimo wszystko jeszcze marzy o zmianie.

W gruncie rzeczy jest to książka żony swojego męża, która chciałaby inaczej, ale zna swoje miejsce i ograniczenia z niego płynące.
Mało w niej miłości i czułości, to mnie uderzyło najbardziej.

Warto jednak przeczytać, życie pisze najbardziej nieprawdopodobne scenariusze.

No bo jaką masz gwarancję, że za rok o tej samej porze Twoje życie nie wywróci się do góry nogami, nie zmieni kolorów, nie będzie dla Ciebie źródłem szczęścia i radości, czyż młoda Mirosława Wałęsa, zwana Danutą rodząc kolejne dzieci mogła przypuszczać, że będzie w imieniu swojego męża robotnika odbierać pokojowego Nobla?

Li.

PS. Mam nadzieję, że ten tekst jest wystarczająco niedojrzały i infantylny, by czuwający tu godzinami moi krytycy mogli usatysfakcjonowani iść spać, pisząc mi przedtem jakiś zjadliwy komentarzyk na dobranoc. Dla własnej spokojności i kolorowych snów. A może nawet dla podniesienia potencji, choć nie śmiałabym nawet marzyć, że i w takich celach mogę być pomocna...

Powinni jednak pamiętać, że crescit sub pondere virtus.

Dobrej nocy :)

Ceną naiwności jest przykrość.

2011-12-09T11:12:00.001+01:00

Żyjemy złudzeniami, kreujemy rzeczywistość, przypisujemy ludziom i światu życzeniowe cechy.

Wiecznie mylimy się co do ludzkich intencji, wydaje nam się, że nie ma powodu, by ktoś nas nie lubił, nienawidził, krytykował, ośmieszał, przecież my lubimy ludzi, poza umiłowaniem życia towarzyskiego, mamy w sobie empatię i współczucie dla potrzebujących.

Nie dopuszczamy myśli, że ktoś bez powodu mógłby nam źle życzyć, cieszyć się z naszych niepowodzeń.

I jesteśmy ze swoją wrażliwością wystawieni na strzały z powoli działającą trucizną braku wiary w ludzi.

Tyle razy myślę sobie- a rzucę w cholerę pisanie tego bloga, po co mi to?

Dlaczego narażam się na zwykłą przykrość, a już conajmniej poirytowanie?

Dlaczego siłą rzeczy muszę choć rzucać okiem na ohydne komentarze bandy prymitywów?

Ciągle jednak nie potrafię sobie odpowiedzieć na to pytanie, a skoro nie potrafię to dalej szukam odpowiedzi. Kto szuka ten znajdzie.

I w ciągu tygodnia dostaję kilkanaście maili, pięknych maili:

Droga Li,

Chcialam do Ciebie napisać wielokrotnie, ale albo odwagi brakowało, albo dochodziłam do wniosku, że myśli me ulotne zapchają Ci skrzynkę całkiem niepotrzebnie. Czytam Cię namiętnie, nie rutynowo- zaznaczam- czuję jakbym znała Cię całe życie. Trafiłam do Ciebie od Chustki, której nie znam osobiście, ale zna ją moja koleżanka, chodziły do tego samego liceum, podobno... Obie jesteście mi bliskie, tak po prostu, na każdy dzień życia.

Nawet chciałam do tego Krakowa jechać, ale byłam 2 tygodnie wcześniej na targach, niestety albo stety służbowo, i już dzieci podniosłyby protest, że znowu, że do Krakowa, że one też, ze mną oczywiście.

A dziś piszę, bo pomimo wiatru i faktu, ze wstałam o 6, jak zwykle zresztą, pomimo tego że jestem na życiowym zakręcie- najpoważniejszym i najbardziej ostrym myślę- to nie jestem zmartwiona na tyle, na ile zmartwiona być powinnam...I zastanawiam się, że może ja głupieję na stare lata, może nie traktuję życia poważnie, lekceważę...chociaż przecież zawsze byłam taaaaka odpowiedzialna. A może już nie mam siły się martwić, rozpaczać, że wyczerpałam limity? Że teraz czas żyć z dnia na dzień, dla dzieci, dla psa ukochanego, dla drobnych przyjemności, po to aby móc np. napisać maila do osoby, która Cię nie zna?

Pozdrawiam Cię serdecznie z wietrznej bardzo stolicy,w której nie mieszkam ale pracuję.

U mnie też w nocy donice fruwały po tarasie:)

Albo takie jak ten:

...

..." Chciałam napisać, że fantastycznie się Ciebie czyta. I, że każdy z Twoich wpisów dawał mi dużo do myślenia, kopał po siniakach i zazwyczaj, niestety, zmuszał do płaczu. Podziwiam Cię. To, że potrafiłaś odstawić Nemo; że nie zabiłaś Kobiety Konia; że dajesz sobie pozwolenie na SIEBIE i

umiesz cieszyć się kolejnym dniem. Zdaję sobie sprawę, że Ty też miewasz doły; że jest Ci ciężko ciągnąć wszystko samej ale to nie umniejsza mojego podziwu dla Twojej odwagi.

Bo ja się wciąż boję. I siedzę wystraszona w swoim wyłożonym karteczkami-przypominaczami dołku zamiast coś zmienić. Nie mam pracy, wciąż nie pomalowałam ściany w przedpokoju i codziennie zamykam usta zamiast porozmawiać z mężem o tym wszystkim co mnie zabija.

Więc tylko chciałam Ci podziękować za to, że wciąż piszesz. Twoje słowa docierają dużo głębiej niż wiele psychologicznych bzdur, które niejednokrotnie słyszałam. Może w końcu, któregoś dnia i ja zdobędę się na odwagę żeby coś zmienić.

Dziękuję."

Piszą do mnie kobiety na zakrętach życia, na dnie, po upadkach, tuż przed, poranione, odnowione, nieszczęśliwe, szczęśliwe, jeżeli choć jednej osobie pomaga moje pisanie, to będę pisać.

A co do maili- prędzej czy później na każdy odpowiem!

Li.

Nie ograniczam wolności słowa, tylko przed hołotą zamykam drzwi.

2011-12-08T21:13:00.013+01:00

Nie chce mi się, ale muszę.

Muszę moderować komentarze, zawracać sobie tym głowę, wchodzić w bebechy bloga, klikać w te, które warte są przepuszczenia, ech...

Nie chce mi się, ale muszę, bo ilość idiotów usiłujących tu zaistnieć, a przede wszystkim usiłujących zrobić mi przykrość, jak na tak mało popularnego bloga jest imponująca.
Najlepsi są Ci pchający się z umoralniającymi naukami, radami, pozorami przyjaźni, och, och...
Albo Ci, którzy nie rozumieją tego co piszę, ale wiedzą najlepiej.
A co na to Lec?
Chcą, bym pisał zrozumiale dla każdego sierżanta milicji.
Nie!
Niżej chorążego nie piszę!

Taka karma- zawsze przyciągałam wariatów, podobno moja skóra pachnie wanilią, a ten zapach ma szczególnie kojące właściwości dla nadpobudliwych seksualnie, acz niespełnionych osobników.

Widocznie pachnę nawet via net, to prawdziwa osobliwość.

Nie chce mi się, ale muszę, po co macie czytać te mało inteligentne, nudne, seksistowskie teksty?

Gardzę tymi anonimkami, nie chce mi się poświęcać im mojej uwagi, niech przepadną w blogowym śmietniku na spam, wśród sobie podobnych. Choć nie mam złudzeń, będą krążyć tu jak sępy, w nadziei na ochłap w postaci otwartych komentarzy.
A co na to Lec?
Morderca wraca na miejsce zbrodni, zwłaszcza nie popełnionej.

A ze spraw ważniejszych- mam bilety na koncert Leszka Możdżera na 18-go grudnia i cieszę się jak nie wiem co!

Jak dobrze być kobietą- we wtorek było mi smutno, w środę umierałam, w czwartek skaczę z radości, w piątek pójdę do fryzjera, w sobotę na masaż shiatsu i wieczorem na imprezę urodzinową ulubionej kuzynki do fajnej knajpy na Kazimierzu, w niedzielę do południa będę pełnić obowiązki matki chrzestnej córeczki Sylwii, pod warunkiem jednakże, że dostanę zaświadczenie o byciu owieczką, wieczorem idę do kina, a w poniedziałek zacznę nowy tydzień i na pewno poza nowymi zmartwieniami i już znanymi starymi przyniesie mi jakieś przyjemności, bo przecież równowaga w przyrodzie musi być.

Musi! Nie może być inaczej.
A gdy jej nie ma, to trzeba jej poszukać, to conditio sine qua non dobrego samopoczucia.
Jako i ja szukam, by nie zesmutnieć, nie zniechęcić się, nie zbrzydnąć, nie pomarszczyć, nie zapomnieć, że życie jest takie jedno.
A co na to Lec?
Znacie jedynie moje mniej genialne myśli, tych gigantycznych nie zapisuję, gdyż jestem wtedy pod tak olbrzymim wrażeniem, niezdolny je zapisać.
:)

Li.

PS. Chciałam jeszcze uprzejmie napisać, że wszystkie wredne komentarze pisane przez nieznane mi lub anonimowe nicki mam w dupie. Również tam mam wredne komentarze pisane przez znających mnie ludzi, choć tu mam poważne wątpliwości co do tego, czy ktoś kto mnie zna może być wredny :)
Dotarło?
No!

Nie śpi ktoś, aby spać mógł ktoś.

2011-12-08T00:35:00.004+01:00

Wiatry i deszcze niespokojne umeblowały mi popołudnie bólem głowy zdolnym do zniesienia go tylko w łóżku, w ciemnym pokoju i w ciszy.

Przespałam pięć godzin i teraz tryskam energią zupełnie nieadekwatną do wskazań biologicznego zegara.

Przypominam sobie swoje stare, sowie czasy, gdy noc była najpiękniejszą porą dnia, zaparzam dzbanek herbaty i spożytkuję najbliższe bezsenne godziny na samych fascynujących czynnościach- może coś wyprasuję? nastawię pranie? posprzątam? a może upiekę bułki na rano? a może będę robić nic, czytać, wygodnie ułożę się na kanapie, oglądnę film, wygłaskam koty, ech... otwiera się tyle możliwości.

A więc do roboty- nawilżająca maseczka na twarz, a może nawet ta zielona, w której wyglądam jak senne marzenie ogra, krem pod oczy, zapalone wszystkie lampy, muzyka, noc czas zacząć, nie ma to jak bezsenność w Krakowie.

Li.

Najśmieszniejsze historie pisze życie.

2011-12-06T23:01:00.006+01:00

Prowadzę sprawę o alimenty pewnemu piekarzowi-cukiernikowi.

A w piekarnictwie-cukiernictwie wiadomo- bryndza i jest coraz gorzej.

Mówię do niego tak: Panie, poza dokumentami finansowymi zagrajmy jeszcze na emocjach.

Niech Pan poszuka w pismach branżowych artykułów na temat fatalnej sytuacji polskiego piekarza i cukiernika, zapaści na rynku słodkich wypieków, śmierci ciasteczek, czarnych wizji, grozy życia bez słodkości, itp.

Gość bardzo z siebie zadowolony przyniósł mi dziś pięknie wydane pismo "Bake&Sweet", Magazyn branży piekarskiej i cukierniczej, a w nich artykuł pod jakże obiecującym tytułem" "2000 piekarzy zniknie z rynku".

Już byłam w ogrodku, już witałam się z gąską, już go pochwaliłam, gdy rzuciłam okiem na pierwsze zdanie pod tytułem i ach, ach:

"Swoje firmy będzie musiało zamknąć około 2 tysięcy piekarzy ze Sri Lanki. Zbankrutują przez prowadzoną przez władze tego kraju kampanię przeciwko konsumpcji mąki pszennej".

Gość przeczytał tylko tytuł, a reszty nie raczył.
Śmialiśmy się z tego jak wariaci, bo to cukiernik z dużym poczuciem humoru.
A ja zapamiętałam kolejną kompletnie nieistotną informację, bo powiedzmy sobie szczerze- ile w tym kraju jest ludzi mających pojęcie o sytuacji w piekarnictwie na Sri Lance?
:)
Li.

Owiane wiatrem słowo na wtorek.

2011-12-06T09:18:00.002+01:00

Wczorajszy silny wiatr poprzewracał doniczki na tarasie i wywiał mi z głowy romantyczne myśli. Rzeczywistość znowu skrzeczy wtorkiem-potworkiem, walka z życiowym zniechęceniem po porannej pierwszej rundzie nie została jeszcze rozstrzygnięta, na razie wzmacniam siły kawą i mizernym słońcem za oknem.

Żeby nie zwariować opuściłam szlaban na myśli, nie mogą wybiegać w przyszłość dalej niż na trzy dni, bo każdy kolejny dzień przynosi nowe zmartwienia, a te jak wiadomo są zmarszczkotwórcze.

A kto by tam lubił zmarszczki...?

Jak mi się czasem nie chce wstawać do tego cholernego, ciężkiego życia!

Mam serdecznie dość, ale nie mam wyjścia, mogę tylko iść do przodu, mam na utrzymaniu dzieci, dom, koty i psa. To nazywa się pięknie odpowiedzialność, za jakieś 12 lat będę od niej częściowo wolna, a czy wtedy cokolwiek będzie mi się chciało?

Cudnie nocnie idzie się przez Rynek stukając obcasami, ale rano trzeba mierzyć się z myślami, stukającymi natrętnie w mojej głowie.

Nie lubię dorosłego życia, oj nie lubię.

A co na to Lec?

Ludziom przydałby się czasem "dzień wolny od życia".

Li.

Słowo na niedzielę.

2011-12-04T12:53:00.005+01:00

Wracałam do domu. Było już po północy.

Wcześniej padał deszcz, Rynek lśnił, odbijał w sobie światła Sukiennic.

Nie czułam zimna, szłam w rozpiętym płaszczu, rozwianym szalu, rześkie powietrze wchodziło mi w poły bez pukania.

Szłam przed siebie, bawiąc się stukotem obcasów, cieszyłam się, że idąc- wracam do swojego domu, w tej jednej chwili wolna od trosk-beztroska!

Jakim cudownym stanem jest chwilowa niepamięć!

Można iść przed siebie i cieszyć się z byle czego.

A co na to Lec?

Nie sztukujcie życia letargiem.
Nie osiągnęłam jeszcze stanu, w którym nie będę żałować czasu tylko dla siebie, w którym nie będę reglamentować sobie własnych przyjemności, by mieć czym zaspokajać przyjemności innych ludzi.

Ale ciągle mam chęć zaglądania w nieznane kąty, za tajemnicze rogi, w głębokie studnie, w nadzieję, czuję, że jestem wielką szczęściarą, bo czasem udaje mi się zwalczyć wszechobecną nudę codzienności, nie pozwolić na jej dominację.

Łatwo, za łatwo można sobie pozwolić, by dni upływały jednostajnie i bez żadnych podniet, udając pozory poczucia bezpieczeństwa, przerażająca jest ta jednostajność tygodnia, powtarzalność codzienności

i konsekwentnie tykający czas.

Łatwo, za łatwo można bezpiecznie dotrwać do końca życia i być niegotowym na śmierć, bo przecież jeszcze nic się nie przeżyło.

Szłam sobie przez ten Rynek, stukałam obcasami, głęboko oddychałam i cieszyłam się, że żyję.

A co na to Lec?
Gdy przemyślałem na nowo swoje życie, doszedłem do wniosku, że można je było inaczej przeżyć, ale i wtedy, gdy je przeżywałem, czułem, że można by je inaczej pomyśleć.
Li.

Czasem i szpinak pragnie gorących doznań.

2011-12-03T17:13:00.001+01:00

Na Kleparzu jest jeszcze świeży szpinak w grubych wiązkach ściśniętych gumkami.

To ostatnie podrygi świeżych zieloności, z korzeniami ubrudzonymi czarną ziemią.

Bez Kleparza moje życie nie miałoby smaku, kocham ten klimacik bud, otwartych stoisk, szemranych interesików, avocado za 2,90, lekko podwiędniętych, ale dzisiaj ścinanych róż, bab owiniętych wielkimi chustami, jak świat światem plac musi być i basta!

Kupiłam szpinak, ziarna słonecznika i dynii, orzechy, jajka i pomidorki cherry.

Szpinak myję, ale delikatnie, jak siebie, ruchem głaszczącym, w tej wersji bez peelingu.

Umyte liście układam na dużym półmisku w fantazyjne wzory- czasem mam ochotę na perwersję, a czasem ot tak tylko- jeden na drugim...

Na szpinakowych liściach układam pokrojone w plastry, albo w ćwiartki gorące ugotowane na półtwardo jajka, oczywiście kurze, ale w wersji de luxe mogą byc przepiórcze.

Ważne jest, by jaja były gorące, muszą rozpalić zimny i surowy szpinak, zmiękczyć go, niech zwiotczeje i zabraknie mu tchu jak po...(?) (sic!)

Potem czekam, aż jaja ostygną i wejdą w tak bliski kontakt ze szpinakiem, że inna konfiguracja będzie się wydawała niemożliwa...och, pobudzam je znowu do życia kładąc na nich czerwone z żądzy z pomidorki, przekrojone na pół.

Kładę je dupcią na dół, a raną do góry...

Zalewam je splecioną z dwóch kochanków miksturą,- doskonała oliwa z balsamicznym octem ożywi każdą konfigurację... Mikstura wpada w pomidorki, wypełnia je sobą, nabierają smaku, zatrzymują ją w sobie jak najdłużej, choć swojej porcji doznań domagają się też jaja ze szpinakiem.

Solenie i pieprzenie jest w takiej sytuacji nieodzowne.

A na koniec, gdy całe towarzystwo po pierwszym spotkaniu leży zadyszane i lekko senne, wpuszczam pomiędzy nie prażone na patelni na odrobinie dobrej oliwy, apetycznie brązowe, opalone ciała wysmukłych ziaren słonecznika, pękatej dynii, postawnych migdałów, orzechów, nieważna figura, brąz skóry i śliskość oliwy nadają im takiego powabu, że nie sposób im się oprzeć...

Przepyszna ta sałatka.

Idę malować ok(k)o na marok(k)o, zaraz muszę się zbierać.
O ile znajdę swoje kosmetyki, dziś obie moje córki wychodziły na imprezę, ciekawe dlaczego mój tusz, mój eye-liner i mój puder zawsze wydaje im się lepszy?

Li.

Pisanie bloga nie jest obowiązkowe i chwała bogu!

2011-12-03T10:47:00.012+01:00

Zamilkłam tu na tydzień, ale w realu usta niestrudzenie pracowały. Taki tydzień!

Wieczór, na który zniknęłam z bloga na osiem dni, skończył się przyzwoicie w okolicach drugiej w nocy, ale co to był za wieczór!

Slow Food Polska, którego Prezesa darzę od lat przyjaźnią wielką i odwzajemnioną zaprosił kilkadziesiąt osób w to miejsce. Pretekstem było zakończenie akcji "Gęsina na Świętego Marcina".

Wielki, pięknie ubrany stół, świetne towarzystwo, pyszne jedzenie i wina, w tym to wino, które w 2006 roku zostało we Włoszech uznane za najlepsze białe wino biologiczne...

Konsekwencje przyjemności zawsze są jednak nieprzyjemne, główka bardzo bolała, ale jakoś ta sobota od wytoczenia się z łóżka w okolicach południa toczyła się do przodu.
Wiedzona wyrzutami sumienia, że ja objadam się consommé z gęsi podanym z warzywami julienne oraz świeżym domowym makaronem, pieczoną gęsią piersią w jabłkowym musie i gruszką w sosie balsamicznym serwowaną z ziemniakami confit, nie wspominając o deserze czekoladowo-kasztanowym z konfiturą z kumkwatu, upiekłam córkom szarlotkę i zrobiłam tartę cebulowo-porowo-grzybową. W domu zapachniało, było ciepło, miło i przytulnie... i gdy nadszedł wieczór już, już składałam dłonie w specjalny sposób nad klawiaturą, by opisać piątek, przyszła moja sąsiadka L. i zabrała mnie na babski wieczór u siebie, przy okazji pożyczając kilka widelców.
A tam same fajne baby, no i cytrynówka według receptury J., tak dobrej jeszcze nie piłam.

I nie pamiętam, kiedy tak dużo wypiłam, do domu wracałam trzymając się ściany, co za ulga, że miałam tylko kilka metrów... ale to jak wejście na Kasprowy!

Niedziela zaczęła mi się w okolicach popołudnia i ze złożoną sobie uroczyście przysięgą, że nigdy więcej takich maratonów. Ci co mnie znają to wiedzą, że ja nie mogę pić dużo alkoholu, bo zawsze jestem chora,
a Ci co nie wiedzą, to właśnie się dowiedzieli- ekonomiczna ze mnie kobieta- dwie lampki wina i nic nie pamiętam.

A co dopiero pół litra spirytusowej cytrynówki!
Na swoje usprawiedliwienie podam, że była o dwa nieba lepsza od limoncello.

Dotrwałam do wieczora i już już w specjalny sposób składałam dłonie nad klawiaturą, by zacząć pisać bloga, gdy wyrwano mnie z domu brutalnie, acz przyjemnie i trafiłam w "Arsie" na "Szpiega"!

Genialny film, niesamowity, budujący nastrój, bez muzyki, zrobił na mnie wrażenie!
Zrobił wrażenie swoją prawdziwością. Świetnie zagrany, warto go zobaczyć i przerazić się.
A potem wiadomo- knajpka, kolacja, ale już bez wina, co to to nie!

Wróciłam do domu po północy i już, już w specjalny sposób składałam dłonie nad klawiaturą, by zacząć pisać bloga, gdy zmorzył mnie sen, a na sen nie ma rady.

Poniedziałku nie pamiętam, o tym że minął zorientowałam się w okolicy środy, gdy wygrzebałam się spod sterty spraw i ujrzałam światło dzienne.

Wieczorem w andrzejkową środę miałam iść tu, te spotkania organizuje moja koleżanka, a potem tu, ale mój organizm przerażony konsekwencjami i perspektywą trudnego czwartku, uderzył we mnie w celach samoobrony gorączką i bólem głowy tak straszliwym, że tylko łóżko, ciemność i święty spokój.

W czwartek rano wstałam za to jak młody bóg, co ewidentnie dowodzi jak dalece rozwinięty mam system samoobrony, ha!

W południe już, już w specjalny sposób składałam dłonie nad klawiaturą,
gdy piknął zawodowy alarm i trzeba było zająć się innymi sprawami.

A piątek? W piątek zły początek!

I dziś wyspana, zadowolona, po długiej kąpieli, wykremowana i wybalsamowana, w specjalny sposób złożyłam dłonie nad klawiaturą i napisałam dlaczego tak długo mnie tu nie było.

Życie! Nic innego tylko życie.

Dziś wieczorem idę na urodziny do A., i mam nadzieję, że to nie będzie "Dzień Świstaka".
Na szczęście organizuje je w restauracji na Rynku, będę mieć blisko do domu.

Miłego dla Was!

Li.

Są dni, gdy nie mogę już patrzeć na jaja.

2011-11-25T18:08:00.003+01:00

W Krakowie panuje smog.

Jest ponuro i mgliście. Mówiąc wprost- ohydnie i przygnębiająco.

Trzeba się ratować!

A skoro lubicie moje przepisy, to voila!

(Już go kiedyś pisałam, ale komu by się chciało szperać w archiwum poprzedniego bloga).

Podstawą są jabłka, takie do rozpiekania, najlepsze szare renety.

Konieczny jest też ostry, kozi ser, kupiłam taki na Kleparzu z serowarnii "Magdalenka" z Krynicy Górskiej, no po prostu kozia bajka, jest pyszny!
Jabłko poddaję okrutnemu zabiegowi rozcinania na pół- od tej pory będą dwie połówki jabłka, ale nie będą romantycznie szukać się po świecie, bo zostaną bezlitośnie zjedzone.

Gnębię je, wydrążając w nich głębokie gardło, acz bez ujścia, zamknięte warstwą miąższu i skórką.

Ranę posypuję cukrem, co świadczy o moim gołębim sercu- osoba okrutna posypałaby ją solą.

Żeby dopieścić zranione serce- hojnie na nie sypię bazylię i oregano.

Na tak przygotowane posłanie kładę lubiący ostry życia smak plaster koziego sera, uważając jednak, by nie próbował ucieczki poza smaczną, wydrążoną dziurkę. Ma w niej pozostać, mocno wściśnięty, taki XL w M.

Posypuję grubo zmielonym pieprzem, ustalona wszak została na wieki wieków amen wyższość pieprzenia nad innymi.

Wkładam jabłka do piekarnika, odpowiednio rozgrzanego do temperatury 180 stopni, ale prawdziwa namiętność nie zna przecież temperaturowych granic- i w tropikach i na Antarktydzie ciała wnikają w siebie tak samo.

Pod wpływem gorącej atmosfery i naporu sera, jabłko mięknie, do granic rozpadu z rozkoszy.

W ryzach trzyma je jeszcze skórka.

Ser zakochany po uszy i zdecydowany w działaniu, zdominował sobą całą jabłuszkową miękkość.

Mhmmmmm....jest im tak jak lubię, słodko i ostro.

Wyciągam towarzystwo z piekarnika, aż serce rośnie, gdy patrzy się na taką miłość.

Żeby ochłodzić ich zapały, bo brną ku samounicestwieniu, polewam je kilkoma kroplami oliwy z roztartymi czarnymi oliwkami i bazyliowym pesto.

Podaję na zielonej sałacie z pomidorkami cherry pokropionymi aceto balsamico di Modena.

Jakoś nie mogę już patrzeć na jajka.

Ale za to wieczorem, ale za to wieczorem idę w jedno miejsce!

Ha, ale będzie co opisywać, porzuciłam kino na rzecz ... tajne/poufne, ale potem zdradzę (się).

Miłego wieczoru!

Li.

Są takie chwile w życiu kobiety....

2011-11-24T22:48:00.003+01:00

Wróciłam z kina, film był taki sobie, towarzystwo przednie.

Po oliwkach mam ochotę na...

Ech...

Bo są takie chwile w życiu kobiety, gdy odczuwa przemożną i nie do odparcia ochotę na jaja, przy czym zuchwałe myśli kobiety krążące wokół jaj rozmaitego autoramentu i pochodzenia, z konieczności wymuszonej okresowym brakiem tych jaj najbardziej pożądanych, koncentrują się niestety na jajach najłatwiej dostępnych, popularnych i twardych ab ovo, nomen omen.

Gotuję więc jaja kurze do stanu erekcyjnej twardości, w ilości wyznaczonej liczbą chętnych na kolację, z reguły biorę po pięć na głowę.

W tej operacji niezwykle ważnym jest stopień twardości jaj, muszą one osiągnąć jej wyżyny, ale bez przekroczenia cienkiej czerwonej linii przegotowania.

Gorące jaja studzę w zimnej wodzie, taką operację odważam się czynić tylko jajom kurzym, inne- te wrażliwsze, studzę bardziej pokojowymi metodami.

Wystudzone i bezbronne jajka poddaję operacji dzielenia ich na pół, jednym celnym ruchem bardzo ostrego noża wbijam się w ich skorupki, tnę je na dwie połówki wzdłuż, sadystycznie wydłubuję im środki, tak by powstały skorupkowe łódeczki do nadziewania. Skorupki chwilowo porzucam, bo oto mam przed sobą bezładny stos jajecznych połówek, takie biało-żółte świadectwo marności nad marnościami, bo przecież wystarczyło 20 minut, by płynne jajko mądrzejsze od kury, ugotowało się na twardo, bezpowrotnie tracąc szansę na życie w zepsuciu.

Nagie i wyeksmitowane ze skorupek drobno siekam, a najlepiej to miksuję na gładką masę.

Dzielę ją na kilka części, w zależności od tego, jakie dam im second life.

Bo są jaja, które uwielbiają pieprzenie, bez tego nie mogą żyć- daję im więc to czego pragną, hojnie sypię czarnym pieprzem, solę i wrzucam w nie drobno posiekany szczypiorek, wymieszany z musztardą, jej ilość dozuję w zależności od upodobań.

Inne jaja lubią być traktowane bardzo ostro, na granicy wytrzymałości, to prawdziwe jaja sado-maso, w ustach aż pieką, a to od sporej ilości ostrej papryki z drobno posiekaną zieloną pietruszką, dla perwersji dodaję do nich trochę śmietany, robi się już trójkąt, a to rodzi różne możliwości.

Dla wielbicieli łagodnych smaków robię jaja z pieczarkami, startymi na drobnej tarce, tam mogę wrzucić drobno posiekaną cebulę, korniszony, czosnek, wszystko co mi podpowie nieograniczona fantazja.

Wypełniam skorupkowe łódeczki trzema rodzajami jajecznego farszu, wypełniam z uwagą, wypełnieniu zawsze należy poświęcać uwagę, bo wypełnienie to clou każdego programu z jajami.

Wysypuję na talerz tartą bułkę, przytulam do niej skorupkowe łódeczki dupcią do góry, a farszem na dół, wciskam mocno, by drobiny bułki odcisnęły na jajach swój ślad, niech będą naznaczone po wieki, a już conajmniej do momentu konsumpcji.

Wrzucam zabułkowanym farszem na gorącą patelnię z oliwą, wymieszaną pół na pół z masłem, pozwalam im teraz na namiętne uniesienia, na rozgrzanie się, na zrumienienie z pożądania, na chrupiącą skórkę i na ostateczne wyciągnięcie bez możliwości powrotu.

Ułożone na talerzach- mimo wszystko kuszą, bo jaja w każdej postaci potrafią roztaczać swój urok i czar.

Dobrze komponują się z nimi sałaty i mizeria.

Jaja z łakomą uciechą wydłubuje się widelczykiem, prawie jak ślimaki w kokilkach, choć prawie robi tu wielką różnicę.

Zabieram się do pracy, marzenia o jajach zostawiam na weekend.

Film sobie darujcie, pośmiałam się, ale szkoda czasu, ja to w sumie śmieję sie z byle czego.

Jutro na szczęście idę na "Szpiega".

Li.

Info wpadkowe, bo może kogoś to obchodzi.

2011-11-24T01:13:00.003+01:00

Ze statystyk w bebechach bloga wynika, że niestety najchętniej czytane na tym blogu są trzy notki tzw. aferalne.

W związku z tym ściągnęłam je do przechowalni, niech leżakują.

Szkoda, że jestem takim beznadziejnym blogerem- nie wiedziałam, że można zablokować komentarze pod konkretną notką.

Teraz już wiem, jak zwykle jednak po fakcie.

A teraz jest mi źle, a to z powodu pracy, papierów, problemów i niemożności wycia, cisza nocna oblige.

Nie tak lubię spędzać późne wieczory, nie tak!

Jem oliwki. Dla pociechy.
Jak jecie oliwki?

Ja najbardziej lubię tak:

Oliwka ma rozmiar idealnie mnie wypełniający,

tak cudownie można ją zamknąć między językiem i podniebieniem...

trochę possać...

raz mocniej, aż puszcza sok,

raz słabiej i wtedy skupiam się na gładkości jej skórki...

Mhmmmm... moja ulubiona zabawa to leciutkie ściskanie oliwki zębami,

potem samymi ustami, balansuje na krawędzi ust... mhmmmm... jaka jest miękka i pyszna...

ciągle jeszcze w całości, na razie język bawi się z nią, język to matador, oliwka jak byk,

staje do walki, ucieka i wraca,

zagarniam ją językiem, ukrywam bezpiecznie, zamykam w ustach...

I potem ten moment ostateczny, gdy zęby ruszają do ataku i ...

Jest już we mnie.

Ale będzie i jeszcze raz... i jeszcze raz...

Mam cały słoik i przede mną długa noc.
Oj nie tak lubię, oj nie tak.
Ale oliwki są pyszne.
Li.

Igraszki losu.

2011-11-23T13:29:00.005+01:00

Moja Gusia od dobrych kilku miesięcy zaprzyjaźniała się via net z Zosią z Warszawy.

Spotkały się na jednym z portali z wirtualnymi grami, potem rozmawiały przez komunikatory, aż przyszedł dzień, gdy pierwszy raz zaczęły rozmawiać przez telefon, co miało dwie konsekwencje: po pierwsze nareszcie odetchnęłam, że Zosia z Warszawy nie jest Wojtkiem, lat 56 z Łodzi, a po drugie na nasz stacjonarny telefon po godzinie 18-tej nie sposób się dodzwonić.

Naturalną konsekwencją wielogodzinnych dziewczyńskich rozmów była chęć spotkania się, choć oczywiście dwunastolatka nigdzie sama się nie wybierze, a zwłaszcza z Krakowa do Warszawy.

Moje młodsze dziecko niewiele się więc zastanawiając, zaprosiło Zosię wraz z jej Mamą na moje urodziny.

O szczególe, że nie skonsultowała ze mną tego pomysłu nawet nie wspominam.

Zostałam natomiast postawiona przed koniecznością telefonu do Mamy Zosi, celem potwierdzenia zaproszenia. Dziecko błagało, ja miękłam, pomyślałam sobie, że w sumie i tak przyjeżdżają nieznajome osoby, a co mi tam... może nie zarżnie nożem i nie podpali...

Zadzwoniłam kilka dni przed imprezą, głos D. był zaskakująco młody i pogodny, od razu wpadł mi w ucho dając nadzieję na przyjemną resztę.

Mama Zosi okazała się pozytywną wariatką w najlepszym tego słowa znaczeniu, kupiła bilety na IC i w sobotę odebrałam je z dworca, znosząc przedtem mężnie obawy i strachy Guśki, co będzie jak się sobie z Zosią nie spodobają, albo my z D. się sobie nie spodobamy, albo Zosia nie spodoba się mnie, albo Gusia D., konfiguracji do nakręcania obaw było kilka.

Tymczasem przypadek rządzący życiem postawił na mojej drodze niesłychanie pozytywną postać, radosną i przemiłą. Kocham takie kobiety, kocham!

D. po rozwodzie, po pół roku przeczesywania włoskich portali z nieruchomościami, wzięła kredyt i kupiła niedaleko Florencji wiejski dom w Toskanii z gajem oliwnym, wyremontowała i ma swoje miejsce na ziemi, piękne, beztroskie i zupełnie inne od swojego szybkiego życia w Warszawie.

Czyż nie jest to kolejne potwierdzenie, że warto realizować swoje marzenia?

Umówiłyśmy się za trzy tygodnie w Warszawie, jadę do niej na weekend, dogadamy się co do wakacji, bo już jestem zaproszona do tego gaju, do tego domu, do tej Toskanii, rany boskie malarstwo włoskie, droga Anito, teraz to już na pewno wpadnę na kawę).

Przypadek rządzi życiem, trzeba mu tylko czasem pomóc, otwierając od razu drzwi.

Bo przypadek nigdy nie dzwoni dwa razy, daje życiu jedną szansę na zmianę, na wzbogacenie emocji, na coś nowego, dobrego, radosnego, nie zamykajmy drzwi, zostawmy uchylone okna...

Li.

PS. Oczywiście i jak zwykle jestem konsekwentnie niekonsekwentna, to na na tyle w kwestii zawieszania bloga. Ale tak rozczuliły mnie Wasze komentarze i maile...:*

Homo homini lupus est.

2011-11-22T08:21:00.010+01:00

Użytkownik: Anonimowy,

temat: Zdjęcia Di. w dniu 11-11-22

"Ale masz zaperdolene,smutne urodzinki..."
---

Internet i jego pozorna anonimowość najlepiej obnaża ludzkie kompleksy i frustracje.

Cieszę się, że piszę bloga, bo odarło mnie to z naiwności i wszelkich złudzeń co do ludzi.

Przez pięć lat pisania przyjęłam na siebie tyle agresji, niechęci a czasem wręcz nienawiści, że skóra mi stwardniała, a wrażliwośc otorbiła się głęboko, nie dając się jednak zniszczyć.

Przez ostatnie kilka dni gwałtownie wzrosła liczba unikalnych czytelników, dokładnie dwukrotnie, co daje naprawdę pokaźną liczbę, nie mówiąc o sześciokrotnym wzroście odsłon strony. Były godziny, gdy na blogu przebywało jednocześnie 50 osób.
Skąd nagle takie zainteresowanie?

Bo była afera, można było śledzić sytuację z wypiekami na twarzy, pisać jakże "przyjemne" komentarze... ech, ile wzrostów samopoczucia z tego powodu zanotowała natura.

Przyznaję się do błędu niesprawdzenia i niezweryfikowania.
Niesiona pierwszym odruchem pomocy, której przecież nigdy nie odmawiam, zrobiłam ogromny błąd.
Po pierwsze, zaufałam swojej czytelniczce pocketgirl, że wie co pisze, a po drugie zbyt szybko i emocjonalnie przeczytałam bloga Magdy, koncentrując się głównie na wątku dziecka, a nie zauważając całej istotnej reszty.

Owszem mogłam zdjąć całą notkę o Magdzie i nie odpowiadać na pytania, dlaczego to zrobiłam.

Uznałam jednak, że to nie będzie uczciwe, skoro poprosiłam Was o pomoc, a Wy bazując na zaufaniu do mnie, nie sprawdzaliście jej wiarygodności.

Czułam, że może rozpętać się afera, ale nie sądziłam, że będzie to takie piekło.

Wiem, naprawdę jestem tego pewna, że mam rację co do niewiarygodności Magdy i to przekonanie, poparte dowodami z innych źródeł pozwoliło mi przetrwać ze spokojem ten potok ohydy i ludzkiej wredoty, bo w przeważającej większości tzw. obrońcy Magdy skupili się na atakowaniu mnie, a nie na faktycznej obronie.

Tak, przyznaję- zrobiłam błąd chcąc pomóc, a po wykryciu mojego błędu, odważyłam się o tym napisać.

Tak przyznaję, napisanie o tym, to też był błąd.
Trzeba było siedzieć cicho, pozamiatać pod dywan, przecież każdy podobno kombinuje, mamy to wpisane w charakter narodu.

No cóż, we mnie płynie hiszpańska krew.

Chwilowo zawieszam pisanie bloga, nie zależy mi na popularności, wszak "piszę z radością, bez myśli przewodniej".

Nie chce mi się pisać dla tej tłuszczy, która dyszy z nienawiści do mnie i do świata przed swoimi monitorami.
Nie generalizuję, dostałam sporo naprawdę fajnych maili od nowych czytelników (powoli odpisuję :).
Ale jest jednak pewna grupa, która karmi się tylko aferami, to blogowe hieny.
Poczekajmy, aż ta sfora pogna dalej.

Moich prawdziwych i wiernych czytelników bardzo za to przepraszam.
A co na to Lec?
Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.

Kopciuszek chwilowo miał nicka La.

2011-11-21T18:43:00.002+01:00

Noszę w sobie wspomnienie ostatniego weekendu, cieszę się nim i tkam już w myślach plany spotkań na przyszłość, bo najważniejsze to mieć plan.

Spotkanie z Di i La po kilku latach pisania i (się) czytania, kupowania u Di niepowtarzalnych kolczyków, czasem rozmowach przez telefon i tak budziło obawę przed nieznanym, bo przecież wiadomo jak rzeczywistość może zaskrzeczeć rozczarowaniem.

...

A rzeczywistość śmiała się radośnie od lotniska przez cały weekend, piątkowo przewłóczyła przez nocny Kraków, wypiła mojito i coś tam jeszcze w Fidze z Makiem, w sobotni baaardzo późny poranek w piżamach piła kawę i jadła śniadanie, potem przygotowywała się do imprezy wcale się nie spiesząc, goście zjeżdżali od godziny czternastej, przyjechała viki, moi przyjaciele z Wrocławia i jeszcze jeden tajemniczy ktoś, kogo nie omieszkam opisać później, wino otwierało się samo, fryzurę prostownicą bardzo piękną miał kto mi zrobić, a reszta niech będzie milczeniem. Pomieszanie reala z wirtualem miało dobry smak.

Cudowny był niedzielny poranek, nic a nic nie za wczesny.

Obudziłam się z lekką paniką, robiąc w myślach przegląd lodówki.

W domu do nakarmienia było dziewięć osób. Kojarzyłam, że mam bundz i na pewno kilka jajek.

Ale... ale była La, po balu jak Kopciuszek stanęła w kuchni (prawdę powiedziawszy przed balem też stała, haha), pobiła mnie moją własną bronią wyobraźni, podgrzana bagietka, masełka smakowe, sałatka z pomidorami, mozzarelą, rukolą i awokado, sałatka z kiełkami słonecznika i fetą, jajka na resztkach szynki, rzecz jasna bundz, znalazła w lodówce niesłychną ilość jedzenia, czy ktoś odszedł głodny od stołu?

Rzeczywistość zaskrzeczała dopiero dziś rano, ale to był taki skrzek do pominięcia, życie bywa piękne, gdy ludziom chce się na siebie otworzyć, siebie przytulać, ze sobą tańczyć i rozmawiać.

Czyż nie tak moje drogie odważne koleżanki?

Powtarzamy za rok, aż do czasów, gdy w łazience będą leżeć obok siebie nasze zęby.

Umowa stoi?

Całusy i wielkie dziękuję, było mi z Wami zwyczajnie dobrze i miło.

Li.

Zdjęcia Di.

2011-11-21T01:46:00.007+01:00

Po winie zostało wspomnienie, ale tu jeszcze prawie w całości na blacie w kuchni:

Kot od La i Di z motywem irysów, jak u Wyspiańskiego. Jest przepiękny i kolorystycznie idealny!

(Z)Boczuś, a w środku śliwka lub daktyle, dzieło La:

Cudowna zwiewna, lekka, gruba, zachwycająca baletnica od Viki:

Sushi być musiało, żywot miało krótki:

Wypięte dupcie pomidorków:

Prezent od Moni, na długie zimowe wieczory, dla takiej przeciwniczki palenia jak ja, dość ryzykowny:-):

Koty na schodach czekają na rozwój sytuacji:

Dziwni Ci ludzie (myśli w głowie Szarego):

Część kwiatów:

Bobcio:

Masza:

Nastroje:

Było cudnie!

2011-11-20T19:25:00.002+01:00

Nie chce mi się odnosić do tej lawiny komentarzy, mogę tylko wyrazić zdumienie, że z mrówki zrobił się słoń i że Ci najgłośniej ujadający kompletnie stracili z pola widzenia faktyczny przedmiot sprawy.

Dowodzi to li i jedynie pieniactwa i braku inteligencji, doprawdy ucieszę się ze straty takich czytelników, bo podobno przestają mnie czytać. Hurra!

Ad rem i w skrócie, bo coś nie jestem w formie, haha :

w piątek odebrałam z lotniska La i Di i jeżeli można poczuć, że się kogoś zna od wielu lat, to tak właśnie się poczułam.

W sobotę przyjechała D. i Viki, zaczęli zjeżdżać i schodzić się goście, na schody wysypałam wyproszone od kwiaciarki Heni z Kleparza płatki róż, a po imprezie wyrzuciłam 48 pustych butelek po winie i 7 po innych trunkach, cieszę się prezentami, jak Di prześle mi swoje fantastyczne zdjęcia, to je pokażę.

Jestem szczęśliwa, zadowolona, zrelaksowana i pełna dobrej energii.

Wsadziłam towarzystwo popołudniu w pociąg i w samolot, siedzę w pokoju pełnym kwiatów, podjadam resztki ciasta upieczonego przez Di, jest mi doooooobrze.

I nikt i nic nie zepsuje mi tego pełnego dobra, sympatii, śmiechu i zabawy nastroju, nikt i nic!

To co działo się poniżej kompletnie mnie nie obchodzi.

Zwłaszcza Wasze negatywne opinie na mój temat.

Bo hołdy, wyrazy uznania, podziwu i sympatii, a może nawet i oddania, to ja chętnie poodbieram, czemu nie... ;-)

Na razie tyle, teraz będę absolutnie robić nic

Li.

Ciekawskim komentatorom poprzedniej notki poświęcam:)

2011-11-15T10:13:00.043+01:00

Nie będę udawać, że mi tego nie brakuje, bo brakuje.
Ta czynność prozaicznego wypełniania, znana całemu światu, bardzo mnie w dodatku relaksująca, jest dla mnie tak często z przyczyn obiektywnych niedostępna.

Jednak nie dziś! Och... Ach...!!!
Bo są takie poranki jak ten, gdy zamykam oczy na zaokienny świat, przyjmuję najlepszą, najbardziej kuszącą, satysfakcjonującą i wydajną pozycję i skupiam się tylko na przyjemności, na dostarczaniu sobie bodźców, na nieśmiałym i powolnym, acz już gorącym początku, na coraz bardziej dynamicznej akcji, na wypełnianiu, zaciskaniu, wkładaniu i wykładaniu, a na końcu poczuciu cudownej konsumpcji.
Nie interesuje mnie z kim to robię.
Gdy mam na to ochotę, mogę być sama, jest mi też zasadniczo wszystko jedno, kto będzie moim towarzyszem.
Moje bogate doświadczenie w tej kwestii podpowiada mi, że niestety zawsze znajdą się chętni...
Uwielbiam fantazję, odrzucam tanie standardy, mnie interesuje wypełnienie w wersji de luxe, nietuzinkowe, barwne i ciekawe.
Z moich obserwacji wynika, że większość ludzi preferuje klasykę- zwykłe ruskie, z mięsem czy z kapustą i grzybami.
Ja szczęśliwie nigdy nie jestem większością.
W tym temacie zawsze wyrażam swoje niezbite przekonanie, że do środka nie można wsadzać byle czego, wsad nobilituje i jest bezlitosny- możesz zostać w grupie pospolitych pierogów, albo możesz wejść do elity pierożkowej, gdzie delikatne ciasto, mąka jak śnieg biała...
Początki wcale nie są trudne, choć wymagana jest znajomość kilku tricków, które w świecie ludzi powodują, że piersi kobiety wydają się większe, usta bardziej kuszące, skóra gładsza, a w świecie pierożków dają ciastu niezwykłą elastyczność, umiejętność rozwałkowania się do cienkości papieru ryżowego i kolor zbliżony do ecru.
Potrzebuję:
Górkę z mąki, białej pszennej. Robię w niej śliczną dziurkę i wlewam cieniutkim strumieniem wrzącą wodę z czajnika, energicznie mieszając nożem. Wodę leję na oko-uwaga, to przenośnia!- aż mąka ją wchłonie, zawsze mogę dodać więcej wody, gdy ciasto będzie za twarde, albo dodać więcej mąki, gdy będzie za miękkie.
Gdy już nie parzy, zaczynam walczyć z jego twardością i robię mu energiczny masaż- na początku jest do niczego, takie kluchowate, ale powoli wyrabia się, a ja leję na niego łyżkę oliwy, solę, daję dwa żółtka dla koloru i co jakiś czas w trakcie wyrabiania smaruję dłonie masłem, to dla większej pieszczoty i udelikatnienia konsystencji.
Ma być takie jak kobiece piersi- miękkie, ale elastyczne, delikatne, bardzo gładkie w dotyku i w kolorze kości słoniowej.
Teraz nadchodzi czas na wykrawanie pierożkowych krążków, muszą być małe, tak by jeden pierożek wchodząc we mnie, ładnie mnie wypełnił, by przyciśnięty lekko językiem do podniebienia puścił swoje soki, by można było obrócić go w ustach.... smakować... delikatnie nadgryźć...połknąć...mhmm...
Delikatnie urywam kawałek ciasta, a resztę chowam pod wilgotną ściereczkę, by nie wyschło i nie nabrało zmarszczek. Rozwałkowanie jest jednym z nielicznych tu aktów przemocy, pierożkowanie charakteryzuje przecież łagodność i subtelność. Lubię ten zdecydowany ruch wałkiem po coraz cieńszym cieście, lubię zabawę w wykrawanie krążków, lubię tę pierożkową bezmyślność, to moje skupienie myśli tylko na tych czynnościach.
Nadzienie przygotowałam sobie wcześniej, zawsze robię kilka do wyboru, a ilość wypełniających pozycji wyznaczona jest tylko granicą ludzkiej fantazji.

Im dalej od rusko-mięsnej-kapuściano-grzybowej tradycji tym ciekawej, choć oczywiście klasyka trzyma się świetnie i godnie jak Tina Turner i trzymać się będzie- dobrze zrobione pierogi ruskie są przepyszne i są takie dni, gdy ruskie rulez!
Ale o jakości i kolorach życia decyduje przecież jego wypełnienie, farsz każdego dnia, takie codzienne jedzenie ruskich znudzi i zniechęci do każdego następnego dnia, bo im częściej je się to samo, tym większe niebezpieczeństwo życiowej szarości, smutku, bezwładu w turlaniu się do starości, bez dania sobie szansy na zmianę życiowego menu.
Rozglądam się po ulicy i bez pudła rozpoznaję codziennych zjadaczy ruskich, dla których szczytem szaleństwa są te z mięsem, a te z kapustą i grzybami tchną prawdziwą perwersją...
Uzbrajam się więc w cały swój urok i będę kusić...
1. Szpinakowo-łososiowe są zaskakujące.
Mdły w gruncie rzeczy łosoś na tle łagodnego szpinaku rozkwita smakiem, czasem myślę, że to przez piękne zestawienie kolorystyczne łososiowego różu z mocną zielenią szpinaku, przy czym trudno tu rozstrzygnąć, który kolor dominuje.
Do uduszonego rozdrobnionego szpinaku (najlepszy jest z mrożonki) dodaję bardzo dużo wyciśniętego czosnku, soli i grubo mielonego pieprzu.
Wlewam odrobinę śmietany, trochę masła, odparowuję i wrzucam śliczne drobne kawałki łososia- może być usmażony, albo zrobiony na parze.
Ważne jest, by kawałki były w "sam raz", wyraźnie wyczuwalne, ale nie nachalnie duże, to jest właśnie ta cienka czerwona linia pomiędzy sztuką barową a kulinarną...
Mówiąc wprost- w przekroju pierożka w zieleni szpinaku ma być widoczny róż łososia.
Podaję je posypane parmezanem i świeżo mielonym pieprzem, są przepyszne i bardzo delikatne, w sam raz na początek miłego wieczoru.
2. Serowo-gruszkowe są echem mojej ulubionej przystawki-soczystej gruszki z serem pleśniowym. Kostkę gruszki otaczam zmielonym serem typu rokpol, wymieszanym z posiekanymi orzechami włoskimi.
Świetnie smakują z masłem ziołowym.
3. Z fetą, oliwkami i czosnkiem są przykładem na wariacje na temat kuchni świata- gorąca feta zawsze się obroni, jądro stanowi czosnkowy ząbek otoczony fetą z posiekanymi oliwkami.
Podaję ze stopionym masłem z koperkiem, posypane pieprzem, mniam... uwielbiam je.

Nie jadam pierogów na słodko. Ale tym nie sposób się oprzeć:
4. Makowo-bakaliowo-różane- namoczony w mleku mak mielę dwa razy, dodaję do niego ile chcę drobno posiekanych jakich chcę bakalii, odparowuję go, by był bardzo gęsty, dosładzam miodem i obtaczam nim kulkę z konfitury z płatków róż.
Podaję ze śmietaną i cukrem, są przepyszne, zaskakujące, bardzo wyrafinowane.
Relaksuję się, mruczę coraz ciszej...., że pierożki trzeba porządnie zlepiać, tak by nie rozklejały się w czasie gotowania, pusty pierożek wygląda dramatycznie, robi się z niego mączny flaczek, blady i nikomu niepotrzebny, a farsz ginie w garnku tragiczną śmiercią kulinarnego nieistnienia.
Porządnie zlepiony pierożek przetrwa 3-5 minut gotowania i ...
... i finis coronat opus.
Ciekawość zaspokojona?
:)

Li.

Pytanie z odpowiedzią.

2011-11-13T10:52:00.003+01:00

Niedziela jest prawdziwie listopadowa.
Z perspektywy łóżka wygląda jednak zupełnie niewinnie.
W domu jest ciepło, pachnie kawa, pies jeszcze śpi, sięgam po pierwszą gazetę
z apetycznego stosu
i...
Czy trwanie w błogim lenistwie i w przyjemności czytania jest marnowaniem czasu?
Otóż nie.
Zachęcam do wzięcia przykładu, robienie sobie przyjemności jest obowiązkiem ludzi pracy.
:)
Li.

Rozważna, acz romantyczna.

2011-11-12T11:24:00.013+01:00

Byłam wczoraj na "Listach do M." i "

1. oczywiście, że nie jest to dzieło wybitne,

2. nie jest to nawet film, który trzeba zobaczyć,

3. ale jest to film, który można zobaczyć, gdy w człowieku błąkają się, niewyparte jeszcze przez prozę życia romantyczne myśli,

4. grają w nim fajni aktorzy, w tym córka komentującej tu pewnej Ani :) I gra świetnie!
Aniu, gratuluję potomstwa! Wróżę jej wielką karierę!

5. pośmiałam się serdecznie, serotonina zrobiła swoje, nie ma co przejmować się niektórymi beznadziejnymi recenzjami, z pewnością pisane są przez różnych takich może zgorzkniałych i zblazowanych mężczyzn, tu trzeba spojrzeć kobiecym okiem i wiedzieć, że życie czasem ma ochotę pisać romantyczne historie.

Bo dlaczego nie?

.....

Kilka dni temu upływał mi termin zapłaty kredytu hipotecznego. W euro.

Sporo z tym mam zamieszania, bo muszę kupić euro, pojechać do banku, wpłacić, ech...

Jadąc popołudniu do pracy wstąpiłam do oddziału mojego banku, w którym jeszcze nigdy wcześniej nie byłam. Kolejka słusznych rozmiarów zatrzymała mnie tam na 40 minut. I już prawie, prawie miała być moja kolej, gdy wszedł pewien interesująco wyglądający mężczyzna i głośno zapytał, czy można tu w kasie wpłacić euro. Pani kasjerka grzecznie odpowiedziała, że nie. Nie ma kasy walutowej.

Jęknęłam głośno i podziękowałam owemu mężczyźnie za oszczędzenie mi tych kilku minut życia, jakie miałam jeszcze spędzić w kolejce. Wyszliśmy razem, zbliżała się godzina szósta, zapytał mnie, czy wiem, gdzie w najbliższej okolicy jest oddział z kasą walutową, wiedziałam gdzie, choć akurat nie w najbliższej okolicy, tam oddział czynny jest do dziewiętnastej, podałam adres, wsiadłam do auta, pojechałam do pracy.

Tuż przed dziewiętnastą i ja pojawiłam się w tamtym miejscu i znowu jęknęłam, były czynne tylko dwa okienka, kolejka liczyła conajmniej trzydzieści osób.

A kto stał na jej czele? Ha! Pomachał mi i zawołał, że trzyma mi miejsce.

Hm...

Skutek był taki, że w tym samym czasie wyszliśmy z banku i usłyszałam, że to trzymanie dla mnie miejsca bardzo go zmęczyło i tylko kawa jest w stanie mu pomóc. Wspólna kawa.

Bardzo to było romantyczne, choć z kasą walutową w tle, wokół spadały wirując lekko w powietrzu liście, na niebie świecił księżyc, a światła miasta drżały tajemniczo...

Ale ja to ja. Nie dałam swojego telefonu, mam za to jego numer i złożoną przez siebie obietnicę, że na pewno zadzwonię.

Zadzwonię. Kiedyś. Może.

Za bardzo mi się podobał, komplikacje i drżenia serca murowane, lepiej tego unikać, bo po co mi kolejne problemy?

A wczorajszy wieczór, podbity romantyczną komedią spędziłam w pięknym miejscu, o tu.
Śliczne miejsce, zaprojektowane i stworzone przez ulubioną artystkę Jolantę od moich lamp i schodów.
Da się to zresztą zauważyć, prawda?

Jedzenie i wino, a potem powrót na drżących nogach przez piękne, romantycznie jesienne Planty.

Najważniejsze to mieć kontrolę nad własną romantycznością.

Ale "Listy do M." polecam.

W charakterze bajki, oczywiście.

Li.
PS. Update:
Specjalnie dla marka... żeby nie było szowinistycznie :D
Dobra recenzja napisana przez kobietę.
zła recenzja napisana przez kobietę.
dobra recenzja napisana przez mężczyznę.
zła/taka sobie recenzja napisana przez mężczyznę

Przestępstwo interpretacji.

2011-11-11T10:50:00.003+01:00

Od wczorajszego wieczoru miałam być w Pradze, u moich Przyjaciół.

Uczepiłam się myśli o tym wyjeździe jak bluszcz podpory, owinęłam wokół niej, od kilku dni czerpałam z niej energię, a tu los-złośliwy los obdarzył Starszą tuż przed wyjazdem ponadnormatywną ilością wirusów. Chorujemy więc obie, ja głównie z żalu.

Byłam pewna, że pojedziemy, nie zrobiłam zakupów, dziś sklepy pozamykane, w spiżarni mam zapas tylko kociego jedzenia, a w lodówce pyszne światło.

Nic mi się nie chce, leżę w łóżku, piję kawę z resztką mleka, zmęczona i zniechęcona powtarzam sobie mantrę o konieczności dobrego nastroju: "mieć dobry nastrój, mieć dobry nastrój, mieć dobry nastrój".

Wszystko jest jednak kwestią interpretacji, mój ponury nastrój to jest przecież dobry nastrój, bo mogło być jeszcze gorzej.

A skoro może być gorzej, to znaczy, że teraz jest lepiej niż wtedy, gdy może być gorzej- ergo- teraz mam dobry nastrój.

Wściekła więc i rozżalona na los, ale podobno w dobrym nastroju, niechętnie wstaję do przeżycia beznadziejnego dnia.

Zrobię jakieś pomysłowe śniadanie z niczego, na obiad zamówię pizzę, wrzucę na dvd kolejne odcinki "Gotowych na wszystko", poodpisuję na maile i przeczekam w tym dobrym nastroju zły czas.

Dawno nigdzie nie byłam, nie wyjeżdżałam, siedzę w tym Krakowie jak stara kura na grzędzie, ciągle jakieś przeszkody, spadające z dachu koty, chore dzieci, życie, co to za życie?

Mam naprawdę dobry nastrój, jestem tylko wściekła.

Lucy i Jarek, wiecie, że Was kocham i tęsknię i chciałam do tej Pragi, do Waszej gościnności, do wina i do innego nieba!

Li.

Wojny są w nas.

2011-11-09T10:59:00.006+01:00

Konieczność trzymania w ryzach gwałtownych cech charakteru wprowadza w moje najbliższe otoczenie elementy nudy.

Chciałoby się walnąć czymś o podłogę, poklnąć siarczyście i potoczyście, powściekać o kompletnie nieistotne drobiazgi, a tu nuda Panie nuda, trzeba mieć dobry nastrój i już.

Ukradłam pracy dwie wolne godziny i wpadłam do domu z ambitnym planem: sprzątanie, gotowanie, pranie, wyjście z psem.

Zamiast tego siedzę na kanapie z kubkiem kawy i tęsknię za Panią Jadzią, jej idealnym porządkiem mojego świata, lśniącymi oknami i ssawkami do odkurzacza zawsze w tym samym miejscu!

Koty z kurzu snujące się po kątach salonu kpią sobie ze mnie w żywe oczy i niemrawo przetaczając się na boki niepostrzeżenie rosną w siłę. Strach pomyśleć co by z nich wyrosło, gdyby nie codzienne odkurzanie.

Tracę czas na sprzątanie i mam tego poczucie, ale jak tu nie sprzątać ?

Jak zrezygnować z cieszącego oko porządku w kuchni, lśniącej łazienki, umytych podłóg, czystych okien, odkurzonych książek, pościelonych łóżek, no jak?

Moje dzieci rezygnują bez problemu, widocznie szczęśliwie nie odziedziczyły po mnie kombinacji genu umiłowania porządku z genem bałaganiary.

Wykańcza mnie codzienna wewnętrzna wojna tych dwóch gigantów.

Nic to, trzeba zebrać siły
i zrobić sobie drugi kubek kawy.

Li.

Najważniejsze to mieć piękny plan!

2011-11-07T08:50:00.003+01:00

Realizując z zapałem urodzinową obietnicę staram się mieć dobry humor.

Ze śpiewem na ustach pokonuję kolejne przeszkody, a to szary dzień za oknem, a to brak mleka do kawy (cholera jasna, psiakrew, lalalalala....).

Nic to! Herbata też pobudza (brrr, lalalala...).

Lipa za oknem w ciągu nocy rozebrała się do skąpej bielizny, jesień jest już nieodwołalna, a ja do planu dnia wpisuję wizytę w aptece i konieczność zakupu dużej ilości magnezu z potasem.

Muszę się ratować, złe nastroje wciskają się w człowieka bez pardonu, trzeba uszczelnić system.

Przeczytałam wczoraj słowa ks. Adama Bonieckiego:

"Świat, w którym żyjemy potrzebuje piękna, aby nie pogrążyć się w rozpaczy.

Piękno podobnie jak prawda budzi radość w ludzkich sercach, jest cennym owocem, który trwa mimo upływu czasu, tworzy więź między pokoleniami i łączy je w jednomyślnym podziwie."

Piję herbatę z pięknego kubka, siedzę na mojej kanapie pod piękną lampą, patrzę na piękne obrazy, za oknem piękna szara jesień, zrobię sobie piękny rozświetlający makijaż, owinę ciepłym, pięknym szalem

i podtrzymująć przez cały dzień rozpalone w sobie pragnienie pogody ducha będę mieć piękny dzień.

Piękno jest w oczach patrzącego, popatrzę więc sobie pięknie na świat.

Tylko to moje auto strasznie brudne, ale jak tu jechać do myjni?

Deszczu nie zniese!

Li.

Sprawozdanie z 44.

2011-11-05T21:07:00.008+01:00

Wtłoczeni w ramy obyczajów i tradycji podświadomie oczekujemy jakiejś nadzwyczajności w dniu naszych urodzin.
Nie będąc wolną od takich oczekiwań odebrałam wczoraj rano pierwszy telefon.

To była moja Mama ze wspomnieniami:

-Pamiętam ten ponury, zimny listopadowy dzień, gdy po 24-ch godzinach potwornej męczarni nareszcie Cię urodziłam. I gdy leżałam wykończona w strasznym, nieprzytulnym, zimnym szpitalu w Lidzbarku Warmińskim, a na parapecie siedziały kruki i wrony, myślałam: Jaki ciężki los czeka to dziecko?

No i widzisz? Jaki Ty masz los!

-Mamo, no daj spokój, chyba wcale taki nie najgorszy?

-A daj spokój, tragedia!

Tu nastąpił szloch, ale nie mój.

Podniesiona więc na duchu przez moją rodzicielkę, a jednocześnie przygnieciona ciężarem życia i myślami na temat zakupów obiadowych powlokłam się na Kleparz.

Mijając budkę Pani Heni (pierwsza po lewej zaraz przy wejściu) spontanicznie postanowiłam kupić sobie kwiaty, bo jak nie ja, to kto?

-Pani Heniu, 40 czerwonych róż poproszę (nawet przy różach to 44 wydało mi się nie na miejscu).

- Ooo, a jakaż to okazja?- Pani Henia zawsze ciekawa ploteczek i nowinek nadstawiła ucha, akurat na tyle, by usłyszeć wymamrotane przeze mnie dramatycznym w odbiorze szeptem:
- To moje 44 urodziny, ale wystarczy 40 tych róż

- A to ma Pani ode mnie te 4 w prezencie- i tym sposobem dostałam tego dnia pierwsze (i ostatnie, sic! C'est un scandale, najwidoczniej czasy kuriera z bukietem kwiatów, mam już za sobą...) kwiaty, a humor dzięki temu miałam cudowny do wieczora, uwielbiam sama sprawiać sobie przyjemności... jakkolwiek to brzmi, haha)

Czterdzieści cztery róże prężą się więc pięknie na stole, od czasu do czasu atakowane przez koty.

Świętowanie urodzin przeniosłam na 19-go listopada, od wczoraj w moim życiu nic się nie zmieniło, poza realizacją jednej solennie danej sobie obietnicy: przestaję martwić się rzeczami na które nie mam wpływu,

w ogóle przestaję się martwić,
bo te zmartwienia to już nie na moje lata, o!

Li.

44.

2011-11-04T09:04:00.013+01:00

Słońce badawczo prześwietlając liście wpada w okna mojej sypialni.
Śliczny dzień, w sam raz na mój pogodny nastrój.
Złożyłam sobie życzenia od serca, bo tam ukryte są moje największe pragnienia.
A co na to Lec?
Miał grzeszne pobożne życzenia.

Żądam za wiele?
A co na to Lec?
Nie żądać od życia niemożliwości? Dlaczego?
Możliwości jego są przecież nieograniczone.

Czy boję się upływu czasu? Tak, boję się.
Ale przecież wiem co na to Lec:
Pierwszym warunkiem nieśmiertelności jest śmierć.

Dostałam kawę do łóżka, a mleko było perfekcyjnie spienione.
A co na to Lec?
Niektórym do szczęścia brakuje naprawdę jedynie szczęścia.

Jestem bardzo zmęczona, ale przecież niedługo pojadę w końcu na jakieś wakacje.
Tak mówi statystyka.
A co na to Lec?
Człowiek jest z żelaza. Dlatego nie odczuwa czasem kajdan jako obcego ciała.

44? Kurtka na wacie, nie pasuje mi to do mojego środka.
A co na to Lec?
Wyjcie! Poczujecie się młodsi o miliony lat.

Auuuuuuuuuuuuu........
Całusy!
Li.

A teraz przejdźmy do interesów, czyli do prezentów!

Jak ma się urodziny, to dostaje się prezenty, a ja bardzo pragnę dostać za kilka lat możliwość złożenia życzeń na czterdzieste czwarte urodziny tej wyjątkowej kobiecie:

Fundacja Rak'n'Roll. Wygraj życie!
ul.Chełmska 19/21, 00-724 Warszawa
Multibank
nr rachunku: 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
nr IBAN: PL 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
nr BIC: BREXPLPWMUL
tytuł wpłaty: Joanna Sałyga

Nie zapominajcie o Joannie, co miesiąc POMAGAJĄCE jej japońskie chemiczne tabletki połykają

10 tysięcy złotych. Proszę więc o wpłaty, całymi bukietami kwiatów!

Moim najgorętszym życzeniem jest napicie się z Nią wina w Jej 44 urodziny.

Mocno ściskam i wierzę w Was!

Li.

Notka wpadkowa.

2011-11-02T22:38:00.001+01:00

Rzadko zaglądam w statystyki bloga, bo i po co?
Ale dziś zajrzałam- uznałam to za jeden z kilku sposobów na depresję- i odkryłam, że codziennie kilka osób czyta najstarsze notki.
Czy robicie to za jakąś karę?
Ujawnicie się?
Przyznacie skąd jesteście? Od kogo? Przez kogo?
Ciekawość mnie zżera.
(A próżność się z tego śmieje, ale obciach, ja nie mogę).
I "starzy" ulubieni mogliby do mnie częściej pisać, ile mam jęczeć, że mi źle na tym świecie?
No ile, pytam się?
Znikąd ukojenia...
:)
Li.

Czasem słońce, czasem deszcz. Czyli nihil novi.

2011-11-02T09:55:00.002+01:00

Dzień zaczął mi się w środku nocy o wpół do szóstej rano.

Kawa wylała się na stół wściekła z niewyspania, a pies od razu zażądał spaceru.

Zeszłam na podwórko w koszulce otulona wielkim swetrem, zimno posmagało mnie po gołych łydkach, od rana jestem więc łogólnie niescęśliwa i na pewno będę męcąca.

Wypisałam na kartce rzeczy niezbędne do zrobienia, zanim wyjdę z domu do pracy. Nie dlatego, że nie pamiętam, a po to by mieć poczucie że zrealizowałam jakąś listę spraw, haha, nie ma to jak powiedzieć sobie samemu prawdę, gdy się ją zna /prawie Lec/
Nie pomaga mi fakt, że nie wpłyną na losy świata, a co najwyżej mogą powiększyć dziurę ozonową.
Idę więc pościelić łóżko, włożyć do pralki pranie, do zmywarki naczynia, odkurzę podłogę, wymienię koci żwirek, powieszę pranie, zrobię zupę dyniową i pójdę sobie do pracy na cały dzień.

Zaszyję się za monitorem z kubkiem w koty od ulubionego Tomka pełnym zielonej herbaty i dziś mnie nie będzie dla świata. Jest mi bez żadnego powodu cholernie smutno, źle, zimno i beznadziejnie.

Potrzebuję adrenaliny, ciepła i nowego wyzwania.

Inaczej codzienność będzie mnie obgryzać z radości życia jak Kara swoją kość.

Nie lubię takich dni.

Li.

Obiecane zdjęcia kuchni plus zdjęcie szarlotki au naturel:)

2011-11-01T19:26:00.003+01:00

Mój brat wyleciał ze swoją Kasią na wyprawę do Wietnamu, via Moskwa, a chwilę po tym zamknięto Okęcie.

Ale z niego farciarz!

Jak mi było potrzebne tych kilka wolnych dni!

Odgruzowałam dom, dopieściłam dzieci, upiekłam szarlotkę i tartę cebulową, spałam ile chciałam, na twarz nałożyłam conajmniej pięc maseczek, choc prawdę powiedziawszy wizualny efekt jest zerowy...

Ech, co tam!

Zapaliłam świece i jest tak:

A przy okazji obiecane zdjęcia kuchni, chociaż nie powiedziałam w niej jeszcze ostatniego zdania.
Szarlotka wyszła nieco koślawo, ale za to jest pyszna!
Li.

Tytuł: Bez.

2011-10-26T00:45:00.005+02:00

W sprawie pisania bloga zrobiłam się niesystematyczna i nieobowiązkowa.

A była to jedyna rzecz, którą robiłam systematycznie i codziennie! I byłam z tego taka dumna...

Zwyczajnie jednak nie mam czasu. Przyczyn tego stanu rzeczy próżno jednak szukać w wytężonej pracy.

Wczorajszy wczesny wieczór najpierw spędziłam u kosmetyczki, poddając się niezwykłej pieszczocie jej dłoni, bo tylko kobieta wie jak masować kobietę,

szczególnie po twarzy...mmmhm...

dekolcie...mhmmm...karku... ramionach...

mhmmm...szyi...

... och....

Wymasowana i błyszcząca wymaseczkowanym licem au naturel poszłam do kina "Pod Baranami" i... i niech to!

Wcale nie miałam ochoty na aż takie poruszenie, wzruszenie, wbicie w fotel, zrozumienie i podziw.

Nie wiem jak inaczej określić ten film, który przecież właściwie filmem nie jest.
Zapis? Opowieść o życiu? Historię?
Cokolwiek nie napisać, to zostało we mnie uczucie przeżycia niezwykłości. W 3D.

Koniecznie do zobaczenia. I do zrozumienia.
Ja chyba rozumiem, bo gdy jest mi źle, to instynktownie włączam muzykę i tańczę.

Tańczę, tańczę, tańczę! Tańczę przeciw smutkowi i tańczę z radości.
Gdy przestanę, to nie będę żyć.

A co na to Lec?

Dokąd zmierza życie? Tam gdzie ty, dopóki idziesz.

Dopóki tańczysz.
A będę mieć w tym tygodniu okazję- w piątek jedna impreza, w sobotę druga, idzie zima, życie towarzyskie zaczyna kwitnąć, jest mrozoodporne.

Li.

Dzień dobry:)

2011-10-24T10:30:00.003+02:00

Gdy nadchodzą takie czasy, że budząc się rano muszę spojrzeć do kalendarza, by sprawdzić w jakim jestem dniu, wieczorem zasypiam na stojąco, praca przygniata mnie do ziemi, a dzieci jedzą pizzę trzeci dzień pod rząd, to nawet tu nie zaglądam.

Wariacki tydzień skończył się w sobotę, gdy po całym dniu snu, nareszcie rozluźniona poszłam na koncert poświęcony Andrzejowi Zausze, piękny, wzruszający, czarowny koncert w Teatrze Słowackiego.

A jako, że dziś zaczął mi się kolejny wariacki tydzień, to na teraz tylko krótka informacja: zbliża się 19-go listopada, czyli dzień-który-wybrałam-sobie-na-świętowanie-44-tfu-urodzin.

W związku z powyższym pomysł pomieszania wirtuala z realem i zaproszenia Was na imprezę nic nie stracił na aktualności, aczkolwiek z powodu posiadania tylko dwóch łazienek muszę limitować miejsca do spania na mojej podłodze.

Kto ma więc ochotę na przyjazd z karimatą i śpiworem, to niech do mnie napisze, bo część podłogi jest już zajęta:)

Nie ma to jak odrobina szaleństwa w tym życiu dotkniętym bylejakością pragnienia : "Byle do piątku".

Miłego dla Was!

Li.

Dobranoc:)

2011-10-18T22:51:00.001+02:00

Ten dzień nie był dla mnie dobry,
kończę go zmęczona z głową pełną posiekanych godzin i spraw.

Wiadomo-wtorek potworek.

Nie napiszę nic więcej, mam ochotę na skulenie się, objęcie ramionami,
samoprzytulenie tak mocne, by pomiędzy mnie a sen nie weszły myśli nieproszone.
We wtorki mają tendencje do wchodzenia bez pukania,
panoszenia się, straszenia i dorabiania zmarszczek.
Sio!
Dobrej nocy,
Li.

A propos wczorajszych komentarzy.

2011-10-17T22:44:00.005+02:00

Spotkałam dawno nie widzianą znajomą.

Gadka-szmatka i odwieczne pytanie: jesteś z kimś związana?

Ależ tak, odpowiadam zgodnie przecież z prawdą.

Z moimi córkami, z moimi kotami, z moim psem, z moim kredytodawcą, z moim leasingodawcą, z moją mamą, z moim bratem, z moimi przyjaciółmi, z moją ojczyzną i orłem białym, z moją kamienicą (miłość do niej jest tak wielka, że ją personifikuję, niech wrażliwcy mi wybaczą).

Tak, jestem!

Jestem związana, tkwię w związkach rozlicznych i absorbujących, tkwię w związkach wymagających miłości, czułości, opieki, pracy, jeszcze cięższej pracy, sprzątania kocich kłaków, psiej sierści, jazdy w środku nocy pod Kraków, by odebrać z imprezy, wstawania porannego dla świeżych bułek i gotowania zupy.

Tak, jestem!

Jestem związana przyjemnością siedzenia wieczorami w knajpach, na koncertach, w kinie, czasem w teatrze, na prezentacjach nowych perfum, pocenia się na siłowni albo degustacji win.

Jestem wolną, białą kobietą.

Nie mam obok siebie w sypialni, łazience, kuchni, salonie pana mężczyzny, więc nie muszę mu prać, gotować, znosić złych humorów, podziwiać sflaczałych mięśni ramion, liczyć się z nim, pilnować, opiekować, gdy za dużo wypił wsadzać do łóżka i niańczyć.

Tak, takie są moje doświadczenia z mężczyznami- pozornie silni, wewnętrznie słabi, opierali się o mnie jak pomidor o tyczkę.

Tak, nie mam już ochoty na prasowanie koszul i wieszanie ich kolorami, nie chce mi się badać DNA tysiąca czarnych skarpetek, by trafić na te do pary, nie chce mi się, cholernie nie chce mi się starać, wyginać w seksowne pozy, zastanawiać się, czy dobrze wyglądam, jęczeć kiedy wcale jęczeć mi się nie chciało.

Nie chce mi się, znalazłam radość w byciu samej, spokój i ukojenie, nie wyobrażam sobie zmiany tego stanu rzeczy. Ze sobą nigdy się nie nudzę, lubię się, kocham się.
I nie wykluczam zmiany, ale tylko wtedy gdy spotkam w swoim życiu mężczyznę, który będzie umiał śmiać się tak jak ja, któremu nie będzie przeszkadzał pies w nogach łóżka, który sam sobie będzie wrzucał koszule do prania, sam będzie je prasował, który będzie czasem robił mi śniadania, na zakupy będzie chodził bez szczegółowej, wymaganej ode mnie listy.
Zakocham się wtedy bez pamięci i wszystkie moje teorie wezmą w łeb.

Na razie od siedmiu lat słyszę od swojej mamy, że nie poradzę sobie w życiu sama.

Nie radzę sobie?

Szczęście jest stanem umysłu.

Czasem jestem zmęczona, czasem wątpię w sens przeżywanego dnia, czasem zawodzę się na ludziach, regularnie mam PMS, ale jestem szczęśliwa sama ze sobą.

Udany związek z mężczyzną może być źródłem ogromnego szczęścia, ale brak tego źródła nie jest nieszczęściem, a tylko brakiem tego szczęścia.

Li.

Na kanwie wczorajszej opowieści

2011-10-16T12:30:00.005+02:00

zadzwoniła do mnie Ciotka Ulubiona H.

Przeczytała opowieśc o obrączce i popłakała się ze śmiechu.

Emocje targające moją klientką jest w stanie zrozumiec tylko ta kobieta, która przeszła podobną drogą- rozczarowania nieudanym związkiem, zdradą, rozwodem, itp.

Ciotka Ulubiona opowiedziała mi historię ze swojego porozwodowego życia- jej syn miał 11 lat

i obietnicę od ojca, że spędzą razem wakacje.

Ojciec-marynarz mieszkał nad morzem, syn z Ciotką niedaleko Krakowa.

Walizka spakowana na początku wakacji stała nietknięta przy drzwiach, z każdym dniem niepodróży coraz bardziej rozczarowana, syn czekał i nigdzie nie chciał jechac poza podróżą do ojca.

25-go sierpnia, na kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego, przyszedł telegram (takie to były odległe czasy bez komórek) z zapytaniem od ojca: "Co L. robi w czasie wakacji?".

Ciotka wyszła z siebie i poszła na pocztę.

Ze względu na panującą wówczas cenzurę telegram do byłego męża, miał następującą treśc:

Grażyna

Urszula

Weronika

Natalia

Olga.

Błąd ortograficzny w tym smacznym słowie spowodowany był brakiem imienia na literę "Ó".

Ciotka H. to moja ulubiona ciotka.

Jest piękną, pełną życia kobietą, podróżującą po całym świecie (proszę o figurkę kota z Laosu, droga Ciociu), autorką smacznych życiowych sentencji:

Pamiętaj, mąż to nie rodzina, Twoja rodzina to dzieci.

Albo: czas na płodozmian (to o rozwodzie).

Albo: Kobiety mające mężów-idiotów mają z nimi cudowne dzieci. Mnie przydarzyło się to dwa razy.

Całusy Ciotko droga!

Li.

Lepiej spotkac byka w wąskiej uliczce, niż rozjuszoną kobietę.

2011-10-15T13:55:00.002+02:00

Kocham Kobiety. Najbardziej na świecie.

Jestem w kilku poważnych związkach, takich co to nie nudzą, interesują, inspirują, dzwonią, obiadują, kolacjują, imprezują, tańczą, wychodzą z kiepskiego filmu, idą na kije, cieszą się że są.

Kocham Kobiety! Są cudownie miękkie i cudownie wredne.

Wczoraj finalizowałam pewien rozwód.

Dziwne to było małżeństwo, sześc lat chodzenia, półtora tygodnia wspólnego życia po ślubie.

Moja klientka, prześliczna dziewczyna już przed ślubem miała poważne wątpliwości, ale presja matki, rodziny, zaproszony wujek z Ameryki, wstyd na wsi- ech... przecież po ślubie się ułoży i "jakoś to będzie".

Było półtora tygodnia, a potem wyprowadzka i absolutny brak kontaktu z mężem przez dwa lata.

Wylizała rany, wniosła o rozwód.

Na tydzień przed rozprawą mąż zadzwonił z żądaniem oddania pierścionka zaręczonowego i obrączki, niepomny na fakt, że to ona pokryła połowę kosztów obrączek.

Może by to nie dotknęło jej tak bardzo, gdyby nie oświadczenie męża, że obrączka jest mu potrzebna, bo będzie się wkrótce żenił.

Ha! Ech... Moja klientka, prześliczna i subtelna kobieta, zapakowała pierścionek i obrączkę

w pluszowe, czerwone pudełeczko w kształcie serca.

Dała mu je po wyroku i poszłyśmy na kawę.

Tak, zachowała klasę i spokój.

Posunęła się tylko do jednego, malutkiego grzeszku: na zewnętrznej stronie obrączki, dużymi, głębokimi, drukowanymi literami wygrawerowała jedno słowo:S-P-I-E-R-D-A-L-A-J.

Trzeba będzie przetapiac, wypolerowac tego się nie da.

Ech, te kobiety...

Li.

Odpuszczę ten miód w imię praw młodości.

2011-10-14T12:30:00.001+02:00

Niedługo będą moje urodziny. 44. To wydaje mi się takie nieprawdopodobne.

Przecież ciągle jestem taka sama!

Tylko te dzieci obok nas pozbawiają mnie złudzeń, że czas mnie nie tyka.

44 lata, kawał mojego życia, kiedyś w mojej młodości nie ogarniałam tego rozumem, dziś tak trudno pogodzić się z przemijaniem, z zauważeniem w lustrze, że nagle rano oczy jakoś wyglądają inaczej, że wczoraj przecież nie było jeszcze tej zmarszczki, że tyłek był jędrniejszy, że pokłady energii zalegały płytko, a teraz muszę robić odwierty głębinowe.

Taka jestem zmęczona tym moim dorosłym życiem, przecież w sobie ciągle jestem młoda i niedojrzała, ciągle mam ochotę na szaleństwa, na taniec i flirty, ciągle chcę się uśmiechać i niczego nie traktować poważnie.

A los cynicznie zmusza mnie do bycia dorosłą, gdy ja dorosnąć nie chcę, do zarabiania pieniędzy, gdy ja nie chcę pracować, do wychowywania dzieci, gdy ja sama nie czuję się wychowana, do podejmowania codziennej walki o byt, gdy ja- taka pokojowo nastawiona, chcę być tylko beztroska.

Dorosłość jest kpiną z młodzieńczych marzeń, obozem przetrwania, to taki survival dla romantycznych panienek, dla marzycielek, dla mieszkanek obłoków bujających, dla mnie.

Za chwilę, mgnienie oka, tak krótkie jak te 44 lata, nie będę już dorosła, tylko stara.

Będę staruszką, to myśl, która mnie naprawdę przeraża. Będę staruszką- ja!

Co za absurdalnie prawdziwa perspektywa.

Napisałam ten tekst kilka lat temu, przywołuję go co roku przed kolejnymi urodzinami, niestety nic nie traci na aktualności.

Nie będę robić awantury o miód, olej rozlany podczas mojej licealnej imprezy był jednak gorszy!

Nie mówiąc o tym, jak trudno w tamtych czasach zdobywało się olej!
Li.

Miód-cud z resztą w tle.

2011-10-14T11:13:00.001+02:00

Mam kolegę.

Każdy ma jakiegoś kolegę, ale mój kolega ma brata, który ma pszczoły i pasiekę.

Dostałam od niego w prezencie miód. Miód-cud, mniszek lekarski i akacja.

Kto nie wąchał, niech żałuje.

Miód stał sobie w bezpiecznym miejscu, ale ja mam przecież córkę, a moja córka gościła Niemkę.

Niemka wyjeżdżała dziś wczesnym rankiem, najlepszym sposobem na pożegnanie Niemki była impreza.

Miało być najbliższych 20 osób, w porywach było do 50-ciu.

Córka nie panowała nad sytuacją.

Dom... ech! I te dziury wypalone papierosami na mojej sofie na tarasie.

A co ma do tego miód?

Wróciłam do domu o szóstej rano, otworzyłam drzwi i... przykleiłam się do podłogi.

Wylanie litra miodu zabrało zapewne trochę czasu, ale rozniesienie go na butach do każdego dosłownie kąta nie było trudne. Nawet nareszcie wolne koty na łapach mają miód.

Mojej wściekłości miód nie zasłodził, o nie!

Nie mam miodu, Niemka o siódmej rano wsadzona do pociągu zjada teraz zapewne jedną w wielu pysznych kanapek jakie jej zrobiłam na drogę, w domu mam słodką podłogę, wzięłam prysznic, pojechałam do pracy, a ja wrócę to ma być porządek, zrozumiano?

Li.

Ech...

2011-10-13T08:29:00.007+02:00

Zaglądacie, a tu kurze po kątach.

Za to w realu dosłownie aż lśni.
Do Karolci przyjechała w ramach wymiany szkolnej Niemka-pedantka.

Na drugi dzień chciała się wyprowadzac z powodu kociej sierści wirującej w powietrzu.

No cóż- cztery koty plus pies to zmasowany atak, nie da się ukryc.

Ostatecznie łaskawie została, ale za to ja odkurzam dwa razy dziennie, codziennie myję podłogi

i gonię nic nie rozumiejące koty z salonu.
A już kamieniem kociej obrazy jest fakt, że nie można leżec na stole...

Nie piszę więc, bo nie mam czasu i sił- pedantyczna Niemka, obrażone koty, mieszkająca u nas przez kilka dni szkolna przyjaciółka Karolci i codzienne tłumy polsko-niemieckich licealistów wyssały ze mnie jakąkolwiek energię. Byle do jutra!

W niedzielę byłyśmy w Pszczynie. Kristina chciała zobaczyc jakieś polskie miasteczko.
No to przecież nie można było nie pojechac do Pszczyny i do Ilonki.

Ale i mnie udało się wpaśc w zachwyt, zobaczcie to- jedna z najpiękniejszych i najoryginalniejszych restauracji w jakiej byłam. Istna łódź podwodna Kapitana Nemo.
I jest z niej niesamowity widok.

Zmęczona jak cholera- Li.

Historia bez happy endu.

2011-10-06T09:00:00.007+02:00

Gdyby kiedykolwiek Drogi Czytelniku przyszło Ci do głowy, że jest Ci w życiu źle, przeczytaj tę historię, potem popatrz w okno i idź sobie na spacer.

Poznałam ją osiem lat temu.

Walczyłam w jej imieniu z PZU o odszkodowanie za skutki wypadku komunikacyjnego- jechała busem, bus dachował, miała połamane prawie wszystkie kości, cudem z tego wyszła w przeciwieństwie do reszty pasażerów.

Była wtedy w trudnym momencie życia, z dwuletnią córeczką odeszła od męża. Miała dwadzieścia siedem lat, skończyła studia, jej ojciec nie żył od kilku lat, matka byla profesorem na wyższej uczelni, kontakt pomiędzy nią a matką był bardzo toksyczny.

Była również alkoholiczką- niewinne popijanie na imprezach w jednym z najlepszych krakowskich liceów, a potem na studiach wpędziło ją w nałóg, była na kilku odwykach, na jednym z nich poznała swojego męża, a nie jest to najlepszy portal randkowy, niestety.
Ona alkoholiczka, on narkoman i lekoman, żyli w ułudzie wspierania się w walce z nałogiem.
Ale tylko przez chwilę.

Dziecko, problemy, awantury, bicie, głód, ciągi, rozstania i powroty, w międzyczasie bardzo duże odszkodowanie od PZU, była kasa, a jak jest kasa, to....
Za chwilę była w drugiej ciąży, otrzeźwiała, zostawiła męża i wróciła znowu do matki, która w międzyczasie zachorowała na raka kości.

Wydawało się, że poukładała sobie życie- opiekowała się matką, dziećmi i nie spotykała się z mężem.

Ale niestety zaczęła spotykać się z przyjacielem męża, poznanym przez niego- a jakże inaczej- na odwyku.

Od czasu do czasu miałam z nią kontakt, prowadziłam jej sprawę rozwodową, dzieci rosły, do jej przyjaciela mówiły tato, ojca biologicznego nie prawie znały, ona zresztą na kontakty nie pozwalała.

W międzyczasie zmarła jej matka, przyjaciel wprowadził się do mieszkania po matce, pozornie normalna rodzina. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że uzależniła się od morfiny podkradanej chorej matce.
Po rozwodzie wyszła za mąż.

Dwa lata temu pierwszego września były mąż stanął niespodziewanie w drzwiach jej mieszkania i zażądał prawa do odprowadzenia starszej córki do szkoły, przy czym nie widział dziecka od trzech lat i nie wiedział, do jakiej szkoły chodzi. Wywiązała się awantura, drugi mąż prawdziwy maczo zaczął wywijać maczetą, gdzieś tam na jej drodze stanęły palce pierwszego, jeden efektowny ruch i... trzy palce efektownie rozsypały się po przedpokoju, a krew sikała sobie wesoło.
Ona w szoku pamiętała tylko o tym, że palce trzeba wsadzić do lodu.
Wsadziła do mrożonej marchewki z groszkiem i to jest jedyny tragikomiczny moment tej całej historii.

Policja, sprawa karna przeciwko drugiemu, palce pierwszego zostały przyszyte, wyrok, tysiące problemów, nie pijąc od czterech lat wróciła do picia, dochodziła do upojenia w granicach 4 promili, schudła do 33 kg, wygladała jak śmierć, potem nagle przytyła, a to była tylko opuchlizna.

Po alkoholu gwałrtownie wzrastała jej agresja, często kierowała ją przeciwko sobie, drugi więc ją wiązał
i "z tego wszystkiego" sam wrócił do picia po 8 latach.

Zmarła w nocy w czwartek, spita do nieprzytomności, związana i z twarzą w poduszce.

Była dorosła, nad nią przestałam się już litować.

Ale te dwie biedne małe dziewczynki, 6 i 9-letnia są w pogotowiu opiekuńczym, bo drugi nie miał do nich żadnych praw, pierwszy jest tych praw pozbawiony, obie babcie nie żyją, jej siostra nie utrzymywała z nią kontaktów.

Zostały tylko dwie małe, nic nie rozumiejące dziewczynki.

Jaki będzie ich los?

Ot, taka historia która wydarzyła się za jakąś ścianą, w jakimś bloku, jakiejś rodzinie.

Jestem beznadziejnym adwokatem.

Nie umiem zdystansować się od tych ludzkich nieszczęść, które mnie ciągle

otaczają/osaczają/zajmują* (niepotrzebne skreślić).

Li.

Daję ZNAK!

2011-10-05T07:06:00.006+02:00

Kto za mną tęsknił?
Domagam się uwagi, czułości i miłości...:)
Ech, ale się działo!
Napiszę, dziś jeszcze napiszę.
Na razie- jak dobrze wstać skoro świt, lalala...
Miłego dla Was!
Li.

PS. Wiadomość dla kociarzy:
Bobciowi wczoraj nareszcie ściągnięto gips.

Ale chyba mu tak bardzo nie przeszkadzał, skoro o trzeciej w nocy z soboty na niedzielę, po weselu mojej przyjaciółki B., lekko (!) wstawiona wchodziłam na drabinę i ściągałam gada z dachu.

Jak tam się znalazł nie wie nikt, ale teraz koty mają stanowczy zakaz wychodzenia na taras.
Żadnego grzania brzucha w promieniach jesiennego słońca. Nawet ta biedna kluska Szary, jedyny porządny kot, który nigdy nigdzie się nie wybierał.
Dopóki nie zrobię dachu z siatki i nie zasłonię nawet najmniejszej dziury zakaz będzie obowiązywać.

Na leczenie tego drania wydałam ponad cztery tysiące złotych, to jest naprawdę niemoralne, on nic sobie z tego nie robi, a ja przez niego nie pojechałam na wakacje.
Czysto męska wdzięczność...:)

Szybki raport z powolną kawą.

2011-09-19T09:06:00.010+02:00

I znowu niepostrzeżenie zaokienne jesienne szarości wchodzą przez okno bez pukania.

Budzik zadzwonił o szóstej, ale na pewno się pomylił, bo było ciemno.
Zlekceważyłam więc jego krzyki i mocne postanowienie porannego wstawania, zapadłam w ciepłe łóżko i... po dziewiątej godzinie dnia, w kołdry otuleniu, piję kawę z mlekiem. W domu cisza, Karolina- szczęśliwa licealistka, w tym roku chodzi na drugą zmianę i nie wstaje przed dziesiątą, Gusia jest przeziębiona i nie chodzi do szkoły, telefon jeszcze nie dzwoni, to jest chwila dla mnie gdy wiadomo, że muszę, ale jeszcze mogę trochę poudawać, że ja nic nie muszę.

Jestem z siebie bez powodu bardzo zadowolona, wczorajsze wykłady zakończyły się brawami, choć
w sumie nie dam głowy, czy z powodu ich prowadzenia, czy też zakończenia, haha.

Najważniejsze, że przeżyłam i towarzystwo chyba nie było znudzone, udało się rozpętać dyskusję, obudzić i i pobudzić, jednak mówienie, mówienie, mówienie i jeszcze raz mówienie to jedyny żywioł, którego się nie boję.
Zaczęłam od zdania " Prawo jest nudne", więc po tym mogło być już tylko lepiej.

W sobotę byłam na koncercie finałowym Sacrum Profanum, ale z niego wcześniej wyszłam.
Masakra! Pod linkami są dwie recenzje- pierwsza w GW, kompletnie się z nią nie zgadzam, druga w DP, idealnie trafiająca w moje odczucia.
Na szczęście dalsza część wieczoru była fantastyczna, jeszcze do dziś nie rozprostowały mi się śmiechowe zmarszczki.
Nie można jednak wykluczyć możliwości, że to krem już na nie nie działa.

Wstaję, czas powitać dzień powstaniem (Lec).

Miłego dla Was!

Li.

Kto by tam nie lubił mojej zupy...:)

2011-09-14T21:25:00.003+02:00

Zupa dyniowa jest najpyszniejszym świadectwem prawdy, że czasem wyrafinowanie leży w prostocie.

Bo nie ma nic prostszego nad przygotowanie jej aksamitnego smaku, gdzie jego początek jest zaledwie zapowiedzią satysfakcjonującego końca, kiedy język wpada w orgazmatyczne drżenia od jęków rozkoszy kubków smakowych.

Docenianie prostych przyjemności przychodzi podobno z wiekiem, na mnie widocznie przyszło po czterdziestce, bo dopiero teraz szukam prostoty wszędzie gdzie się da.

I w emocjach i w makijażu i w butach i w gotowaniu.

Choć ilość prostot w życiu nie ma wpływu na jego złożoność, nie tracę nadziei, że kiedyś żyć będę spokojniej i zgodnie z naturą, z zupą dyniową piękną jesienią.

A jako, że w życiu czas traci się najłatwiej i co gorsza bezpowrotnie, na zupę dyniową poświęcam nie więcej niż 20 minut mojego bytu na tym nienajlepszym ze światów.

Na Kleparzu kupiłam półksiężyc dyni, mniej więcej kilogramowy.

Wycięłam z niego wszystkie miękkości z pestkami, a pomarańczowe twardości, nasycone witaminą A pokroiłam na niewielkie kawałki. W międzyczasie na masło na patelni wrzuciłam ząbki czosnku z całej główki, przekrojone na pół, pokrojoną w talarki cebulę i dwa surowe ziemniaki pokrojone w kostkę, a gdy już podrumieniły się z uciechy własnym towarzystwem, dodałam do ich trio dynię.

Pomieszałam, zawirowałam, popotrząsałam i takie wstrząśnięte i zmieszane wrzuciłam do topieli gorącego bulionu warzywnego, w takich sprawach idę na łatwiznę i używam Knorra.

W kuchni nie ma sentymentów, kuchenne life is brutal, nie obeszło mnie to, że towarzystwo zaczęło tonąć. Cel uświęca środki, cechą skutecznego działania w kuchni ma być stosowanie przy realizacji zamierzeń środków moralnie nagannych takich jak przemoc, często nacechowana okrucieństwem, przewrotnością i brakiem skrupułów. Jest to usprawiedliwione kulinarną rozkoszą i niech mi wybaczy Machiavelli. Dodałam soli, odrobiny gałki muszkatołowej, popieprzyłam tak jak lubię, i niech rzuci we mnie korzeniem imbiru, ten kto pieprzenia nie lubi.

Gdy rozpaczliwe krzyki o pomoc dochodzące z garnka powoli ucichły, a smakowita para unosząca się z kotła stłumiła moje wyrzuty sumienia, wrzuciłam towarzystwo do miksera i zamieniłam ich nędzną ziemską powłokę w niebiański, aksamitny krem, tak miękki jak pióra ze skrzydeł aniołów, tak miękki jak miękkie potrafią być usta diabła w pocałunku pełnym czułości. By w pełni docenić tę miękkość, zapachniłam ją mgiełką cynamonu i znalazłam dla niej kontrast w podaniu zupy z malutkimi grzankami lub uprażonymi na oliwie pestkami dyni.

I absolutnie konieczny był ten kleks śmietany, jak kropla perfum między piersiami…

(Nie mam czasu na nic innego, wrócę po niedzieli, gdy wyłożę się na wykładach:)

Li.

Jeszcze tylko kilka dni.

2011-09-13T14:42:00.009+02:00

Jestem, ale jakby mnie nie było.

Zostałam poproszona o kilkanaście godzin wykładów na pewien świetnie znany mi temat.

Zgodziłam się z ochotą, a teraz od tygodnia podgryzam sobie żyły ze stresu, bo okazało się, że praktyka

i rutyna nic a nic nie mają wspólnego z teorią.

Musiałam przemeblować swoje noce i dni, piszę konspekty, robię prezentację i generalnie- sama się uczę.

A pierwszy wykład w niedzielę i to całe trzy godziny.

Rany boskie, nigdy nie brakowało mi chęci do rozmowy, ale mówić i mówić przez trzy godziny?

I to tak, żeby nie było nudno?

I tym sposobem lekko rzucona zgoda podszyta nadmierną pewnością siebie daje mi teraz po nosie.

(Oczywiście nie mam nawet na kogo zrzucić winy, dla lepszego samopoczucia...:)

Li.

PS. Najważniejsze: Pamiętacie o Chustce- Joannie?

http://www.chustka.blogspot.com/

Bardzo Was proszę o wpłaty na Jej rzecz.
Do tej pory udało się uzbierać 17 tysięcy złotych, miesięczna kuracja lekiem z Japonii kosztuje 10 tysięcy złotych. A takich kuracji, do czasu ostatecznego rozprawienia się z Rakelą potrzeba będzie jeszcze conajmniej kilkanaście.
Wpłacajcie moi Kochani, mniej kochani i Ci którzy mnie wiecznie krytykują- zwracam się szczególnie do Was- Wy Doriny i inne cudowne żony i matki- szlachetne istoty, podaję Wam na talerzu okazję do czynienia dobra. Mnie -grzesznicy- nie nawrócicie, ale możecie pomóc fantastycznej kobiecie.
I jest mężatką, co z miejsca czyni Ją mniej podejrzaną:)

Fundacja Rak'n'Roll. Wygraj życie!

ul.Chełmska 19/21, 00-724 Warszawa

Multibank
nr rachunku: 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
nr IBAN: PL 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
nr BIC: BREXPLPWMUL
tytuł wpłaty: Joanna Sałyga

Joanna ma w sobie moc, potrzeba jej tylko na paliwo.
10 złotych od każdego z Was i mamy na miesięczną kurację.
No!

To już..

2011-09-12T14:07:00.002+02:00

... dwa lata.
Jadę do Pszczyny.
Niepotrzebność i niesprawiedliwość tej śmierci ani trochę nie wyblakły.
Powiem Jej: cześć kochanie, jestem i znowu Ci pomarudzę, jak mi bez Ciebie źle.
Li.

Recenzja z drugim dnem w tle.

2011-09-05T08:29:00.007+02:00

Weekend poszatkowany był gośćmi jak świeży szczypiorek na wiosnę.

Drzwi się nie zamykały, taras tkwił w oblężeniu, a ekspres do kawy jęczał z rozkoszy częstego dotyku.

W sobotę wieczorem poszłam do kina na nowy film Allena " O północy w Paryżu" i niech ręka boska Was broni, by tego filmu nie zobaczyć.

Cudowny, zabawny, wzruszający i z gatunku tych, co to chce się mieć go na półce.

Dla mnie osobiście niesie jasne od dawna przesłanie, by w miłości szukać podobieństw, a nie fascynujących początkowo przeciwieństw. Podobieństwa przyciagają się tak mocno, że nie ma miejsca dla nikogo innego, przeciwieństwa z czasem stają się odpychające, robi się dużo miejsca pomiędzy i wtedy z reguły następuje uczuciowo/małżeńska katastrofa.
Wiem co mówię, ale z drugiej strony mężczyzna podobny do mnie, to- rany boskie- jakiś męski koszmar, haha...:)
A Paryż sfilmowany tak romantycznie pięknie, że mam ochotę natychmiast spakować się i... Ech, kiedyś.

Dziś mam sporo pracy, schodzę więc z niechęcią z tarasu, jadę do firmy, miałam pracować w weekend, ale snułam się po nocnym Paryżu.

Miłego!

Li.

Kto ma ochotę na poranną kawę z dobrze spienionym mlekiem?

2011-09-03T10:40:00.004+02:00

Gdy przychodziłam na plac budowy, a taras żył tylko na planie, snułam wyobrażenia o leniwych, słonecznych, sobotnich porankach, gdzie wygodnie ułożona, w niedbałym stroju, z kawą pod ręką będę pisać notkę o tym jak jest mi dobrze.

Dziś półleżę na mojej cudownej sofie, patrzę na kwitnące hibiscusy, kawa jest, laptop jest, pies jest, koty są
i wystawiają brzuchy do słońca.
A młodsze dziecko jeszcze śpi.
Powietrze pachnie zupełnie nie po krakowsku, słońce promienieje łagodnością, niebo nie zasnuło się jeszcze smogiem i widać jego niebieskości.
Jest mi zwyczajnie dobrze, pośpiech i stres tygodnia nie mają tu wstępu.
Większość moich marzeń ciągle pozostaje w sferze niematerialnej, ale to marzenie udało mi się urzeczywistnić, mam swój taras pod gwiazdami.

Teraz czas na następne.

Mam trochę mniej energii, mniej zapału, jestem bardziej zmęczona, starsza, ale jeżeli chodzi o marzenia pozostałam "niestety "niepoprawną maksymalistką.

Zabieram się więc do roboty, nie ma to jak wolna sobota.

Miłego!

Li.

Na tarasie życie płynie inaczej.

2011-09-01T10:00:00.000+02:00

Nie ma zmiłuj się.

Koniec wakacji powitany zakupami do szkoły, wśród których prym wiódł czarny, wcięty w talii żakiet. Gusia przypięła do niego szarą różę i w ważności szóstoklasistki poszła do szkoły.

Przedtem jakoś trzeba było znieść zamieszanie z fryzurą, z niesfornymi lokami i koniecznym wyborem jednej z dwustu par plastikowych kolczyków, prawie takich samych.

Mam chwilę dla siebie, zanim pójdę do pracy. Taras, kawa, laptop i mój ostatni tarasowy nabytek.

Czuję się na nim jak Szeherezada, choć ciągle muszę walczyć o miejsce z kotami, które oczywiście uznały, że kupiłam TO specjalnie dla nich.

Wystarczy chwila nieuwagi i koci desant jest skuteczny.

Tu Bobcio i Szary.

Sasza wyczekiwała, aż zejdę, ale przecież kota nie ma, idealnie wtapia się w tło poduszek.

Rzadkie chwile bez kociej sierści na klawiaturze.

Fajnie, co?
: )
Li.

Krótka notka organizacyjna.

2011-08-31T12:42:00.008+02:00

Piszę tego bloga dla siebie, dla znajomych, dla przyjaciół i dla ludzi, którzy lubią mnie czytać.

Nie piszę dla sensatek, histeryczek, plotkarek i radiomaryjnych nawiedzonych i niosących misję zbawienia mnie-grzesznicy- ludzi.

Mam ochotę pożalić się na los, to żalę się, ale zawsze z przymrużeniem oka, bo ja tylko śmierć traktuję poważnie, wszelkie inne sprawy można doprawić śmiechem i poczuciem humoru, wtedy smakują znacznie lepiej, a i tracą na ciężarze.

Jest tu w moich Niedyskretach opisany mały wycinek życia, nie piszę jak Samuel Pepys, nie piszę o tym jaka jest moja ulubiona pozycja i że dziś idę na depilację i że wyrósł mi włos na brodzie.
Nie piszę o wszystkich moich życiowych problemach, ani też o intymnościach tylko moich, bo i dlaczego mam o tym pisać?
Wszelkie sądy nade mną wobec niepełnego materiału dowodowego nie mają więc racji bytu.

Uprzejmie proszę o zapamiętanie tego i najlepiej o powstrzymanie się od czytania mnie tych wszystkich, o których piszę w drugim zdaniu tej notki, z pewnością będą zdrowsi i szczęśliwsi.

Trzeba sobie ułatwiać życie, dbać o unikanie niezdrowych emocji, prawda?
Ja nie mam zamiaru dopuścić do tego, by blog który piszę "z radością, bez myśli przewodniej" stał się dla mnie źródłem przykrości, a co za tym idzie stresu.
Li.

Takie tam... może impreza?

2011-08-28T13:58:00.003+02:00

D. dała mi telefon do swojego weterynarza- doktora Jąkały. Podobno jest świetny.
Dzwonię, przedstawiam się i pytam, czy rozmawiam z doktorem Jąkałą.
W odpowiedzi słyszę: Pppppproszę.
A niech to, to była tylko ksywka.
A niech to!
Ochłodziło się, koty zeszły z tarasu i teraz rozwalają się na kanapie.
Ale jeszcze wczoraj w iluzorycznym cieniu pelargonii Szary leżał tak:

Dziś zaczęła się jesień. Czuję to bardzo dokładnie.
W nocy przyszedł jesienny smuteczek, kawa na tarasie szybko zrobiła się zimna, a B. przyniosła mi zaproszenie na swój ślub i wesele, które miało byc na jesień 2011-go roku.

Czyli już.

Postanowiłam zrobic w listopadzie bardzo huczne 44 urodziny. Kto chce przyjechac?

Warunkiem jest wino, karimata i śpiwór, z resztą damy sobie radę.

Karla, maczka, johnik, Yo, Krzyś, La, Di, Agata, Beem, anabell, Echoes i Cała Niewymieniona z Nicka Reszta- co Wy na to?

Pomieszamy real z wirtualem, będzie fajnie. A jak nie będzie, to i tak napiszemy, że było fajnie :P

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem ?

Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne.

A co na to Lec?
Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.
Li.

Kto ma rację?

2011-08-27T09:25:00.005+02:00

Wczoraj z głęboko zakonspirowanego źródła w obozie wroga, wyciekła do mnie tajna wiadomość.

Tajna przez poufna i tak starannie ukrywana, że od 10-go października 2009-go roku do dnia wczorajszego o niczym nie wiedziałam.

Ale co tam ja! Ja w tej grze na szczęście się nie liczę, ale nie wiedziały o tym osoby, które wiedzieć powinny.

Zastanawiam się, dlaczego to było takie tajne i otoczone rodzinną zmową milczenia?

Jaki był cel w ukrywaniu przez Nemo faktu, że w dniu 10-go października 2009-go roku poślubił kobietę-konia i nie powiedział o tym ani słowa swoim córkom?

Nie mogę tego pojąć. Cała jego rodzina również milczała.
Z tej całej żałosnej sprawy pewny jest jeden wniosek- fatalnie kiedyś wybrałam.

No i zaoszczędziłam na smsie z gratulacjami....:D

Ale podyskutujmy- czy ojciec powinien zawiadomić swoje dorastające dzieci, że zmienia stan cywilny, bo
o zaproszenie na ślub nawet nie pytam?

Dziś się z tego śmieję.

Ale wczoraj sobie popłakałam, nie ma co udawać.

Li.
PS. Nastał czas przemeblowania i zmiany wyglądu bloga.
Komentarze są teraz na dole.
A kolory piękne, dzięki Krzysiu za inicjatywę remontową:)

Tylko daję znak.

2011-08-25T09:12:00.008+02:00

Karolcia wróciła.
Ale to nie było tak, że punktualnie wystartowała, punktualnie wylądowała, wpadła w moje ramiona i potem już była tylko rodzinna bajka. Taki zwyczajny scenariusz nie leży w moim zwyczaju, stanowczo powinnam przyzwyczaić się już do nadzwyczajnych igraszek losu, a już conajmniej do jego kpin z moich ściśle godzinowo poukładanych planów.

Bo gdy o 14.40 miałam w Pyrzowicach odebrać dziecko, to wiadomo- kilkanaście minut na bagaż, pięć minut na uściski, potem szybko do domu i zwyczajne życie- od siedemnastej umówione spotkania, o dziewiętnastej konieczna umówiona wizyta u weterynarza, bo bandaż mocujący gips na nodze Bobcia zmasakrował mu skórę, przecinając ją prawie do ścięgien.

O 14.40 stałam na lotnisku wpatrując się w tablicę przylotów, gdzie przy locie mojej córki tkwiło "niewinne" słowo- opóźniony. Ale ile może byc opóźniony samolot z Tunezji?
Póki co, bez stresu poszłam na kawę.
Po godzinie starannie ukrywany stres jednak się pojawił, na co niewątpliwie miał wpływ brak jakiejkolwiek informacji.

Po dwóch godzinach dostałam od Karolci sms-a, że jeszcze nie wystartowali, a moja wściekłość na jej beztroskę sięgnęła wtedy zenitu. Bo oczywiście pomna na ubiegłotygodniowe trzygodzinne czekanie na lotnisku na A. zadzwoniłam do niej rano z przykazaniem informowania mnie o ewentualnym opóźnieniu. Brak informacji niesłusznie utożsamiłam z punktualnym wylotem.
Oczywiście po czasie okazało się, że dziecko było niewinne- dowodem było kilka sms-ów w jej skrzynce nadawczej, a przyczyną pewnie brak zasięgu, albo zemsta Allaha, bo te sms-y do mnie niestety nie dotarły. Zanim się to okazało, to oczywiście były krzyki, oj były- ech...

Nie uśmiechało mi się kilkugodzinne czekanie w tych cholernych Pyrzowicach, przed oczami miałam wizję cierpiącego kota, wróciłam więc do Krakowa, by przynajmniej w terminie załatwić weterynarza.

Godzina jazdy, potem weterynarz, czekanie na wizytę, czekanie na kota po zabiegu czyszczenia rany, powrót do domu, zostawienie Bobcia, kolejna godzina jazdy, zmęczone ponad dwunastogodzinną podróżą dziewczyny czekające już na lotnisku, potem znowu godzina jazdy, w sumie około 400 kilometrów w to nieszczęsne nerwowe popołudnie, powrót do domu po dwudziestej trzeciej, zmęczenie, cholerne zmęczenie.

I jak tu pisać błyskotliwe notki i odpisywac na Wasze maile? :)

W sprawie kryminalnej donoszę, że śledztwo niby zakończone sukcesem, bo jak inaczej nazwać wydruk z Facebook'a z danymi i numerem telefonu złodzieja (!), ale i porażką, bo Policja nie była zainteresowana ściganiem brata Tunezyjczyka.

Najważniejsze, że są zadowolone, szczęśliwe, po przygodach i że są.

A teraz znikam, nadrabiać to co powinnam zrobić wczoraj.

Li.

Ps. Pamiętajcie o Joannie!

Mam poczucie, że mogę być następna, a Ty?

2011-08-22T15:16:00.008+02:00

Wszystko opiszę. I kryminalne zagadki Tunezji i sięgnę nawet do moich sanatoryjnych przygód, ach- tu naprawdę jest co opisywać...

Tylko nie dziś. A przynajmniej nie teraz.

Dziś mam wariacki dzień, weekend też był wariacki, a od cuuuudownej wycieczki rowerowej boli mnie tyłek.

Ale właśnie na dziś mam do Was sprawę, ważną sprawę, najważniejszą i jak zwykle wiem, że nie zawiedziecie.

Joanna- Chustka potrzebuje pomocy.

Wiem, że wielu z Was czyta jej bloga- śmiem twierdzić, że jednego z lepszych, o ile nie najlepszego w caluśkiej blogosferze ( i niech Yours mi wybaczy:).

Joaśka to fantastyczna kobieta, ma fantastycznego synka i świetnego męża, który nie jest ojcem synka, synek nie ma najlepszego ojca, więc Joanna musi żyć, bo synkiem nie będzie się miał kto opiekować.

Mąż nie jest formalnie jego opiekunem, a ojciec na opiekuna się nie nadaje. Proste, prawda?

Joanna personifikuje raka- teraz nadgryza Ją Rakela- pomiot genetyczny wcześniejszego Skurwiela.

Joanna walczy w sposób zasługujący na najwyższy szacunek.

A po śmierci mojej Ilonki (nie do wiary, że 15-go sierpnia minęła dopiero trzecia rocznica ślubu!), wiem jedno- nowotwór może dopaść każdego z nas, ene-due-rike-fake, na kogo wypadło, na tego bęc- wczoraj padło na nią, dziś na Ciebie, a jutro na mnie.
Musimy - my ludzie, związani ze sobą taką cienką niteczką czytania o sobie- wzajemnie móc na siebie liczyć. Nie proszę o wielkie kwoty, wierzę w moc małej łyżeczki i kropel wody.
Gutta cavat lapidem non vi, sed saepe cadendo.

Pieniądze zbierane są przez Fundację Magdy Prokopowicz, Magda sama walczy z rakiem.

Fundacja Rak'n'Roll. Wygraj życie!

ul.Chełmska 19/21, 00-724 Warszawa
Multibank
nr rachunku: 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
nr IBAN: PL 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042
nr BIC: BREXPLPWMUL
tytuł wpłaty: Joanna Sałyga

Pamiętacie Ilonkę? Ja Jej nigdy nie zapomnę i nie zapomnę tego, jak bardzo chciała żyć.
Kochani, do dzieła!
Potrzebna kasa na niestardardowe metody leczenia, na ominięcie kolejek po życie fundowanych przez NFZ.
Liczę na każdego z Was, każdego!
A za Joannę ręczę osobiście, o!
Li.

Byle do środy.

2011-08-19T09:28:00.002+02:00

Upał przenika przez stare mury, zapowiadając ciężki dzień.

Na biurku potęgując gorąco płonie z pilności stos spraw do załatwienia.

Ale są i dobre wieści - jest już piątek, nie mam żadnych spotkań, więc mogłam sobie przyjechać do pracy na rowerze.

Odliczam dni do środowego powrotu Karolci, niby jest śmiesznie i przygodowo, ale wczoraj w knajpce niedaleko plaży dorwały tego złodzieja oko w oko, zaczęły z nim rozmawiać, słabo mówił po angielsku, więc tłumaczem był jakiś ich znajomy (?) kelner z hotelu. Złodziej najpierw udawał, że nie wie o co chodzi, potem zaczął być "nieprzyjemny", ale jakaś tam szansa na odzyskanie telefonu istnieje. Prezyzyjnie rzecz ujmując, według mojej córki 35%.

Kupiły sobie tunezyjską kartę do telefonu, by "mieć kontakt z siatką swoich informatorów".
Są tak zajęte, że "nie mają czasu, być iść na plażę, ani na basen". Od trzech dni.

Lepiej niech wracają do domu, jak, boga kocham.

Następny wyjazd Karolci 30-go sierpnia, do Niemiec na tydzień, w ramach wymiany szkolnej jawi mi się jako sanatorium.

Zabieram się do pracy, co i Wam drodzy Czytelnicy polecam:)

Li.

Prawdziwy kryminał z plażą w tle.

2011-08-17T23:39:00.005+02:00

Z Tunezji dobiegają coraz bardziej sensacyjne wiadomości, a ich siła rażenia krystalizuje we mnie niezłomne przekonanie, że w przyszłym roku pozwolę córeczce wyjechać co najwyżej do Pcimia.

Otóż nasze dzielne polskie dziewczęta postanowiły na tunezyjskiej niegościnnej ziemi same odnaleźć złodzieja iPhona 4 generacji.
Zapamiętały, że poza normalnymi dla Tunezyjczyka ciemnościami, miał on na twarzy charakterystyczne znamię.

Zaczęły samodzielne śledztwo, bo Policja nie była zainteresowana nawet przyjęciem zgłoszenia, a poza tym jest Ramadan, co podobno tłumaczy "wszystko".

Zaczęły niegłupio-pytając każdego napotkanego sklepikarza, kelnera, taksówkarza o to, czy nie znają "Człowieka ze Znamieniem". Po kilku godzinach wiedziały już jak złodziej ma na imię i że- tu prawdziwa bomba- w jednym sklepie dopytywał się o kartę do iPhona 4, bo widocznie zorientował się, że zwykła sim karta do niego nie wchodzi (musi być ukośnie ścięta).

Podobno zaoferowano im szeroko pojętą pomoc, która jutro ma się sfinalizować odzyskaniem telefonu i rzecz jasna- honoru.

Strach się bać i tak do końca w to szczęśliwe zakończenie nie wierzę.

Ale... ale jestem dumna, że podjęły działania.

(Oby tylko nie ustalały adresu złodzieja, rany boskie!).

Li.

I jak tu nie wierzyć we wtorek-potworek?

2011-08-16T23:43:00.008+02:00

Wtorek-potworek rozpostarł swoje macki już o drugiej w nocy pod niewinną postacią mojego psa wyraźnie pragnącego wyjść na spacer.
Wściekła zwlokłam się z dopiero co uśpionego łóżka i zeszłam po schodach do pierwszego piętra.
Dalej zejść się nie dało, bo na podeście, przeraźliwie chrapiąc, spał sobie nieznany mi człowiek.
No cóż, tchórzliwie nie podjęłam próby obudzenia go i wyproszenia na ulicę, a na mój brak odwagi zapewne również wpływ miał mój strój- do tej pory byłam pewna, że w kamienicy, gdzie średnia wieku mieszkańców wynosi 75 lat, mogę spokojnie o drugiej w nocy paradować po korytarzu w koszulce nocnej i oglądają mnie tylko kamieniczne ćmy.
Następne godziny cierpiały na bezsenność, bo pies najwyraźniej nie mogąc pogodzić się z obecnością intruza, urzędował pod drzwiami całą noc, od czasu do czasu czujnie szczekając.

Nie był to ideał nocy, o nie.

Jakoś na kawie dotrwałam do południa.

O 14.30 musiałam być na lotnisku w Pyrzowicach, odebrać A. wracającą ze Szwecji.

Byłam. Ale samolotu nie było.
Podobno zderzył się z ptakiem i wyleciał z Malmo z trzygodzinnym opóźnieniem.

Kolejna kawa i stos gazet usiłowały umilić mi trzygodzinne czekanie, ale nie był to ideał popołudnia, o nie.

Do domu wróciłam po dziewiętnastej z wyraźnie zarysowanym planem: kąpiel, siusiu, paciorek i spać.

Jeszcze dobrze za sobą nie zamknęłam drzwi, gdy napłynęły wieści z Tunezji o skradzionym na plaży iPhonie przyjaciółki Karolci, opowieści dzikiej treści, o policji, o okupie, o znajomym kelnerze, mającym znajomego, co ma znajomego co prawdopodobnie zna znajomego szwagra brata dziadka złodzieja, o rezydentce nie mówiącej po arabsku i której nigdy nie ma, o nocnej podróży taxi do bankomatu itp.

Zapewne ze względu na życiową aktywność od drugiej w nocy moja reakcja w przeciwieństwie do rodziców Pauliny nie była gwałtowna.
Ech, nie był to ideał wieczoru, o nie.

A teraz nareszcie leżę w łóżku i wcale nie chce mi się spać.

Ot, życie, zwyczajne życie.

Li.

Rentowność porządków.

2011-08-15T08:33:00.001+02:00

- Nie opłaca się sprzątać- Gusia tonem znawcy skwitowała deszcz zalewający moje świeżo umyte okna.

Nie sposób odmówić jej racji, choć osobiście uważam, że czyste okna ładniej mokną.

Li.

Są dni, gdy balansuję na granicy.

2011-08-14T15:24:00.002+02:00

Chodzi za mną ta piosenka.

Cudowny tekst.

Wczoraj znowu dopadł mnie mój Obcy.

Koszmarny ból głowy, ciśnienie niefrasobliwie przekroczyło 205 na 140, rzyganie do granic wyczerpania, niemożność ruszenia się z łóżka.

Biedna Gusia miotała się pomiędzy mną a zagipsowanym Bobciem, przerażona i bezradna.

Doszłam do siebie wieczorem, żałując straconej soboty.

Gdy tak leżę niezdolna do życia, mam straszne wizje.

Przewija się w nich rozpacz moich dzieci, samotność, ciemność, upiory i zmory.

A potem wstaję po ozdrowieńczym śnie, zadowolona i świetnym humorze, poranną kawą witam słońce na tarasie, czuję się pełna energii, myję wszystkie okna gwałcąc świętą niedzielę, przesadzam clematisy, mam jeszcze zamiar od niechcenia umyć podłogę i moje łososiowe szkło.

Widocznie jeszcze nie czas na pójście boso.

Jednak za każdym takim razem czuję strach, zimny strach.
Bo kiedyś żyłam w przekonaniu, że nigdy nic złego spotkać mnie nie może, że nigdy nie zachoruję, a teraz wiem, że nie mam na to żadnego wpływu, kto wie, czy nie noszę w sobie tykającej bomby, kto wie, czy nie już nie jestem poważnie chora, kto wie...
Bo dlaczego nie ja?

Li.